Γράφουν οι μαθήτριες Εβελίνα Γαρδέλη, Βασιλική Γιολδάση, Καλύβα Κλεοπάτρα (Β1)

Το Χάλογουιν είναι μία από τις πιο διαδεδομένες γιορτές παγκοσμίως και οι περισσότεροι νέοι γνωρίζουμε τα χαρακτηριστικά της: τρομακτικές μεταμφιέσεις, φαντάσματα, μάγισσες και κολοκύθες με αναμμένα κεριά. Πόσοι, όμως, γνωρίζουμε ότι πίσω από αυτή τη γιορτή κρύβεται μια ιστορία χιλιάδων ετών;
Οι ρίζες του Χάλογουιν βρίσκονται στο αρχαίο κελτικό φεστιβάλ Σαμχάιν (Samhain), που γιορταζόταν πριν από περισσότερα από 2.000 χρόνια στην Ιρλανδία και σε άλλες περιοχές της κελτικής Ευρώπης. Οι Κέλτες θεωρούσαν την 31η Οκτωβρίου το τέλος της συγκομιδής και την αρχή του νέου έτους. Πίστευαν, μάλιστα, ότι εκείνη τη νύχτα τα σύνορα ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών γίνονταν πιο αδύναμα επιτρέποντας στα πνεύματα να επιστρέψουν στη Γη.
Σήμερα, το Χάλογουιν είναι μια γιορτή, κατά την οποία επιλέγουμε συνειδητά να τρομάξουμε για διασκέδαση. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο φόβος παύει να είναι παιχνίδι; Όταν δεν προκαλείται από φαντάσματα και βρικόλακες, αλλά από πραγματικές απειλές, που κατασκευάζονται και καλλιεργούνται μέσα στην κοινωνία; Στη σύγχρονη πολιτική, ο φόβος μπορεί να μετατραπεί σε ένα ισχυρό εργαλείο χειραγώγησης και ελέγχου. Τα τέρατα δεν κρύβονται πλέον κάτω από τα κρεβάτια μας, αλλά μπορεί να δημιουργούνται μέσα από πολιτικές δηλώσεις, εικόνες και επιλεκτική ενημέρωση. Όπως τη νύχτα του Χάλογουιν φανταζόμαστε ότι ένα απειλητικό πλάσμα βρίσκεται πίσω μας, έτσι και στην πολιτική μπορεί να μας παρουσιάζεται μια ολόκληρη χώρα, μια κοινωνική ομάδα ή ακόμη και ένας συνάνθρωπός μας ως εχθρός.

Ένας πολιτικός με ισχυρή ρητορική ικανότητα μπορεί να πείσει τους πολίτες ότι βρίσκονται διαρκώς σε κίνδυνο παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως τον μοναδικό σωτήρα τους. Κι ενώ όλοι στρέφουν την προσοχή τους στην υποτιθέμενη απειλή, ενδέχεται να μην αντιλαμβάνονται ότι οι πραγματικοί κίνδυνοι για τη δημοκρατία βρίσκονται πολύ πιο κοντά τους. Η πολιτική του φόβου, ωστόσο, δεν περιορίζεται στην καλλιέργεια εχθρότητας απέναντι σε άλλες χώρες. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για να διχάσει την ίδια την κοινωνία, να δημιουργήσει αντιπαλότητες και να στρέψει τους πολίτες τον έναν εναντίον του άλλου. Έτσι, αντί να αναζητούν λύσεις στα κοινά τους προβλήματα, εγκλωβίζονται σε έναν διαρκή κύκλο καχυποψίας και αντιπαράθεσης.
Γιατί, όμως, είναι τόσο αποτελεσματική αυτή η τακτική; Επειδή ο φόβος είναι ένα από τα ισχυρότερα ανθρώπινα συναισθήματα. Όταν αισθανόμαστε ότι απειλούμαστε, συχνά αντιδρούμε παρορμητικά, αμφισβητούμε λιγότερο όσα ακούμε και αναζητούμε κάποιον που θα μας υποσχεθεί ασφάλεια. Ακριβώς αυτή την ανθρώπινη αδυναμία μπορεί να εκμεταλλευτεί όποιος επιδιώκει να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη.
Μπορούμε, άραγε, να ξεφύγουμε από την πολιτική του τρόμου; Φυσικά και μπορούμε! Χρειάζεται να καλλιεργούμε την κριτική μας σκέψη, να αναζητούμε αξιόπιστες πηγές ενημέρωσης και να μην αποδεχόμαστε άκριτα κάθε πληροφορία που παρουσιάζεται ως απειλή. Η γνώση, η διασταύρωση των ειδήσεων και η διάθεση να ακούμε διαφορετικές απόψεις αποτελούν την καλύτερη άμυνα απέναντι στην παραπληροφόρηση και τη χειραγώγηση. Ο φόβος μπορεί να είναι ένα ισχυρό όπλο, αλλά δεν είναι ανίκητος. Υπάρχει ένα συναίσθημα που μπορεί να αποδειχθεί ισχυρότερο: η ελπίδα. Γιατί, αν ο φόβος καλλιεργεί την υποταγή και τη διχόνοια, η ελπίδα γεννά την αλληλεγγύη, την εμπιστοσύνη και την επιθυμία για αλλαγή. Και ίσως το μεγαλύτερο θάρρος δεν είναι να μη φοβόμαστε ποτέ, αλλά να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να χρησιμοποιεί τους φόβους μας, για να αποφασίζει αντί για εμάς.

