Γράφουν οι μαθήτριες Ναταλία Βούρβαχη (Β1), Ζέτα Παππά και Ευτυχία Χρυσάνθη (Β2)

Ο πόλεμος που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Ιράν αποτελεί ένα από τα πιο καθοριστικά γεγονότα της εποχής μας επηρεάζοντας όχι μόνο την ίδια τη χώρα, αλλά και ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και τη διεθνή κοινότητα. Οι εξελίξεις είναι συνεχείς, με στρατιωτικές επιχειρήσεις, εσωτερικές εντάσεις και διεθνείς παρεμβάσεις να συνθέτουν ένα ιδιαίτερα περίπλοκο σκηνικό.
Σε επιχειρησιακό επίπεδο, καταγράφονται συγκρούσεις σε διάφορες περιοχές με τη χρήση σύγχρονων όπλων και τεχνολογιών. Παράλληλα, επιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές, όπως ενεργειακές εγκαταστάσεις και δίκτυα επικοινωνιών, δυσχεραίνουν σημαντικά την καθημερινότητα των πολιτών. Οι απώλειες ανθρώπινων ζωών αυξάνονται, ενώ πολλοί άνθρωποι ζουν με τον φόβο και την αβεβαιότητα για το μέλλον.
Ιδιαίτερα έντονη είναι η ανθρωπιστική διάσταση της κρίσης. Πολλοί κάτοικοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, είτε μετακινούμενοι στο εσωτερικό της χώρας είτε αναζητώντας καταφύγιο σε γειτονικά κράτη. Η πρόσβαση σε βασικά αγαθά, όπως τρόφιμα, καθαρό νερό, ιατρική περίθαλψη και ηλεκτρικό ρεύμα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη επηρεάζοντας κυρίως τις πιο ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, όπως τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι.
Οι επιπτώσεις, όμως, δεν περιορίζονται μόνο στο εσωτερικό του Ιράν. Η αστάθεια επηρεάζει και την παγκόσμια οικονομία, κυρίως λόγω της σημασίας της περιοχής στην παραγωγή ενέργειας. Η αύξηση των τιμών του πετρελαίου και των καυσίμων επηρεάζει χώρες σε όλο τον κόσμο, ακόμη και την καθημερινότητα των πολιτών στη δική μας χώρα!
Σε διεθνές επίπεδο, πολλές χώρες και οργανισμοί, όπως ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, προσπαθούν να συμβάλουν στη μείωση της έντασης μέσω διπλωματικών πρωτοβουλιών και διαπραγματεύσεων. Ωστόσο, η εξεύρεση λύσης παραμένει δύσκολη, καθώς εμπλέκονται πολλά και διαφορετικά συμφέροντα.
Το συγκεκριμένο γεγονός μάς οδηγεί και σε έναν σημαντικό προβληματισμό: Πώς μπορεί ένας πόλεμος, που συμβαίνει σε μια σχετικά μακρινή χώρα, να επηρεάζει τη ζωή ανθρώπων σε όλο τον κόσμο; Επίσης, ποιος είναι ο ρόλος της διεθνούς κοινότητας, αλλά και των απλών πολιτών απέναντι σε τέτοιες κρίσεις; Είναι σημαντικό να σκεφτούμε όχι μόνο τις πολιτικές και οικονομικές συνέπειες, αλλά και την ανθρώπινη πλευρά του πολέμου, αναπτύσσοντας ενσυναίσθηση και κριτική σκέψη για τα γεγονότα που διαμορφώνουν τον σύγχρονο κόσμο.

