Συντάκτης: marinamilidoni

Από τα τέρατα του Χάλογουιν στην πολιτική του τρόμου…

On By marinamilidoniIn ΑΡΘΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ,ΣΧΟΛΕΙΑ-ΖΩΣχολιάστε

Γράφουν οι μαθήτριες Εβελίνα Γαρδέλη, Βασιλική Γιολδάση, Καλύβα Κλεοπάτρα (Β1)

Το Χάλογουιν είναι μία από τις πιο διαδεδομένες γιορτές παγκοσμίως και οι περισσότεροι νέοι γνωρίζουμε τα χαρακτηριστικά της: τρομακτικές μεταμφιέσεις, φαντάσματα, μάγισσες και κολοκύθες με αναμμένα κεριά. Πόσοι, όμως, γνωρίζουμε ότι πίσω από αυτή τη γιορτή κρύβεται μια ιστορία χιλιάδων ετών;
Οι ρίζες του Χάλογουιν βρίσκονται στο αρχαίο κελτικό φεστιβάλ Σαμχάιν (Samhain), που γιορταζόταν πριν από περισσότερα από 2.000 χρόνια στην Ιρλανδία και σε άλλες περιοχές της κελτικής Ευρώπης. Οι Κέλτες θεωρούσαν την 31η Οκτωβρίου το τέλος της συγκομιδής και την αρχή του νέου έτους. Πίστευαν, μάλιστα, ότι εκείνη τη νύχτα τα σύνορα ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών γίνονταν πιο αδύναμα επιτρέποντας στα πνεύματα να επιστρέψουν στη Γη.
Σήμερα, το Χάλογουιν είναι μια γιορτή, κατά την οποία επιλέγουμε συνειδητά να τρομάξουμε για διασκέδαση. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο φόβος παύει να είναι παιχνίδι; Όταν δεν προκαλείται από φαντάσματα και βρικόλακες, αλλά από πραγματικές απειλές, που κατασκευάζονται και καλλιεργούνται μέσα στην κοινωνία; Στη σύγχρονη πολιτική, ο φόβος μπορεί να μετατραπεί σε ένα ισχυρό εργαλείο χειραγώγησης και ελέγχου. Τα τέρατα δεν κρύβονται πλέον κάτω από τα κρεβάτια μας, αλλά μπορεί να δημιουργούνται μέσα από πολιτικές δηλώσεις, εικόνες και επιλεκτική ενημέρωση. Όπως τη νύχτα του Χάλογουιν φανταζόμαστε ότι ένα απειλητικό πλάσμα βρίσκεται πίσω μας, έτσι και στην πολιτική μπορεί να μας παρουσιάζεται μια ολόκληρη χώρα, μια κοινωνική ομάδα ή ακόμη και ένας συνάνθρωπός μας ως εχθρός.

Ένας πολιτικός με ισχυρή ρητορική ικανότητα μπορεί να πείσει τους πολίτες ότι βρίσκονται διαρκώς σε κίνδυνο παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως τον μοναδικό σωτήρα τους. Κι ενώ όλοι στρέφουν την προσοχή τους στην υποτιθέμενη απειλή, ενδέχεται να μην αντιλαμβάνονται ότι οι πραγματικοί κίνδυνοι για τη δημοκρατία βρίσκονται πολύ πιο κοντά τους. Η πολιτική του φόβου, ωστόσο, δεν περιορίζεται στην καλλιέργεια εχθρότητας απέναντι σε άλλες χώρες. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για να διχάσει την ίδια την κοινωνία, να δημιουργήσει αντιπαλότητες και να στρέψει τους πολίτες τον έναν εναντίον του άλλου. Έτσι, αντί να αναζητούν λύσεις στα κοινά τους προβλήματα, εγκλωβίζονται σε έναν διαρκή κύκλο καχυποψίας και αντιπαράθεσης.
Γιατί, όμως, είναι τόσο αποτελεσματική αυτή η τακτική; Επειδή ο φόβος είναι ένα από τα ισχυρότερα ανθρώπινα συναισθήματα. Όταν αισθανόμαστε ότι απειλούμαστε, συχνά αντιδρούμε παρορμητικά, αμφισβητούμε λιγότερο όσα ακούμε και αναζητούμε κάποιον που θα μας υποσχεθεί ασφάλεια. Ακριβώς αυτή την ανθρώπινη αδυναμία μπορεί να εκμεταλλευτεί όποιος επιδιώκει να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη.
Μπορούμε, άραγε, να ξεφύγουμε από την πολιτική του τρόμου; Φυσικά και μπορούμε! Χρειάζεται να καλλιεργούμε την κριτική μας σκέψη, να αναζητούμε αξιόπιστες πηγές ενημέρωσης και να μην αποδεχόμαστε άκριτα κάθε πληροφορία που παρουσιάζεται ως απειλή. Η γνώση, η διασταύρωση των ειδήσεων και η διάθεση να ακούμε διαφορετικές απόψεις αποτελούν την καλύτερη άμυνα απέναντι στην παραπληροφόρηση και τη χειραγώγηση. Ο φόβος μπορεί να είναι ένα ισχυρό όπλο, αλλά δεν είναι ανίκητος. Υπάρχει ένα συναίσθημα που μπορεί να αποδειχθεί ισχυρότερο: η ελπίδα. Γιατί, αν ο φόβος καλλιεργεί την υποταγή και τη διχόνοια, η ελπίδα γεννά την αλληλεγγύη, την εμπιστοσύνη και την επιθυμία για αλλαγή. Και ίσως το μεγαλύτερο θάρρος δεν είναι να μη φοβόμαστε ποτέ, αλλά να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να χρησιμοποιεί τους φόβους μας, για να αποφασίζει αντί για εμάς.