Γράφει ο μαθητής Μιχαήλ-Άγγελος Παντελίδης (Β2)

Για εκατομμύρια μαθητές, το πρωινό ξύπνημα είναι μια καθημερινή μάχη. Το ξυπνητήρι χτυπά, ο ύπνος μοιάζει να μην έχει τελειώσει και, λίγη ώρα αργότερα, οι μαθητές πρέπει να βρίσκονται στην τάξη, έτοιμοι να παρακολουθήσουν το μάθημα. Τι θα γινόταν, όμως, αν το σχολείο ξεκινούσε λίγο αργότερα;

Μια τέτοια αλλαγή δοκιμάστηκε στο σχολείο Monkseaton, στο North Tyneside της Αγγλίας. Από τον Οκτώβριο του 2009, περίπου 800 μαθητές, ηλικίας 13 έως 19 ετών, άρχισαν να παρακολουθούν τα μαθήματά τους στις 10 το πρωί, αντί για νωρίτερα. Τα πρώτα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά: οι συνολικές απουσίες μειώθηκαν κατά 8%, ενώ οι συστηματικές απουσίες κατά 27%. Ο διευθυντής του σχολείου, Paul Kelley, υποστήριξε ότι η αλλαγή θα μπορούσε να συμβάλει στη δημιουργία «πιο χαρούμενων και καλύτερα μορφωμένων εφήβων».
Γιατί, όμως, είναι τόσο δύσκολο για πολλούς εφήβους να ξυπνούν νωρίς; Η απάντηση δε βρίσκεται απαραίτητα στην τεμπελιά τους, αλλά στη λειτουργία του βιολογικού τους ρολογιού. Κατά την εφηβεία, ο φυσικός κύκλος ύπνου και αφύπνισης μετατοπίζεται, με αποτέλεσμα πολλοί έφηβοι να νυστάζουν αργότερα το βράδυ και να δυσκολεύονται να ξυπνήσουν πολύ νωρίς το πρωί. Όταν, λοιπόν, το σχολείο ξεκινά από νωρίς, είναι πιθανό να μην κοιμούνται όσο χρειάζεται. Έτσι, η έλλειψη ύπνου συσσωρεύεται μέσα στην εβδομάδα και μπορεί να επηρεάσει τη συγκέντρωση, τη διάθεσή τους και τη μάθηση.
Η ιδέα της μεταγενέστερης έναρξης των μαθημάτων δεν αποτελεί απλώς μια διευκόλυνση για όσους δυσκολεύονται να σηκωθούν από το κρεβάτι. Επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι η καθυστέρηση της έναρξης του σχολικού ωραρίου μπορεί να βοηθήσει τους εφήβους να κοιμούνται περισσότερο και να αισθάνονται λιγότερη υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ορισμένες έρευνες καταγράφουν, επίσης, θετικές ενδείξεις για την υγεία και τη σχολική τους επίδοση.
Μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να ξανασκεφτούμε το πρωινό σχολικό ωράριο; Ίσως, το ζητούμενο δεν είναι να ξεκινά η σχολική ημέρα όσο το δυνατόν νωρίτερα, αλλά να ξεκινά την κατάλληλη ώρα, ώστε οι μαθητές να μπορούν να αξιοποιούν ουσιαστικά τον χρόνο τους στην τάξη. Γιατί, τελικά, το σχολείο δεν χρειάζεται απλώς μαθητές που βρίσκονται στις θέσεις τους από το πρώτο κουδούνι, αλλά μαθητές ξεκούραστους, συγκεντρωμένους και έτοιμους να μάθουν!