Γράφει η μαθήτρια Νάγια Τσιτσώνη (Β4)

Ως μέλος της Δημοσιογραφικής Ομάδας του σχολείου μας, είχα την ευκαιρία να παρευρεθώ και να συμμετάσχω στους 17ους Ρητορικούς Αγώνες των Αρσακείων Σχολείων, που πραγματοποιήθηκαν στο σχολικό συγκρότημα των Αρσακείων Ψυχικού από την Παρασκευή 27 Μαρτίου έως και την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026. Ήταν μία μοναδική εμπειρία, γεμάτη έντονα συναισθήματα, δημιουργική έκφραση και ουσιαστική επικοινωνία.
Οι αγώνες περιλάμβαναν τέσσερα διαφορετικά αγωνίσματα: τη Νοηματική Ανάγνωση, τον Αυθόρμητο Λόγο, τον Προτρεπτικό Λόγο και τους Διττούς Λόγους. Κάθε αγώνισμα είχε τη δική του ξεχωριστή δυναμική και απαιτούσε διαφορετικές δεξιότητες από τους συμμετέχοντες. Στη Νοηματική Ανάγνωση οι μαθητές κλήθηκαν να αποδώσουν με εκφραστικότητα ένα κείμενο αναδεικνύοντας το βαθύτερο νόημά του. Στον Αυθόρμητο Λόγο η σκέψη και η ποιότητα των ιδεών δοκιμάζονταν σε πραγματικό χρόνο, ενώ ο Προτρεπτικός Λόγος απαιτούσε πειθώ και σαφήνεια για την υποστήριξη μιας θέσης. Τέλος, οι Διττοί Λόγοι αποτέλεσαν ένα απαιτητικό πεδίο αντιπαράθεσης, όπου οι διαγωνιζόμενοι ανέπτυσσαν και υπερασπίζονταν επιχειρήματα πάνω σε επίκαιρα ζητήματα.

Η δική μου συμμετοχή στο αγώνισμα της Νοηματικής Ανάγνωσης ήταν μία ιδιαίτερα σημαντική εμπειρία. Αν και υπήρχε άγχος πριν από την παρουσίαση, η στιγμή που βρέθηκα με θάρρος μπροστά στο κοινό ήταν απελευθερωτική! Προσπάθησα να μεταφέρω όχι μόνο τα λόγια του κειμένου, αλλά και το συναίσθημα και το μήνυμα που αυτό περιείχε. Ήταν μία πρόκληση, που με βοήθησε να συνδεθώ με το κοινό και ταυτόχρονα να αντιληφθώ τις δυνατότητές μου.
Πέρα από το διαγωνιστικό μέρος, οι Ρητορικοί Αγώνες αποτέλεσαν μία ευκαιρία γνωριμίας με μαθητές κι από άλλα Αρσάκεια Σχολεία, ανταλλαγής απόψεων και δημιουργίας νέων εμπειριών. Το κλίμα ήταν υποστηρικτικό και γεμάτο ενθουσιασμό αποδεικνύοντας πως η ρητορική δεν είναι μόνο ένας αγώνας, αλλά και μια γιορτή λόγου και σκέψης. Φεύγοντας, ένιωσα ότι είχα κερδίσει κάτι πολύ περισσότερο από μία συμμετοχή: αυτοπεποίθηση, έμπνευση και την επιθυμία να συνεχίσω να εξελίσσομαι!
Ευχαριστούμε τους υπεύθυνους καθηγητές μας κ. Αικ. Κατσιάνου και κ. Γ. Κωνσταντακάκη για την προετοιμασία και την ενθάρρυνση κατά τη διάρκεια των αγωνισμάτων!

Γράφουν οι μαθήτριες Ναταλία Βούρβαχη (Β1), Ζέτα Παππά και Ευτυχία Χρυσάνθη (Β2)

