Επί σκηνής… Η Παναγία των Παρισίων

Γράφουν οι μαθητές Δημήτρης Παπαδάκης, Αστέρης Παπαδόπουλος (Β2), Άρτεμις Σταυριανοπούλου, Μυρτώ Τουτούζη (Β4)

Πρόσφατα επισκεφθήκαμε με το σχολείο μας το θέατρο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», όπου παρακολουθήσαμε την παράσταση «Η Παναγία των Παρισίων», βασισμένη στο γνωστό μυθιστόρημα του Βίκτορος Ουγκό, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, με τη συμμετοχή 20 ταλαντούχων ηθοποιών. Ήταν μια εμπειρία που πραγματικά μας ταξίδεψε στον χρόνο!
Από την πρώτη κιόλας σκηνή νιώσαμε σαν να βρισκόμαστε στο μεσαιωνικό Παρίσι. Στο κέντρο της ιστορίας υψωνόταν επιβλητικός ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας των Παρισίων, γύρω από τον οποίο ξετυλιγόταν μια συγκλονιστική περιπέτεια. Ο ήρωας που μας άγγιξε περισσότερο ήταν ο Κουασιμόδος. Παρόλο που όλοι τον φοβούνταν, εξαιτίας της εμφάνισής του, εμείς είδαμε έναν άνθρωπο καλόκαρδο και βαθιά ευαίσθητο. Η μοναξιά του στο καμπαναριό και η αγάπη του για την Εσμεράλδα μάς συγκίνησαν ιδιαίτερα. Από την άλλη, η Εσμεράλδα μάς εντυπωσίασε με την ομορφιά αλλά και την καλοσύνη της. Δεν ήταν απλώς μια όμορφη κοπέλα· ήταν θαρραλέα και δίκαιη. Ιδιαίτερη εντύπωση μας προκάλεσε και ο αρχιδιάκονος Φρόλο, ένας χαρακτήρας σκοτεινός και βασανισμένος από τα πάθη του. Μέσα από τη στάση του καταλάβαμε πόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει το πάθος, όταν δε συνοδεύεται από ηθικές αξίες.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια μάς βοήθησαν να μπούμε ακόμη περισσότερο στο κλίμα της εποχής. Οι σκηνές με τους τσιγγάνους, οι φρουροί, οι πολίτες του Παρισιού και η ένταση σε ορισμένες στιγμές μάς έκαναν να παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα. Σε κάποιες σκηνές επικρατούσε απόλυτη σιωπή στην αίθουσα, ενώ σε άλλες νιώθαμε την αγωνία και τη συγκίνηση να κορυφώνονται.
Μέσα από την παράσταση καταλάβαμε πόσο άδικη μπορεί να γίνει μια κοινωνία απέναντι σε όποιον είναι «διαφορετικός». Παράλληλα όμως, είδαμε πως η αγάπη, η καλοσύνη και η αυτοθυσία μπορούν να γίνουν πιο δυνατές από την αδικία και το μίσος. Ήταν μια εμπειρία που δεν μας ψυχαγώγησε μόνο, αλλά μας έβαλε και σε σκέψεις. Σίγουρα, ήταν μια από τις πιο όμορφες θεατρικές εξόδους που έχουμε ζήσει ως τάξη!

Σχολιάστε