Ήξερες ότι… Katy Perry: Μια διάσημη φωνή για παιδιά που δεν ακούγονται…

On By marinamilidoniIn ΑΡΘΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ,ΣΧΟΛΕΙΑ-ΖΩΣχολιάστε

Γράφει ο μαθητής Μιχαήλ Άγγελος Παντελίδης (Β2)

Η παγκόσμια αναγνωρισιμότητα μιας ποπ σταρ μπορεί, απ΄ό,τι φαίνεται, να αξιοποιηθεί για κάτι πολύ σημαντικότερο από τη μουσική και τη διασκέδαση: για να ακουστεί η φωνή παιδιών που έχουν ανάγκη. Αυτό αποδεικνύει η Katy Perry, η οποία, μέσα από τη συνεργασία της με τη UNICEF, βρέθηκε στη Μαδαγασκάρη αντικρίζοντας από κοντά τις δύσκολες συνθήκες ζωής χιλιάδων παιδιών.

Η δημοφιλής τραγουδίστρια, ως Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNICEF, επισκέφθηκε για μία εβδομάδα τη νησιωτική χώρα της Αφρικής, προκειμένου να ενημερωθεί για τις δράσεις του οργανισμού. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της, βρέθηκε σε χωριά που είχαν πληγεί από κυκλώνες, αλλά και σε φτωχές συνοικίες, όπου γνώρισε παιδιά που στερούνται βασικά αγαθά, όπως καθαρό πόσιμο νερό, επαρκή τροφή, ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης και πρόσβαση στην εκπαίδευση. Παράλληλα, ενημερώθηκε για τα προγράμματα της UNICEF, που αφορούν την υγειονομική περίθαλψη, την υγιεινή, την προστασία των παιδιών από τη βία και την κακοποίηση, την εξασφάλιση καθαρού νερού, αλλά και τη βελτίωση των συνθηκών καθαριότητας στις τοπικές κοινότητες. «Άνοιξαν τα μάτια μου», δήλωσε χαρακτηριστικά η Katy Perry περιγράφοντας όσα έζησε κατά την επίσκεψή της. Η επαφή της με τα παιδιά και τις οικογένειες της Μαδαγασκάρης τής έδωσε την ευκαιρία να αντιληφθεί ακόμη πιο έντονα τις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν εκατομμύρια άνθρωποι σε διάφορες περιοχές του κόσμου.

Η προσφορά της, ωστόσο, δεν περιορίζεται σε αυτή την επίσκεψη. Το 2016 τιμήθηκε από τη UNICEF με το σημαντικό ανθρωπιστικό βραβείο Audrey Hepburn Humanitarian Award, ως αναγνώριση της συμβολής και της αφοσίωσής της στην υποστήριξη ευάλωτων παιδιών. Η σχέση της με τον οργανισμό έγινε ακόμη πιο προσωπική το 2020, όταν απέκτησε την κόρη της με τον σύντροφό της, ηθοποιό Orlando Bloom, ο οποίος είναι επίσης Πρέσβης Καλής Θέλησης της UNICEF. Το ζευγάρι επέλεξε να ανακοινώσει τη γέννηση του παιδιού του μέσω της UNICEF συνδυάζοντας τη χαρμόσυνη είδηση με μία έκκληση για δωρεές, που θα στήριζαν νεογέννητα παιδιά και μητέρες σε όλο τον κόσμο. Η ιστορία της Katy Perry μάς υπενθυμίζει ότι η πραγματική επιτυχία δεν μετριέται μόνο με τις πωλήσεις δίσκων, τα βραβεία ή τους θαυμαστές. Μπορεί να μετρηθεί και με το αποτύπωμα που αφήνει κάποιος στη ζωή των άλλων. Γιατί, τελικά, η μεγαλύτερη δύναμη της δημοσιότητας είναι, όταν χρησιμοποιείται για να δώσει φωνή σε εκείνους που δεν ακούγονται!

Irena Sendler… Αποστολή ζωής: η διάσωση των παιδιών από τους Ναζί

On By marinamilidoniIn ΑΡΘΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ,ΣΧΟΛΕΙΑ-ΖΩΣχολιάστε

Γράφει o μαθητής Παναγιώτης Σταματίου (B3)