Την Τρίτη 31 Μαρτίου 2026 είχαμε την ιδιαίτερη χαρά να παρευρεθούμε στην τελετή βράβευσης του Διαγωνισμού Α.ΛΟ.ΤΕ (Αγώνες Λόγου και Τέχνης), που πραγματοποιήθηκε στο συγκρότημα των Αρσακείων Σχολείων Ψυχικού. Ως μέλη της δημοσιογραφικής ομάδας του σχολείου μας, βρεθήκαμε εκεί για να καλύψουμε την εκδήλωση, να πάρουμε συνεντεύξεις και να ζήσουμε από κοντά μία ξεχωριστή εμπειρία.
Από τη στιγμή που φτάσαμε, εντυπωσιαστήκαμε από την οργάνωση και την ατμόσφαιρα. Ο χώρος ήταν γεμάτος μαθητές, καθηγητές και καλεσμένους, ενώ υπήρχε μία αίσθηση ανυπομονησίας, αλλά και συγκίνησης. Ακούσαμε αποσπάσματα λογοτεχνικών κειμένων και είδαμε έργα των συμμετεχόντων, που μας έκαναν να σκεφτούμε πόσο δημιουργικοί μπορούν να είναι οι νέοι, όταν έχουν έμπνευση και φαντασία. Μία από εμάς (Ναταλία Βούρβαχη) συμμετείχε στον διαγωνισμό με δικό της διήγημα.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους σημαντικά πρόσωπα από τον χώρο της τέχνης και της δημοσιογραφίας. Εμείς είχαμε την ευκαιρία να πάρουμε συνέντευξη από τον κ. Χρήστο Τόλη, φωτογράφο και κινηματογραφιστή, ο οποίος δήλωσε: «Μου αρέσει πάρα πολύ να βλέπω δουλειές νέων ανθρώπων και πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα συμμετέχουν ακόμη περισσότερα παιδιά, καθώς τέτοιου είδους δράσεις εμπνέουν και ενθαρρύνουν τη δημιουργικότητα.» Επίσης, συνομιλήσαμε με τον κ. Πάρι Δόμαλη, δημοσιογράφο της Athens Voice και συντονιστή της εκδήλωσης, που όπως μας είπε: «Νιώθω μεγάλη χαρά, που για δεύτερη φορά βρίσκομαι εδώ, αλλά και τυχερός, καθώς ως απόφοιτος του Αρσακείου συμμετείχα κι εγώ κάποτε στον διαγωνισμό αυτό και θεωρώ πολύ σημαντικό οι μαθητές να εκτίθενται σε τέτοιου είδους ερεθίσματα ανεξαρτήτως αποτελέσματος.»
Αυτό που μας έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση όμως, ήταν το πόσο διαφορετικές, αλλά και μοναδικές ήταν όλες οι συμμετοχές. Από ποιήματα και διηγήματα, μέχρι ταινίες μικρού μήκους και καλλιτεχνικές δημιουργίες, κάθε έργο είχε κάτι ξεχωριστό να πει. Φεύγοντας από την εκδήλωση, γεμάτες έμπνευση και χαρά, μπορούμε να πούμε πως ήταν μία εμπειρία, που αναμφίβολα μας ενθάρρυνε να συνεχίσουμε να εκφραζόμαστε δημιουργικά. Ήρθε στον νου μας ο στίχος του Καβάφη: «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να’ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.»

Γράφουν οι μαθήτριες Δώρις Ρέππα (Β3), Νάγια Τσιτσώνη και Σάρα Φραγκουλοπούλου (Β4)