Γράφουν οι μαθήτριες Ναταλία Βούρβαχη (Β1), Ζέτα Παππά και Ευτυχία Χρυσάνθη (Β2)

Ο πόλεμος που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Ιράν αποτελεί ένα από τα πιο καθοριστικά γεγονότα της εποχής μας επηρεάζοντας όχι μόνο την ίδια τη χώρα, αλλά και ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και τη διεθνή κοινότητα. Οι εξελίξεις είναι συνεχείς, με στρατιωτικές επιχειρήσεις, εσωτερικές εντάσεις και διεθνείς παρεμβάσεις να συνθέτουν ένα ιδιαίτερα περίπλοκο σκηνικό.
Σε επιχειρησιακό επίπεδο, καταγράφονται συγκρούσεις σε διάφορες περιοχές με τη χρήση σύγχρονων όπλων και τεχνολογιών. Παράλληλα, επιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές, όπως ενεργειακές εγκαταστάσεις και δίκτυα επικοινωνιών, δυσχεραίνουν σημαντικά την καθημερινότητα των πολιτών. Οι απώλειες ανθρώπινων ζωών αυξάνονται, ενώ πολλοί άνθρωποι ζουν με τον φόβο και την αβεβαιότητα για το μέλλον.
Ιδιαίτερα έντονη είναι η ανθρωπιστική διάσταση της κρίσης. Πολλοί κάτοικοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, είτε μετακινούμενοι στο εσωτερικό της χώρας είτε αναζητώντας καταφύγιο σε γειτονικά κράτη. Η πρόσβαση σε βασικά αγαθά, όπως τρόφιμα, καθαρό νερό, ιατρική περίθαλψη και ηλεκτρικό ρεύμα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη επηρεάζοντας κυρίως τις πιο ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, όπως τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι.
Οι επιπτώσεις, όμως, δεν περιορίζονται μόνο στο εσωτερικό του Ιράν. Η αστάθεια επηρεάζει και την παγκόσμια οικονομία, κυρίως λόγω της σημασίας της περιοχής στην παραγωγή ενέργειας. Η αύξηση των τιμών του πετρελαίου και των καυσίμων επηρεάζει χώρες σε όλο τον κόσμο, ακόμη και την καθημερινότητα των πολιτών στη δική μας χώρα!
Σε διεθνές επίπεδο, πολλές χώρες και οργανισμοί, όπως ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, προσπαθούν να συμβάλουν στη μείωση της έντασης μέσω διπλωματικών πρωτοβουλιών και διαπραγματεύσεων. Ωστόσο, η εξεύρεση λύσης παραμένει δύσκολη, καθώς εμπλέκονται πολλά και διαφορετικά συμφέροντα.
Το συγκεκριμένο γεγονός μάς οδηγεί και σε έναν σημαντικό προβληματισμό: Πώς μπορεί ένας πόλεμος, που συμβαίνει σε μια σχετικά μακρινή χώρα, να επηρεάζει τη ζωή ανθρώπων σε όλο τον κόσμο; Επίσης, ποιος είναι ο ρόλος της διεθνούς κοινότητας, αλλά και των απλών πολιτών απέναντι σε τέτοιες κρίσεις; Είναι σημαντικό να σκεφτούμε όχι μόνο τις πολιτικές και οικονομικές συνέπειες, αλλά και την ανθρώπινη πλευρά του πολέμου, αναπτύσσοντας ενσυναίσθηση και κριτική σκέψη για τα γεγονότα που διαμορφώνουν τον σύγχρονο κόσμο.