Η Irena Sendler (1910-2008) ήταν Πολωνή κοινωνική λειτουργός και μέλος της πολωνικής αντιστασιακής οργάνωσης κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έμεινε στην ιστορία για το σπουδαίο ανθρωπιστικό της έργο, καθώς, με κίνδυνο της ίδιας της ζωής της, συνέβαλε στη διάσωση περίπου 2.500 Εβραιόπουλων από το Γκέτο της Βαρσοβίας.
Ως εργαζόμενη στις υγειονομικές υπηρεσίες της Βαρσοβίας, η Sendler εξασφάλισε άδεια εισόδου στο αποκλεισμένο γκέτο, με πρόσχημα τον έλεγχο για μεταδοτικές ασθένειες. Εκεί, με τη βοήθεια ενός δικτύου συνεργατών της οργάνωσης Żegota, οργάνωσε τη διαφυγή εκατοντάδων παιδιών. Κάποια μεταφέρονταν μέσα σε ασθενοφόρα, άλλα κρύβονταν σε σάκους ή κιβώτια, ενώ ορισμένα κατάφερναν να διαφύγουν μέσα από υπόγειες διαδρομές. Τα παιδιά οδηγούνταν στη συνέχεια σε πολωνικές οικογένειες, ορφανοτροφεία και μοναστήρια, όπου φιλοξενούνταν με ψεύτικα ονόματα και πλαστά έγγραφα, προκειμένου να προστατευθούν από τους Ναζί.
Η Sendler, ωστόσο, δεν ήθελε απλώς να σώσει τα παιδιά από τον θάνατο. Ήθελε να διατηρήσει ζωντανή και την ταυτότητά τους. Γι’ αυτό κατέγραφε κρυφά τα πραγματικά και τα νέα τους ονόματα, με την ελπίδα ότι μετά τον πόλεμο θα μπορούσαν να ξαναβρούν τις οικογένειές τους. Τα πολύτιμα αυτά αρχεία τα έκρυβε σε γυάλινα βάζα, θαμμένα κάτω από μια μηλιά στον κήπο της.
Το φθινόπωρο του 1943, η δράση της αποκαλύφθηκε και η Gestapo τη συνέλαβε. Υπέστη φρικτά βασανιστήρια, με αποτέλεσμα να σπάσουν τα χέρια και τα πόδια της, όμως δεν αποκάλυψε τα ονόματα των συνεργατών της ούτε την τοποθεσία των κρυμμένων αρχείων.
Καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά την τελευταία στιγμή η οργάνωση Żegota κατάφερε να δωροδοκήσει τους υπεύθυνους και να οργανώσει την απελευθέρωσή της. Η Sendler απέφυγε την εκτέλεση και συνέχισε την αντιστασιακή της δράση χρησιμοποιώντας πλαστή ταυτότητα μέχρι το τέλος του πολέμου.

Το 1965, το Ισραήλ τής απένειμε τον τιμητικό τίτλο «Δίκαιη των Εθνών», αναγνωρίζοντας την προσφορά της στη διάσωση Εβραίων κατά το Ολοκαύτωμα. Το 2003 τιμήθηκε με το ανώτατο παράσημο της Πολωνίας, το Τάγμα του Λευκού Αετού, ενώ το 2007 προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης. Πέθανε στη Βαρσοβία το 2008, σε ηλικία 98 ετών.
Παρά τις τιμητικές διακρίσεις, η ίδια δεν θεωρούσε ποτέ τον εαυτό της ηρωίδα. Μάλιστα, αναφερόμενη στα παιδιά που δεν κατάφερε να σώσει, είχε εκφράσει τη βαθιά της θλίψη, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Θα μπορούσα να είχα κάνει περισσότερα». Ίσως, μπροστά στο τεράστιο μέγεθος της τραγωδίας του Ολοκαυτώματος, η διάσωση μερικών χιλιάδων παιδιών να μοιάζει μικρή. Όμως, η ιστορία της Irena Sendler με έκανε να καταλάβω πόσο μεγάλο θάρρος χρειάζεται ένας άνθρωπος, για να αντισταθεί στο κακό και να θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο προκειμένου να σώσει αθώους ανθρώπους.

Myth2space: Η δουλειά μου είναι… στο διάστημα! Ποια επαγγέλματα θα έχουν μέλλον σε μια διαστημική πόλη;

On By marinamilidoniIn ΑΡΘΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ,ΣΧΟΛΕΙΑ-ΖΩΣχολιάστε

Γράφει η μαθήτρια Δανάη Πιπινάκη (Β3)

Έχετε φανταστεί ποτέ να ξυπνάτε το πρωί, να ετοιμάζεστε για τη δουλειά σας και, αντί να παίρνετε το λεωφορείο ή το αυτοκίνητο, να επιβιβάζεστε σε ένα ειδικό διαστημικό όχημα; Κι αν το σπίτι σας βρισκόταν στη Σελήνη ή στον Άρη; Τι δουλειά θα κάνατε εκεί;
Μπορεί όλα αυτά να θυμίζουν ταινία επιστημονικής φαντασίας, όμως η προοπτική δημιουργίας ανθρώπινων εγκαταστάσεων στη Σελήνη και, αργότερα, στον Άρη αποτελεί ήδη αντικείμενο επιστημονικής έρευνας. Αν, λοιπόν, κάποτε αποκτήσουμε μόνιμες κατοικίες έξω από τη Γη, δε θα χρειάζονται μόνο αστροναύτες και επιστήμονες. Θα δημιουργηθούν νέες ειδικότητες, ενώ πολλά γνωστά επαγγέλματα θα αποκτήσουν εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο.
Πρώτα απ’ όλα, θα χρειαστούμε διαστημικούς μηχανικούς! Αυτοί θα σχεδιάζουν και θα κατασκευάζουν κατοικίες, οχήματα και εγκαταστάσεις, που θα προστατεύουν τους ανθρώπους από τις ακραίες θερμοκρασίες, την ακτινοβολία και τις ιδιαίτερες συνθήκες του διαστήματος. Θα πρέπει, μάλιστα, να επινοούν συνεχώς νέες λύσεις, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζουν με ασφάλεια σε ένα τόσο αφιλόξενο περιβάλλον.
Και ποιος θα φροντίζει την υγεία μας; Οι γιατροί του διαστήματος θα έχουν έναν ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο. Η μειωμένη βαρύτητα και η ακτινοβολία μπορούν να επηρεάσουν τον ανθρώπινο οργανισμό, γι’ αυτό θα χρειάζεται να παρακολουθούν την υγεία των κατοίκων και να αντιμετωπίζουν έκτακτα περιστατικά.