Το βιβλίο «Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον» του Ρίτσαρντ Μπαχ αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά αλληγορικά έργα της σύγχρονης λογοτεχνίας. Μέσα από μια απλή ιστορία με πρωταγωνιστή έναν γλάρο, ο συγγραφέας θίγει σημαντικά θέματα, όπως η ελευθερία, η αυτοβελτίωση και η δύναμη των ονείρων. Διαβάζοντας το βιβλίο νιώσαμε ότι κάθε σελίδα μάς καλούσε να σκεφτούμε τη δική μας ζωή και τους περιορισμούς που θέτουμε στον εαυτό μας. Ο Ιωνάθαν δεν είναι ένας απλός γλάρος· είναι κάποιος που αρνείται να συμβιβαστεί με την καθημερινότητα και επιμένει να αναζητά την τελειότητα στο πέταγμά του. Αυτό μας έκανε να αναρωτηθούμε πόσο συχνά κι εμείς ακολουθούμε τον δρόμο που μας υποδεικνύουν οι άλλοι, αντί να ακούμε τη δική μας φωνή.
Μας άρεσε πολύ η περιγραφή της απομόνωσης του Ιωνάθαν. Στην αρχή, νιώσαμε μαζί του τη μοναξιά και την απόρριψη από τους άλλους γλάρους, αλλά παράλληλα είδαμε πόση δύναμη δίνει η πίστη στον εαυτό σου. Οι περιγραφές των πτήσεών του ήταν τόσο ζωντανές, που μας φάνηκε σαν να πετούσαμε κι εμείς μαζί του!
Ένα στοιχείο που επίσης μας εντυπωσίασε, ήταν η στιγμή που ο Ιωνάθαν αποφασίζει να επιστρέψει και να διδάξει τους άλλους γλάρους. Εκεί, καταλάβαμε ότι η πραγματική δύναμη δεν είναι μόνο να φτάσεις ψηλά, αλλά και να βοηθάς τους γύρω σου να ανακαλύψουν τις δικές τους δυνατότητες. Αυτό μας έκανε να σκεφτούμε πώς μπορούμε κι εμείς να ενθαρρύνουμε τους φίλους και τους συμμαθητές μας να κυνηγούν τα όνειρά τους.
Αν και αρχικά το βιβλίο φαίνεται απλό, στην πραγματικότητα κρύβει βαθιά μηνύματα για τη διαφορετικότητα, την πίστη στον εαυτό και τη σημασία της προσωπικής προσπάθειας. Μας έκανε να νιώσουμε έμπνευση και θάρρος να ακολουθήσουμε τους δικούς μας στόχους, ακόμα κι αν είναι διαφορετικοί από εκείνους των άλλων. Συνολικά, ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον είναι ένα σύμβολο θάρρους, ελευθερίας και της δύναμης που κρύβει ο καθένας μέσα του. Η ανάγνωση αυτού του βιβλίου μάς έκανε να καταλάβουμε ότι αξίζει να τολμάμε, να μαθαίνουμε, αλλά και να μοιραζόμαστε όσα μαθαίνουμε με τους γύρω μας. Πρόκειται για ένα βιβλίο με δυνατά μηνύματα, που παραμένουν επίκαιρα και ουσιαστικά!

Εκδόσεις: διόπτρα
Σελίδες:141

Την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε στο τμήμα της Ζώνης Πολιτισμού της Β’ τάξης του Α’ Αρσακείου-Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης, «Σχολική εφημερίδα», τη δημοσιογράφο κ. Έρικα Αθανασίου, η οποία εργάζεται στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Η παρουσία της αποτέλεσε μια ξεχωριστή εμπειρία για τους μαθητές μας, που είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά τον κόσμο της δημοσιογραφίας.

Η κ. Αθανασίου συζήτησε με τα παιδιά για το τι είναι είδηση και –εξίσου σημαντικό– τι δεν είναι είδηση εξηγώντας πώς ένα γεγονός αποκτά ειδησεογραφική αξία. Μέσα από παραδείγματα και ζωντανό διάλογο, ανέλυσε βασικές αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας τονίζοντας τη σημασία της αντικειμενικότητας, της διασταύρωσης των πληροφοριών και του σεβασμού προς τον άνθρωπο και την αλήθεια. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η περιήγησή μας στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας, όπου σχολιάσαμε μαζί τίτλους ειδήσεων και συζητήσαμε για τον τρόπο που διατυπώνονται, τι πληροφορίες δίνουν και πώς επηρεάζουν τον αναγνώστη. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, τα παιδιά άρχισαν να κατανοούν πιο ουσιαστικά τον ρόλο του δημοσιογράφου στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Η συζήτηση επεκτάθηκε και στο ρεπορτάζ: πώς επιλέγεται ένα θέμα, πώς οργανώνεται η έρευνα και ποιες δυσκολίες μπορεί να αντιμετωπίσει ένας δημοσιογράφος στο πεδίο. Οι μαθητές έθεσαν πολλές ερωτήσεις και έδειξαν έντονο ενδιαφέρον για το επάγγελμα εκφράζοντας και προσωπικές σκέψεις.

