Γράφει η μαθήτρια Ναταλία Βούρβαχη (Β1)


Η θεατρική παράσταση «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», το εμβληματικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, παρουσιάστηκε το 2026 σε μία σύγχρονη και δυναμική εκδοχή, που αναδεικνύει με εντυπωσιακό τρόπο τη διαχρονικότητά του. Πρόκειται ουσιαστικά για μια «επιθεώρηση» της ελληνικής ιστορίας, ένα θεατρικό ταξίδι που, μέσα από τη σάτιρα, το χιούμορ και τη συγκίνηση φωτίζει σταθμούς του παρελθόντος μας και τους συνδέει με το παρόν.
Ήδη από την πρώτη σκηνή δίνεται στο κοινό το «κλειδί» κατανόησης του έργου: «Η αίθουσα του τσίρκου μας έχει μια ιδιοτυπία όπως βλέπετε… δε θυμίζει ούτε τσίρκο ούτε καν θέατρο». Η φράση αυτή προϊδεάζει τον θεατή ότι δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη παράσταση, αλλά για έναν συμβολικό χώρο, όπου η Ιστορία «παρελαύνει» μπροστά στα μάτια μας.
Μέσα από το «τσίρκο» παρουσιάζονται σημαντικοί ιστορικοί σταθμοί του ελληνικού έθνους, από την περίοδο της Τουρκοκρατίας έως τη σύγχρονη εποχή. Με όχημα τα τραγούδια, τη ζωντανή μουσική και τους έντονα συμβολικούς χαρακτήρες, αναδεικνύεται ο διαρκής αγώνας του ελληνικού λαού για ελευθερία, αξιοπρέπεια και αυτογνωσία. Ιδιαίτερη θέση κατέχει ο Καραγκιόζης, τον οποίο ενσαρκώνει με μοναδικό τρόπο ο Γιάννης Ζουγανέλης προσδίδοντας ζωντάνια, χιούμορ, αλλά και βαθύτερο νόημα στον λαϊκό αυτόν ήρωα. Ξεχωριστή είναι και η παρουσία του Δημήτρη Γκοτσόπουλου, ο οποίος, πέρα από την υποκριτική του δεινότητα, αναδεικνύει και το ταλέντο του στο τραγούδι, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη συνολική επιτυχία της παράστασης. Αναπόσπαστο στοιχείο του έργου αποτελεί η μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, η οποία δε λειτουργεί απλώς συνοδευτικά, αλλά γίνεται ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα ιστορικά γεγονότα ενισχύοντας τη συναισθηματική ένταση και τη θεατρική δύναμη κάθε σκηνής.
Τελικά, τι είναι «Το Μεγάλο μας Τσίρκο»; Είναι μια βαθιά πολιτική και ιστορική επιθεώρηση, που μέσα από τη σάτιρα σχολιάζει τα δεινά, αλλά και τα κατορθώματα της Ελλάδας. Με έντονο διδακτικό χαρακτήρα, υπενθυμίζει τη σημασία της ιστορικής γνώσης και της συλλογικής μνήμης, καθώς η ιστορία συχνά επαναλαμβάνεται -ιδίως όταν επιλέγουμε να ξεχνάμε. Η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες στηλιτεύουν την αδράνεια και την αδιαφορία τονίζοντας πως η ευθύνη για το μέλλον βρίσκεται και στα δικά μας χέρια. Μία παράσταση ουσιαστική, επίκαιρη και βαθιά συγκινητική, που αξίζει να την δει κανείς. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!






