Γράφει η μαθήτρια Νάγια Τσιτσώνη (Β4)

Ως μέλος της Δημοσιογραφικής Ομάδας του σχολείου μας, είχα την ευκαιρία να παρευρεθώ και να συμμετάσχω στους 17ους Ρητορικούς Αγώνες των Αρσακείων Σχολείων, που πραγματοποιήθηκαν στο σχολικό συγκρότημα των Αρσακείων Ψυχικού από την Παρασκευή 27 Μαρτίου έως και την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026. Ήταν μία μοναδική εμπειρία, γεμάτη έντονα συναισθήματα, δημιουργική έκφραση και ουσιαστική επικοινωνία.
Οι αγώνες περιλάμβαναν τέσσερα διαφορετικά αγωνίσματα: τη Νοηματική Ανάγνωση, τον Αυθόρμητο Λόγο, τον Προτρεπτικό Λόγο και τους Διττούς Λόγους. Κάθε αγώνισμα είχε τη δική του ξεχωριστή δυναμική και απαιτούσε διαφορετικές δεξιότητες από τους συμμετέχοντες. Στη Νοηματική Ανάγνωση οι μαθητές κλήθηκαν να αποδώσουν με εκφραστικότητα ένα κείμενο αναδεικνύοντας το βαθύτερο νόημά του. Στον Αυθόρμητο Λόγο η σκέψη και η ποιότητα των ιδεών δοκιμάζονταν σε πραγματικό χρόνο, ενώ ο Προτρεπτικός Λόγος απαιτούσε πειθώ και σαφήνεια για την υποστήριξη μιας θέσης. Τέλος, οι Διττοί Λόγοι αποτέλεσαν ένα απαιτητικό πεδίο αντιπαράθεσης, όπου οι διαγωνιζόμενοι ανέπτυσσαν και υπερασπίζονταν επιχειρήματα πάνω σε επίκαιρα ζητήματα.

Η δική μου συμμετοχή στο αγώνισμα της Νοηματικής Ανάγνωσης ήταν μία ιδιαίτερα σημαντική εμπειρία. Αν και υπήρχε άγχος πριν από την παρουσίαση, η στιγμή που βρέθηκα με θάρρος μπροστά στο κοινό ήταν απελευθερωτική! Προσπάθησα να μεταφέρω όχι μόνο τα λόγια του κειμένου, αλλά και το συναίσθημα και το μήνυμα που αυτό περιείχε. Ήταν μία πρόκληση, που με βοήθησε να συνδεθώ με το κοινό και ταυτόχρονα να αντιληφθώ τις δυνατότητές μου.
Πέρα από το διαγωνιστικό μέρος, οι Ρητορικοί Αγώνες αποτέλεσαν μία ευκαιρία γνωριμίας με μαθητές κι από άλλα Αρσάκεια Σχολεία, ανταλλαγής απόψεων και δημιουργίας νέων εμπειριών. Το κλίμα ήταν υποστηρικτικό και γεμάτο ενθουσιασμό αποδεικνύοντας πως η ρητορική δεν είναι μόνο ένας αγώνας, αλλά και μια γιορτή λόγου και σκέψης. Φεύγοντας, ένιωσα ότι είχα κερδίσει κάτι πολύ περισσότερο από μία συμμετοχή: αυτοπεποίθηση, έμπνευση και την επιθυμία να συνεχίσω να εξελίσσομαι!
Ευχαριστούμε τους υπεύθυνους καθηγητές μας κ. Αικ. Κατσιάνου και κ. Γ. Κωνσταντακάκη για την προετοιμασία και την ενθάρρυνση κατά τη διάρκεια των αγωνισμάτων!

Γράφουν οι μαθήτριες Ναταλία Βούρβαχη (Β1), Ζέτα Παππά και Ευτυχία Χρυσάνθη (Β2)