Στο τέλος της συνάντησης, η κ. Αθανασίου μάς παρουσίασε και τη συγγραφική της δραστηριότητα, καθώς εκτός από δημοσιογράφος είναι και συγγραφέας. Μας μίλησε για τα βιβλία της «Καταραμένη Βρύση» και «Το Μυστήριο πίσω από τις Σελίδες» παρουσιάζοντας την υπόθεσή τους και εξηγώντας πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη συγγραφή τους. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν μαθαίνοντας πώς μια ιδέα μπορεί να μετατραπεί σε βιβλίο και πώς η δημοσιογραφία μπορεί να συνυπάρχει δημιουργικά με τη λογοτεχνία.

Ευχαριστούμε θερμά την κ. Έρικα Αθανασίου για τον χρόνο, τη ζεστή της παρουσία και τις πολύτιμες γνώσεις που μοιράστηκε μαζί μας. Τέτοιες δράσεις εμπλουτίζουν τη σχολική ζωή, καλλιεργούν την κριτική σκέψη και εμπνέουν τους μαθητές μας να παρατηρούν τον κόσμο γύρω τους με πιο ενημερωμένο και υπεύθυνο βλέμμα.

Γράφει η μαθήτρια Ναταλία Βούρβαχη (Β1)

Η θεατρική παράσταση «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», το εμβληματικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, παρουσιάστηκε το 2026 σε μία σύγχρονη και δυναμική εκδοχή, που αναδεικνύει με εντυπωσιακό τρόπο τη διαχρονικότητά του. Πρόκειται ουσιαστικά για μια «επιθεώρηση» της ελληνικής ιστορίας, ένα θεατρικό ταξίδι που, μέσα από τη σάτιρα, το χιούμορ και τη συγκίνηση φωτίζει σταθμούς του παρελθόντος μας και τους συνδέει με το παρόν.
Ήδη από την πρώτη σκηνή δίνεται στο κοινό το «κλειδί» κατανόησης του έργου: «Η αίθουσα του τσίρκου μας έχει μια ιδιοτυπία όπως βλέπετε… δε θυμίζει ούτε τσίρκο ούτε καν θέατρο». Η φράση αυτή προϊδεάζει τον θεατή ότι δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη παράσταση, αλλά για έναν συμβολικό χώρο, όπου η Ιστορία «παρελαύνει» μπροστά στα μάτια μας.
Μέσα από το «τσίρκο» παρουσιάζονται σημαντικοί ιστορικοί σταθμοί του ελληνικού έθνους, από την περίοδο της Τουρκοκρατίας έως τη σύγχρονη εποχή. Με όχημα τα τραγούδια, τη ζωντανή μουσική και τους έντονα συμβολικούς χαρακτήρες, αναδεικνύεται ο διαρκής αγώνας του ελληνικού λαού για ελευθερία, αξιοπρέπεια και αυτογνωσία. Ιδιαίτερη θέση κατέχει ο Καραγκιόζης, τον οποίο ενσαρκώνει με μοναδικό τρόπο ο Γιάννης Ζουγανέλης προσδίδοντας ζωντάνια, χιούμορ, αλλά και βαθύτερο νόημα στον λαϊκό αυτόν ήρωα. Ξεχωριστή είναι και η παρουσία του Δημήτρη Γκοτσόπουλου, ο οποίος, πέρα από την υποκριτική του δεινότητα, αναδεικνύει και το ταλέντο του στο τραγούδι, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη συνολική επιτυχία της παράστασης. Αναπόσπαστο στοιχείο του έργου αποτελεί η μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, η οποία δε λειτουργεί απλώς συνοδευτικά, αλλά γίνεται ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα ιστορικά γεγονότα ενισχύοντας τη συναισθηματική ένταση και τη θεατρική δύναμη κάθε σκηνής.
Τελικά, τι είναι «Το Μεγάλο μας Τσίρκο»; Είναι μια βαθιά πολιτική και ιστορική επιθεώρηση, που μέσα από τη σάτιρα σχολιάζει τα δεινά, αλλά και τα κατορθώματα της Ελλάδας. Με έντονο διδακτικό χαρακτήρα, υπενθυμίζει τη σημασία της ιστορικής γνώσης και της συλλογικής μνήμης, καθώς η ιστορία συχνά επαναλαμβάνεται -ιδίως όταν επιλέγουμε να ξεχνάμε. Η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες στηλιτεύουν την αδράνεια και την αδιαφορία τονίζοντας πως η ευθύνη για το μέλλον βρίσκεται και στα δικά μας χέρια. Μία παράσταση ουσιαστική, επίκαιρη και βαθιά συγκινητική, που αξίζει να την δει κανείς. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Γράφουν οι μαθήτριες Ζέτα Παππά και Ευτυχία Χρυσάνθη (Β2)