Πώς, όμως, θα εξασφαλίζουμε την τροφή μας; Εδώ έρχονται οι διαστημικοί γεωπόνοι! Σε ειδικά θερμοκήπια, θα καλλιεργούν λαχανικά και φρούτα, αξιοποιώντας τεχνολογίες που θα εξοικονομούν νερό και ενέργεια. Η καλλιέργεια φυτών σε άλλους πλανήτες θα είναι απαραίτητη, ώστε οι μελλοντικοί κάτοικοι να μπορούν να παράγουν μέρος της τροφής τους και να μην εξαρτώνται αποκλειστικά από τις προμήθειες της Γης.
Φυσικά, σε μια τέτοια κοινωνία δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι ειδικοί στη ρομποτική και στον προγραμματισμό. Τα ρομπότ θα αναλάμβαναν πολλές δύσκολες και επικίνδυνες αποστολές, όπως την εξερεύνηση άγνωστων περιοχών, τη μεταφορά υλικών και την επισκευή εγκαταστάσεων. Πίσω από τη λειτουργία τους θα βρίσκονταν άνθρωποι που θα τα σχεδίαζαν και θα τα προγραμμάτιζαν.
Κι αν νομίζετε ότι στο διάστημα θα υπάρχουν μόνο δύσκολες και απαιτητικές δουλειές, κάνετε λάθος! Φανταστείτε να εμφανιστούν διαστημικοί ξεναγοί και οργανωτές ταξιδιών. Θα υποδέχονται επισκέπτες από τη Γη, θα τους ξεναγούν σε σεληνιακούς σταθμούς και θα οργανώνουν περιηγήσεις με θέα τον γαλάζιο πλανήτη μας. Ίσως, μάλιστα, κάποτε η θέα της Γης από τη Σελήνη να αποτελεί το πιο περιζήτητο αξιοθέατο!
Τέλος, οι αστρονόμοι, οι βιολόγοι και οι γεωλόγοι θα συνεχίσουν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Θα μελετούν το έδαφος και το περιβάλλον άλλων πλανητών, θα αναζητούν ενδείξεις εξωγήινης ζωής και θα προσπαθούν να ανακαλύψουν τα μυστικά του Σύμπαντος.

Myth2space… Εισιτήριο χωρίς επιστροφή για τον Άρη. Θα δεχόσασταν;

On By marinamilidoniIn ΑΡΘΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ,ΣΧΟΛΕΙΑ-ΖΩΣχολιάστε

Γράφει η μαθήτρια Ίριδα Μάρα (Β2)

Φανταστείτε να σας δινόταν η ευκαιρία, να ταξιδέψετε στον Άρη, να εγκαταλείψετε τη Γη, τη χώρα σας, την οικογένεια και τους φίλους σας και να ξεκινήσετε μια εντελώς διαφορετική ζωή σε έναν μακρινό πλανήτη. Θα το τολμούσατε, αν γνωρίζατε ότι δε θα μπορούσατε ποτέ να επιστρέψετε;
Σε μια έρευνα που πραγματοποίησα στο σχολείο μου με θέμα το ενδεχόμενο ενός ταξιδιού χωρίς επιστροφή στον Άρη, τα αποτελέσματα ήταν πραγματικά εντυπωσιακά: το 98% των ερωτηθέντων απάντησε ότι δε θα εγκατέλειπε τη Γη, ενώ μόλις το 2% δήλωσε πρόθυμο να κάνει αυτό το μεγάλο βήμα. Τα ποσοστά αυτά δείχνουν πόσο δύσκολο είναι για τους περισσότερους ανθρώπους να αποχωριστούν τον πλανήτη μας και να αφήσουν πίσω όλα όσα αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς τους. Άραγε, πρόκειται μόνο για φόβο απέναντι στο άγνωστο ή μήπως η ζωή στη Γη είναι κάτι πολύ πιο πολύτιμο απ’ όσο συνειδητοποιούμε;
Αρχικά, ο Άρης παρουσιάζει ορισμένα χαρακτηριστικά, που κάνουν τους επιστήμονες να εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο μελλοντικής ανθρώπινης εγκατάστασης. Μία ημέρα στον Κόκκινο Πλανήτη διαρκεί περίπου 24 ώρες και 39 λεπτά, δηλαδή σχεδόν όσο και στη Γη. Επιπλέον, οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει νερό σε μορφή πάγου, κυρίως στο υπέδαφος και στις πολικές περιοχές του, ενώ στην ατμόσφαιρά του υπάρχει και οξυγόνο σε εξαιρετικά μικρή ποσότητα. Τα στοιχεία αυτά δημιουργούν ελπίδες για την ανάπτυξη μελλοντικών αποστολών και, ίσως κάποτε, για τη δημιουργία ανθρώπινων βάσεων στον πλανήτη. Η ιδέα, λοιπόν, μιας νέας ζωής στον Άρη δεν ανήκει πλέον αποκλειστικά στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας.