Την Τρίτη 31 Μαρτίου 2026 είχαμε την ιδιαίτερη χαρά να παρευρεθούμε στην τελετή βράβευσης του Διαγωνισμού Α.ΛΟ.ΤΕ (Αγώνες Λόγου και Τέχνης), που πραγματοποιήθηκε στο συγκρότημα των Αρσακείων Σχολείων Ψυχικού. Ως μέλη της δημοσιογραφικής ομάδας του σχολείου μας, βρεθήκαμε εκεί για να καλύψουμε την εκδήλωση, να πάρουμε συνεντεύξεις και να ζήσουμε από κοντά μία ξεχωριστή εμπειρία.
Από τη στιγμή που φτάσαμε, εντυπωσιαστήκαμε από την οργάνωση και την ατμόσφαιρα. Ο χώρος ήταν γεμάτος μαθητές, καθηγητές και καλεσμένους, ενώ υπήρχε μία αίσθηση ανυπομονησίας, αλλά και συγκίνησης. Ακούσαμε αποσπάσματα λογοτεχνικών κειμένων και είδαμε έργα των συμμετεχόντων, που μας έκαναν να σκεφτούμε πόσο δημιουργικοί μπορούν να είναι οι νέοι, όταν έχουν έμπνευση και φαντασία. Μία από εμάς (Ναταλία Βούρβαχη) συμμετείχε στον διαγωνισμό με δικό της διήγημα.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους σημαντικά πρόσωπα από τον χώρο της τέχνης και της δημοσιογραφίας. Εμείς είχαμε την ευκαιρία να πάρουμε συνέντευξη από τον κ. Χρήστο Τόλη, φωτογράφο και κινηματογραφιστή, ο οποίος δήλωσε: «Μου αρέσει πάρα πολύ να βλέπω δουλειές νέων ανθρώπων και πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα συμμετέχουν ακόμη περισσότερα παιδιά, καθώς τέτοιου είδους δράσεις εμπνέουν και ενθαρρύνουν τη δημιουργικότητα.» Επίσης, συνομιλήσαμε με τον κ. Πάρι Δόμαλη, δημοσιογράφο της Athens Voice και συντονιστή της εκδήλωσης, που όπως μας είπε: «Νιώθω μεγάλη χαρά, που για δεύτερη φορά βρίσκομαι εδώ, αλλά και τυχερός, καθώς ως απόφοιτος του Αρσακείου συμμετείχα κι εγώ κάποτε στον διαγωνισμό αυτό και θεωρώ πολύ σημαντικό οι μαθητές να εκτίθενται σε τέτοιου είδους ερεθίσματα ανεξαρτήτως αποτελέσματος.»
Αυτό που μας έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση όμως, ήταν το πόσο διαφορετικές, αλλά και μοναδικές ήταν όλες οι συμμετοχές. Από ποιήματα και διηγήματα, μέχρι ταινίες μικρού μήκους και καλλιτεχνικές δημιουργίες, κάθε έργο είχε κάτι ξεχωριστό να πει. Φεύγοντας από την εκδήλωση, γεμάτες έμπνευση και χαρά, μπορούμε να πούμε πως ήταν μία εμπειρία, που αναμφίβολα μας ενθάρρυνε να συνεχίσουμε να εκφραζόμαστε δημιουργικά. Ήρθε στον νου μας ο στίχος του Καβάφη: «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να’ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.»

Την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε στο τμήμα της Ζώνης Πολιτισμού της Β’ τάξης του Α’ Αρσακείου-Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης, «Σχολική εφημερίδα», τη δημοσιογράφο κ. Έρικα Αθανασίου, η οποία εργάζεται στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Η παρουσία της αποτέλεσε μια ξεχωριστή εμπειρία για τους μαθητές μας, που είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά τον κόσμο της δημοσιογραφίας.

Η κ. Αθανασίου συζήτησε με τα παιδιά για το τι είναι είδηση και –εξίσου σημαντικό– τι δεν είναι είδηση εξηγώντας πώς ένα γεγονός αποκτά ειδησεογραφική αξία. Μέσα από παραδείγματα και ζωντανό διάλογο, ανέλυσε βασικές αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας τονίζοντας τη σημασία της αντικειμενικότητας, της διασταύρωσης των πληροφοριών και του σεβασμού προς τον άνθρωπο και την αλήθεια. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η περιήγησή μας στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας, όπου σχολιάσαμε μαζί τίτλους ειδήσεων και συζητήσαμε για τον τρόπο που διατυπώνονται, τι πληροφορίες δίνουν και πώς επηρεάζουν τον αναγνώστη. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, τα παιδιά άρχισαν να κατανοούν πιο ουσιαστικά τον ρόλο του δημοσιογράφου στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Η συζήτηση επεκτάθηκε και στο ρεπορτάζ: πώς επιλέγεται ένα θέμα, πώς οργανώνεται η έρευνα και ποιες δυσκολίες μπορεί να αντιμετωπίσει ένας δημοσιογράφος στο πεδίο. Οι μαθητές έθεσαν πολλές ερωτήσεις και έδειξαν έντονο ενδιαφέρον για το επάγγελμα εκφράζοντας και προσωπικές σκέψεις.