Η επιθυμία του Donald Trump για την απόκτηση της Γροιλανδίας προκάλεσε έντονη διεθνή συζήτηση από τη στιγμή που έγινε γνωστή. Η Γροιλανδία αποτελεί αυτόνομη περιοχή του Βασιλείου της Δανίας με δική της κυβέρνηση και θεσμούς, ενώ οι κάτοικοί της απολαμβάνουν ευρύ βαθμό αυτονομίας. Επομένως, οποιαδήποτε σκέψη για αλλαγή κυριαρχίας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια απλή εμπορική συμφωνία, αλλά ως ένα ζήτημα που αγγίζει θέματα εθνικής ταυτότητας, διεθνούς δικαίου και δικαιώματος των λαών να αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους.

Από τη θετική σκοπιά των Ηνωμένων Πολιτειών, η Γροιλανδία έχει τεράστια γεωστρατηγική σημασία. Η θέση της στην Αρκτική, ανάμεσα στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, την καθιστά κομβικό σημείο για στρατιωτική και αμυντική παρουσία. Καθώς μάλιστα η κλιματική αλλαγή οδηγεί στο λιώσιμο των πάγων, ανοίγονται και νέες θαλάσσιες διαδρομές. Η ενίσχυση της αμερικανικής παρουσίας θα μπορούσε να προσφέρει στρατηγικό πλεονέκτημα και μεγαλύτερο έλεγχο σε μία ζώνη, που αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία στο παγκόσμιο γεωπολιτικό σκηνικό.

Επιπλέον, σημαντικό ρόλο παίζουν και οι φυσικοί πόροι της Γροιλανδίας. Το νησί διαθέτει αποθέματα σπάνιων μετάλλων και άλλων ορυκτών που είναι απαραίτητα για την τεχνολογία, την ενέργεια και τη βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας. Σε μια εποχή που η πρόσβαση σε τέτοιους πόρους θεωρείται στρατηγικό ζήτημα, η αξιοποίησή τους θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ισχύ. Υποστηρικτές της ιδέας εκτιμούν ότι μια στενότερη σχέση με τις ΗΠΑ θα μπορούσε να φέρει επενδύσεις, ανάπτυξη υποδομών και νέες ευκαιρίες απασχόλησης για τον τοπικό πληθυσμό.

Ωστόσο, τα αρνητικά ενδεχόμενα είναι σοβαρά. Αρχικά, τίθεται το ζήτημα της δημοκρατικής νομιμοποίησης: οι κάτοικοι της Γροιλανδίας έχουν το δικαίωμα να καθορίσουν το πολιτικό τους καθεστώς και δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως «αντικείμενο» διαπραγμάτευσης μεταξύ κρατών. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα μπορούσε να προκαλέσει έντονη διπλωματική κρίση με τη Δανία και ευρύτερα με την Ευρώπη επηρεάζοντας τις διεθνείς σχέσεις και την πολιτική σταθερότητα. Παράλληλα, η αυξημένη εξορυκτική και στρατιωτική δραστηριότητα ενδέχεται να επιβαρύνει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο περιβάλλον με συνέπειες όχι μόνο τοπικές, αλλά και παγκόσμιες.