Ωστόσο, μια τέτοια προσπάθεια δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Το ταξίδι προς τον Άρη μπορεί να διαρκέσει περίπου έξι έως εννέα μήνες, ενώ οι συνθήκες που θα συναντούσαν οι πρώτοι άποικοι θα ήταν ιδιαίτερα σκληρές. Η χαμηλή βαρύτητα, η επικίνδυνη ακτινοβολία, οι ακραίες θερμοκρασίες και οι ισχυρές αμμοθύελλες αποτελούν σοβαρές απειλές για την ανθρώπινη υγεία και επιβίωση. Παράλληλα, η αραιή ατμόσφαιρα του Άρη, η οποία αποτελείται κυρίως από διοξείδιο του άνθρακα, δεν περιέχει αρκετό οξυγόνο, ώστε να μπορεί να αναπνεύσει ένας άνθρωπος χωρίς ειδικό εξοπλισμό. Θα μπορούσε, άραγε, να συνηθίσει κάποιος να ζει για πάντα σε ένα τόσο αφιλόξενο περιβάλλον;
Προσωπικά, θα απαντούσα αρνητικά σε μια τέτοια πρόταση. Παρόλο που η εξερεύνηση ενός άγνωστου πλανήτη αποτελεί μια συναρπαστική προοπτική και θα ήθελα να γνωρίσω από κοντά έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, δε θα μπορούσα εύκολα να αποχωριστώ τους ανθρώπους μου και όλα όσα συνθέτουν τη ζωή μου στη Γη. Άλλωστε, εδώ βρίσκεται το σπίτι μας, εδώ έχουμε τις αναμνήσεις μας και εδώ υπάρχουν τα τοπία, οι θάλασσες και η φύση, που συχνά θεωρούμε δεδομένα.
Ίσως, τελικά, το σημαντικότερο δεν είναι να αναζητήσουμε έναν καινούργιο πλανήτη για να ζήσουμε, αλλά να φροντίσουμε να διατηρήσουμε τον δικό μας κατοικήσιμο. Γιατί, όσο μακριά κι αν φτάσει ο άνθρωπος στο Διάστημα, η Γη παραμένει ο μοναδικός πλανήτης, που γνωρίζουμε ότι μπορεί να μας προσφέρει ένα πραγματικό σπίτι!

Ήξερες ότι… Ένα τραγούδι των ABBA εξακολουθεί να βοηθά παιδιά;

On By marinamilidoniIn ΑΡΘΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ,ΣΧΟΛΕΙΑ-ΖΩ1 Σχολιο

Γράφει η μαθήτρια Αγγελική Κωνσταντάκη (Β2)

Πόσο μαγικό είναι αυτό που κατόρθωσαν οι ABBA με το τραγούδι τους «Chiquitita»! Φανταστείτε ότι κάθε φορά που παίζει το τραγούδι αυτό στο ραδιόφωνο ή σε κάποια ψηφιακή πλατφόρμα, τα έσοδα προσφέρονται στη UNICEF και έτσι, χιλιάδες παιδιά μπορούν να ελπίζουν και να ονειρεύονται διεκδικώντας τα όνειρά τους! Ας δούμε όμως πώς ξεκίνησαν όλα. Ο ΟΗΕ ανακήρυξε το 1979 «Διεθνές Έτος Παιδιού». Εμπνευσμένοι από το γεγονός αυτό, οι ABBA αποφάσισαν να κάνουν μια πράξη αγάπης, που άφησε εποχή και έμεινε χαραγμένη στην καρδιά και στο μυαλό πλήθος κόσμου. Στo πλαίσιo αυτό, το συγκρότημα συμμετείχε σε μια συναυλία δωρίζοντας το 50% των πνευματικών του δικαιωμάτων από το τραγούδι «Chiquitita», που μόλις είχε κυκλοφορήσει, στη UNICEF. Το τραγούδι, που στα ισπανικά σημαίνει «μικρό κορίτσι», σημείωσε τεράστια επιτυχία σε όλη τη Λατινική Αμερική.
Είναι αξιοσημείωτο, ότι οι ABBA δεν ξέχασαν ποτέ την υπόσχεσή τους αυτή για τη δωρεά των πνευματικών δικαιωμάτων του τραγουδιού. Έτσι, παρόλο που σταμάτησαν να κάνουν εμφανίσεις για δεκαετίες, το 2014 αποφάσισαν να αυξήσουν το ποσοστό της δωρεάς σε 100%. Αυτό σημαίνει ότι όλο και περισσότερα παιδιά στον κόσμο μπορούσαν και συνεχίζουν να βοηθιούνται ακόμα και σήμερα από το συγκρότημα των ABBA δείχνοντας ότι η προσφορά για κάποιους ανθρώπους είναι προτεραιότητα.
Ο Μπιορν Ουλβέους, συνθέτης και ιδρυτικό μέλος των ABBA, δήλωσε στο BBC: «Δώσαμε τα πνευματικά δικαιώματα στη Unicef και έχουν μαζευτεί πολλά χρήματα όλα αυτά τα χρόνια, επειδή το «Chiquitita» έχει παιχτεί πολύ και έχουν πουληθεί πολλοί δίσκοι. Είμαι χαρούμενος γι’ αυτό». Στα 47 χρόνια από την κυκλοφορία του, οι εισπράξεις του τραγουδιού έχουν χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση βασικών προβλημάτων της Κεντρικής Αμερικής. «Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα είχε τόση μεγάλη διάρκεια και θα έφερνε τόσα χρήματα. Είναι η καλύτερη κληρονομιά που θα μπορούσε να επιθυμήσει κανείς», είπε ο ίδιος.
Πραγματικά, η κίνηση αυτή των ABBA είναι συγκινητική και μας θυμίζει πως μια τέτοια κίνηση ανθρωπιάς, χωρίς ημερομηνία λήξης, είναι εκείνη που κάνει τον κόσμο μας καλύτερο και μας ανοίγει τον δρόμο για ένα καλύτερο αύριο. Το υπέροχο αυτό συγκρότημα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα και η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια να γίνουν λέξεις-σύμβολα για την ανθρωπότητα, ιδιαίτερα στις μέρες μας που τα προβλήματα είναι πολλά και οι ανάγκες συνεχώς αυξανόμενες.