Στο τέλος της συνάντησης, η κ. Αθανασίου μάς παρουσίασε και τη συγγραφική της δραστηριότητα, καθώς εκτός από δημοσιογράφος είναι και συγγραφέας. Μας μίλησε για τα βιβλία της «Καταραμένη Βρύση» και «Το Μυστήριο πίσω από τις Σελίδες» παρουσιάζοντας την υπόθεσή τους και εξηγώντας πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη συγγραφή τους. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν μαθαίνοντας πώς μια ιδέα μπορεί να μετατραπεί σε βιβλίο και πώς η δημοσιογραφία μπορεί να συνυπάρχει δημιουργικά με τη λογοτεχνία.

Ευχαριστούμε θερμά την κ. Έρικα Αθανασίου για τον χρόνο, τη ζεστή της παρουσία και τις πολύτιμες γνώσεις που μοιράστηκε μαζί μας. Τέτοιες δράσεις εμπλουτίζουν τη σχολική ζωή, καλλιεργούν την κριτική σκέψη και εμπνέουν τους μαθητές μας να παρατηρούν τον κόσμο γύρω τους με πιο ενημερωμένο και υπεύθυνο βλέμμα.

Γράφουν οι μαθήτριες Ζέτα Παππά και Ευτυχία Χρυσάνθη (Β2)

Τις τελευταίες ημέρες η Ελλάδα θρηνεί τον θάνατο μιας πολύ σημαντικής προσωπικότητας, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 99 ετών, της Ελένης Γλύκατζη- Αρβελέρ. Οι ειδήσεις για τον χαμό της προκάλεσαν συγκίνηση σε όλη τη χώρα και σε πολλούς ανθρώπους του πολιτισμού και της επιστήμης.
Η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926 σε μια οικογένεια προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Από μικρή αγαπούσε την ιστορία και κατάφερε με πολλή δουλειά και μεράκι να γίνει μία από τις πιο γνωστές ιστορικούς στον κόσμο. Σπούδασε στην Ελλάδα και μετά, συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι. Εκεί έκανε καριέρα στην ιστορία, και ειδικά στη μελέτη του Βυζαντίου, ενός από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ιστορίας της Ελλάδας και της Ευρώπης. Μελέτησε και έγραψε πολλά βιβλία για το Βυζάντιο βοηθώντας μας να καταλάβουμε καλύτερα την ιστορία και τον πολιτισμό μας. Το πιο μεγάλο της επίτευγμα ήταν ότι έγινε η πρώτη γυναίκα πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, ενός από τα παλαιότερα και πιο διάσημα πανεπιστήμια στον κόσμο. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό, γιατί μέχρι τότε κανένα άλλο πανεπιστήμιο τέτοιας φήμης δεν είχε γυναίκα επικεφαλής.
Παράλληλα, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ υπήρξε ενεργή σε διεθνείς οργανισμούς και πολιτιστικά ιδρύματα. Από το Κέντρο Ζορζ Πομπιντού έως την UNESCO και το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, η παρουσία της σφράγισε τον διάλογο ανάμεσα στην ιστορική γνώση, τον πολιτισμό και τη σύγχρονη κοινωνία.
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ δεν ήταν μόνο καθηγήτρια και επιστήμονας. Ήταν και πνευματικό πρότυπο για πολλούς ανθρώπους, ειδικά για γυναίκες και νέους που θέλουν να ασχοληθούν με τη γνώση και την έρευνα. Με τα βιβλία και τις διαλέξεις της έκανε την ιστορία πιο προσιτή και κατανοητή και η φωνή της ήταν πάντα μετρημένη, αλλά ουσιαστική και γεμάτη αγάπη για την Ελλάδα.
Με τον θάνατό της στις 17 Φεβρουαρίου 2026, η Ελλάδα αποχαιρετά μια μεγάλη μορφή της επιστήμης, του πολιτισμού και της δημόσιας ζωής. Ας θυμόμαστε την Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ για την αγάπη της για τη γνώση, το θάρρος της και την προσφορά της, αφού άφησε πλούσια πνευματική παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές: «Έχω καταλήξει πως όσο ζεις, περνάς σε κάποιους τη “σκυτάλη” και αυτή η σκυτάλη είναι η ψυχή.», έλεγε.