Συνολικά, η πρόταση του Donald Trump να αγοράσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες τη Γροιλανδία από τη Δανία δεν είναι μόνο ένα πολιτικό και οικονομικό ζήτημα, αλλά και ένα ηθικό θέμα που μας βάζει σε σκέψη. Μπορεί, άραγε, μία χώρα να «αγοράζεται» σαν να είναι ένα απλό προϊόν; Τι γίνεται με τους ανθρώπους που ζουν εκεί και έχουν τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και δικαίωμα να αποφασίζουν για το μέλλον τους; Επομένως, παρότι υπάρχουν πιθανά γεωπολιτικά και οικονομικά οφέλη, τα ρίσκα που αφορούν τη διεθνή σταθερότητα, την περιβαλλοντική προστασία και τον σεβασμό της αυτοδιάθεσης είναι εξίσου σημαντικά. Η Γροιλανδία δεν είναι απλώς μια έκταση γης, αλλά ένας τόπος με ανθρώπους, πολιτισμό και ιστορία. Το ζήτημα αυτό μας καλεί να αναρωτηθούμε αν όλα μπορούν να μετρηθούν με χρήματα και συμφέροντα…

Γράφουν οι μαθήτριες Ζέτα Παππά και Ευτυχία Χρυσάνθη (Β2)

Τις τελευταίες ημέρες η Ελλάδα θρηνεί τον θάνατο μιας πολύ σημαντικής προσωπικότητας, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 99 ετών, της Ελένης Γλύκατζη- Αρβελέρ. Οι ειδήσεις για τον χαμό της προκάλεσαν συγκίνηση σε όλη τη χώρα και σε πολλούς ανθρώπους του πολιτισμού και της επιστήμης.
Η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926 σε μια οικογένεια προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Από μικρή αγαπούσε την ιστορία και κατάφερε με πολλή δουλειά και μεράκι να γίνει μία από τις πιο γνωστές ιστορικούς στον κόσμο. Σπούδασε στην Ελλάδα και μετά, συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι. Εκεί έκανε καριέρα στην ιστορία, και ειδικά στη μελέτη του Βυζαντίου, ενός από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ιστορίας της Ελλάδας και της Ευρώπης. Μελέτησε και έγραψε πολλά βιβλία για το Βυζάντιο βοηθώντας μας να καταλάβουμε καλύτερα την ιστορία και τον πολιτισμό μας. Το πιο μεγάλο της επίτευγμα ήταν ότι έγινε η πρώτη γυναίκα πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, ενός από τα παλαιότερα και πιο διάσημα πανεπιστήμια στον κόσμο. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό, γιατί μέχρι τότε κανένα άλλο πανεπιστήμιο τέτοιας φήμης δεν είχε γυναίκα επικεφαλής.
Παράλληλα, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ υπήρξε ενεργή σε διεθνείς οργανισμούς και πολιτιστικά ιδρύματα. Από το Κέντρο Ζορζ Πομπιντού έως την UNESCO και το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, η παρουσία της σφράγισε τον διάλογο ανάμεσα στην ιστορική γνώση, τον πολιτισμό και τη σύγχρονη κοινωνία.
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ δεν ήταν μόνο καθηγήτρια και επιστήμονας. Ήταν και πνευματικό πρότυπο για πολλούς ανθρώπους, ειδικά για γυναίκες και νέους που θέλουν να ασχοληθούν με τη γνώση και την έρευνα. Με τα βιβλία και τις διαλέξεις της έκανε την ιστορία πιο προσιτή και κατανοητή και η φωνή της ήταν πάντα μετρημένη, αλλά ουσιαστική και γεμάτη αγάπη για την Ελλάδα.
Με τον θάνατό της στις 17 Φεβρουαρίου 2026, η Ελλάδα αποχαιρετά μια μεγάλη μορφή της επιστήμης, του πολιτισμού και της δημόσιας ζωής. Ας θυμόμαστε την Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ για την αγάπη της για τη γνώση, το θάρρος της και την προσφορά της, αφού άφησε πλούσια πνευματική παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές: «Έχω καταλήξει πως όσο ζεις, περνάς σε κάποιους τη “σκυτάλη” και αυτή η σκυτάλη είναι η ψυχή.», έλεγε.