Όταν η Ιστορία γίνεται πρωτοσέλιδο… Μία ξεχωριστή έκθεση στη σχολική μας βιβλιοθήκη.

On By marinamilidoniIn ΑΡΘΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ,ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ,ΣΧΟΛΕΙΑ-ΖΩΣχολιάστε

Γράφει η Δημοσιογραφική Ομάδα του Α’ Αρσακείου-Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης

Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, επισκεφθήκαμε τη σχολική μας βιβλιοθήκη, όπου είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε μία διαφορετική όψη της Ιστορίας. Για πρώτη φορά φέτος, οργανώθηκε μια ξεχωριστή έκθεση με πρωτοσέλιδα εφημερίδων της περιόδου 1940-1944, μιας από τις πιο δύσκολες και καθοριστικές περιόδους για την Ελλάδα και ολόκληρη την Ευρώπη.
Μέσα από τις σελίδες της συλλογής «Πολεμικός Τύπος» ήρθαμε σε επαφή με δημοσιεύματα, τίτλους και φωτογραφίες μιας άλλης εποχής. Εφημερίδες που κατέγραφαν τα γεγονότα του πολέμου, την Κατοχή, τις εξελίξεις και τις δραματικές στιγμές που βίωναν οι άνθρωποι. Αυτό που μας εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ότι είδαμε πώς παρουσιάζονταν τα γεγονότα την εποχή που συνέβαιναν. Οι τίτλοι, οι εικόνες, η γλώσσα και η μορφή των εντύπων μάς έδωσαν την ευκαιρία να καταλάβουμε καλύτερα πώς η Ιστορία καταγραφόταν στον Τύπο και πώς οι άνθρωποι ενημερώνονταν για όσα συνέβαιναν γύρω τους.
Η έκθεση αυτή μας θύμισε ότι οι εφημερίδες δεν είναι μόνο μέσα ενημέρωσης, αλλά και πολύτιμες ιστορικές μαρτυρίες. Μας έδωσε, επίσης, την αφορμή να σκεφτούμε πόσο σημαντικό είναι να διατηρούμε ζωντανή τη μνήμη του παρελθόντος και να αναζητούμε την Ιστορία όχι μόνο στα βιβλία, αλλά και στις αυθεντικές πηγές της. Η πρωτοβουλία αυτή της σχολικής μας βιβλιοθήκης μάς έδειξε ότι ένα πρωτοσέλιδο μπορεί, τελικά, ν’αποτελεί ένα μικρό παράθυρο σε μια ολόκληρη εποχή…

Δράση στη βιβλιοθήκη: «Το πιο γλυκό… μοτίβο!»

On By marinamilidoniIn ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣχολιάστε

Τι κοινό μπορεί να έχει η Σταχτοπούτα με την Κοκκινοσκουφίτσα; Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ με τον Παπουτσωμένο Γάτο; Και τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με… ένα καρβέλι ψωμί; Την απάντηση αναζήτησαν οι μαθητές και οι μαθήτριες των τμημάτων Α1 και Α3 του Α’Αρσακείου- Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης, οι οποίοι, με αφορμή το λαϊκό παραμύθι «Το πιο γλυκό ψωμί» που διδάχθηκαν στην τάξη, επισκέφθηκαν τη σχολική βιβλιοθήκη και συμμετείχαν σε μια διαφορετική δράση φιλαναγνωσίας. Υπό την καθοδήγηση της φιλολόγου καθηγήτριάς τους, κ. Μαρίνας Μηλιδώνη, οι μαθητές χωρίστηκαν σε ομάδες και ανέλαβαν ένα διαφορετικό παραμύθι (Σταχτοπούτα, Κοκκινοσκουφίτσα, Χάνσελ και τη Γκρέτελ και Παπουτσωμένος Γάτος). Η αποστολή τους, όμως, δεν ήταν να παρουσιάσουν την υπόθεση του παραμυθιού ούτε να αναζητήσουν πληροφορίες γι’ αυτό. Κάθε ομάδα έπρεπε να διαβάσει το παραμύθι της και να ανακαλύψει το «μαγικό συστατικό» του, εκείνο δηλαδή το χαρακτηριστικό μοτίβο ή δομικό στοιχείο, που κινεί την ιστορία και συναντάται συχνά στα λαϊκά παραμύθια.

Έτσι, μέσα από την παρατήρηση και τη συνεργασία, οι μαθητές εντόπισαν αρκετά τέτοια στοιχεία και ανακάλυψαν ότι η λογοτεχνία δεν είναι μόνο κάτι που διαβάζουμε, αλλά και κάτι που μπορούμε να αποκωδικοποιούμε, για να δημιουργούμε. Κάθε ομάδα, λοιπόν, παρουσίασε το δικό της «μαγικό συστατικό» και εξήγησε στους συμμαθητές της πώς αυτό λειτουργεί μέσα στην ιστορία. Στο τέλος, όλα τα «μαγικά συστατικά» ενώθηκαν. Οι μαθητές δημιούργησαν σε ένα χαρτόνι τη δική τους «Συνταγή του λαϊκού παραμυθιού» και, όπως αποδείχθηκε… για να φτιάξεις ένα καλό παραμύθι χρειάζoνται εκτός από μια καλή ιστορία: 1 δόση δοκιμασίας, 1 κακός, 1 παγίδα/ δοκιμασία, 1 μαγικό αντικείμενο, 1 έξυπνος βοηθός, λίγη μεταμόρφωση/ ανατροπή, πολύ θάρρος και 1 αίσιο τέλος.

Myth2space… Το ηφαίστειο που εκτοξεύει μπλε λάβα!

On By marinamilidoniIn ΑΡΘΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ,ΣΧΟΛΕΙΑ-ΖΩΣχολιάστε

Γράφει η μαθήτρια Έλλη Σαβούρη (B3)

Στο νησί της Ιάβα στην Ινδονησία υπάρχει ένα ενεργό ηφαίστειο, που μοιάζει να βγήκε από ταινία επιστημονικής φαντασίας! Ονομάζεται Kawah Ijen και κρύβει ένα εντυπωσιακό φυσικό φαινόμενο: μια φωτιά με έντονο μπλε χρώμα! Όταν ακούμε τη λέξη «ηφαίστειο», συνήθως φανταζόμαστε κόκκινη και πορτοκαλί λάβα να ξεχύνεται από τον κρατήρα. Στο Kawah Ijen, όμως, το μπλε χρώμα τραβά αμέσως την προσοχή μας. Πώς γίνεται αυτό;
Η απάντηση είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσα! Η λάβα δεν είναι μπλε. Το ασυνήθιστο φαινόμενο, που είναι γνωστό ως «μπλε φωτιά» (blue fire), οφείλεται στα αέρια του θείου, τα οποία βγαίνουν από ρωγμές του ηφαιστείου σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Όταν έρθουν σε επαφή με το οξυγόνο του αέρα, αναφλέγονται και δημιουργούν τις εντυπωσιακές μπλε φλόγες. Το φαινόμενο φαίνεται καλύτερα τη νύχτα, καθώς το φως της ημέρας κάνει το μπλε χρώμα λιγότερο ορατό.
Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το θείο που υπάρχει στην περιοχή εξορύσσεται εδώ και πολλά χρόνια από ντόπιους εργάτες. Όταν τα αέρια ψύχονται, το θείο στερεοποιείται και σχηματίζει κίτρινα κομμάτια, τα οποία συλλέγουν οι εργαζόμενοι. Ωστόσο, η εργασία αυτή είναι ιδιαίτερα δύσκολη και επικίνδυνη, αφού τα ηφαιστειακά αέρια μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα στην υγεία. Έτσι, πίσω από το εντυπωσιακό θέαμα κρύβονται και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που εργάζονται εκεί.

Το ηφαίστειο Kawah Ijen μάς εντυπωσιάζει, αλλά ταυτόχρονα μας κάνει να σκεφτούμε πόσα έχει ακόμη να μας αποκαλύψει ο πλανήτης μας. Στο πλαίσιο του προγράμματος Myth2Space, που συνδέει τον ανθρωπιστικό άξονα, την τεχνολογία και το περιβάλλον, μπορούμε να δούμε αυτό το φυσικό φαινόμενο από διαφορετικές πλευρές. Από τη μία, η επιστημονική γνώση και η τεχνολογία μάς βοηθούν να κατανοούμε καλύτερα τη λειτουργία των ηφαιστείων και τους κινδύνους τους. Από την άλλη, οι δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες εργασίας των ανθρώπων που εξορύσσουν θείο μάς θυμίζουν πόσο σημαντική είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής. Παράλληλα, η μελέτη ενός ενεργού ηφαιστείου μάς βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τις φυσικές διεργασίες που διαμορφώνουν τη Γη, αλλά και να αναζητήσουμε ομοιότητες με τη γεωλογική δραστηριότητα άλλων ουράνιων σωμάτων. Τελικά, η εξερεύνηση δεν αφορά μόνο την ανακάλυψη εντυπωσιακών φαινομένων, αλλά και την κατανόηση του πλανήτη μας, τον σεβασμό προς το περιβάλλον και τη φροντίδα για τον άνθρωπο.

Περί βιβλίων… «Μιχαήλ Στρογκόφ»

On By marinamilidoniIn ΑΡΘΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ,ΣΧΟΛΕΙΑ-ΖΩΣχολιάστε

Γράφει η μαθήτρια Βασιλική Γιολδάση (Β1)

Ο Ιούλιος Βερν μέσα από το μυθιστόρημά του «Μιχαήλ Στρογκόφ» μάς ταξιδεύει στη Ρωσία του 19ου αιώνα και μας προσφέρει μια συναρπαστική ιστορία περιπέτειας, αγωνίας και ανθρώπινης δύναμης. Πρωταγωνιστής είναι ο Μιχαήλ Στρογκόφ, ένας θαρραλέος αξιωματικός του τσαρικού στρατού, ο οποίος αναλαμβάνει μια εξαιρετικά επικίνδυνη αποστολή: να μεταφέρει κρυφά ένα μήνυμα του Τσάρου από τη Μόσχα στο Ιρκούτσκ της Σιβηρίας διανύοντας περίπου 5.500 χιλιόμετρα. Ο χρόνος είναι περιορισμένος και οι κίνδυνοι πολλοί. Στην πορεία του έρχεται αντιμέτωπος με αιχμαλωσίες, βασανιστήρια, εχθρούς και ακραία φυσικά φαινόμενα.
Ένα από τα στοιχεία που κάνουν το βιβλίο τόσο συναρπαστικό είναι η αδιάκοπη δράση. Κάθε φορά που ο ήρωας φαίνεται να ξεπερνά ένα εμπόδιο, ένας νέος κίνδυνος εμφανίζεται και η αγωνία κορυφώνεται. Οι περιγραφές των μαχών, των δύσκολων διαδρομών και της εισβολής των Τατάρων δημιουργούν ζωντανές εικόνες. Παράλληλα, ο Βερν δίνει ιδιαίτερη προσοχή στους χαρακτήρες του. Ο Μιχαήλ ξεχωρίζει για την εξυπνάδα, την ψυχραιμία και την αποφασιστικότητά του, ενώ οι δύο δημοσιογράφοι, που συναντά στην πορεία του, προσφέρουν στιγμές χιούμορ κάνοντας την αφήγηση ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Αξιοσημείωτες είναι, επίσης, οι περιγραφές της ρωσικής γεωγραφίας και του τρόπου ζωής της εποχής, που μας βοηθούν να γνωρίσουμε έναν διαφορετικό τόπο κι έναν κόσμο μακρινό από τον δικό μας.
Ένας χαρακτήρας που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι η Νάντια, η νεαρή συνοδοιπόρος του Μιχαήλ. Αν και στην αρχή μπορεί να φαίνεται ευάλωτη, στην πορεία αποδεικνύει ότι διαθέτει μεγάλη ψυχική δύναμη. Η πίστη, η επιμονή και η αφοσίωσή της στον σκοπό της την καθιστούν ισάξια συνοδοιπόρο του ήρωα. Μέσα από τη δική της στάση, καταλαβαίνουμε ότι το θάρρος δεν εκφράζεται μόνο με ηρωικές πράξεις, αλλά και με την υπομονή και την επιμονή στις δύσκολες στιγμές.
Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές του βιβλίου, κατά τη γνώμη μου, είναι εκείνη, κατά την οποία ο Μιχαήλ αναγκάζεται να αποκρύψει την ταυτότητά του ακόμη και από τη μητέρα του, προκειμένου να προστατεύσει τη μυστική αποστολή του. Η ψυχρή συμπεριφορά του απέναντί της δημιουργεί μια οδυνηρή αντίθεση ανάμεσα στο καθήκον και στην αγάπη. Η μητέρα του δε γνωρίζει τον πραγματικό λόγο της στάσης του και ο πόνος της γίνεται αισθητός, ακόμη κι αν δεν εκφράζεται με πολλά λόγια. Αυτή η σκηνή μού θύμισε ότι, πίσω από τις μεγάλες πράξεις ηρωισμού υπάρχουν συχνά προσωπικές θυσίες, που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί.
Προσωπικά, απόλαυσα πάρα πολύ την ανάγνωση αυτού του βιβλίου. Η γρήγορη εξέλιξη της ιστορίας και η απλή γλώσσα με έκαναν να θέλω να συνεχίσω, για να ανακαλύψω τη συνέχεια. Για μένα, δεν είναι απλώς μια ιστορία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να φτάσει στον προορισμό του, αλλά μια ιστορία για το θάρρος και τις θυσίες που απαιτεί η εκπλήρωση του καθήκοντος. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε μικρούς και μεγάλους, ιδιαίτερα σε όσους θέλουν να γνωρίσουν έναν από τους σημαντικούς ήρωες της κλασικής λογοτεχνίας, αλλά και σε εκείνους που δυσκολεύονται να ολοκληρώσουν μεγάλα μυθιστορήματα ή δεν έχουν πολύ χρόνο για διάβασμα.