Γράφουν οι μαθήτριες Μαρία Καρακατσάνη και Σοφία Κορρέ (Γ2)

Αναρωτηθήκατε ποτέ ποιο ήταν το τελευταίο έργο των μεγαλύτερων ζωγράφων; Αν ναι, τότε τα παρακάτω έργα θα ικανοποιήσουν την περιέργειά σας…

Salvador Dali: The Swallow’s Tail (1983)

Ο Salvador Dali ολοκλήρωσε τον τελευταίο πίνακά του την άνοιξη του 1983. Το έργο ονομάστηκε «Shallow’s Tail» και είναι το τελευταίο από τη συλλογή έργων, που ζωγράφισε βασισμένος στη θεωρία της καταστροφής τού Rene Thom (τέλη δεκαετίας ’60). Η θεωρία της καταστροφής είναι μια μαθηματική θεωρία, η οποία αποδίδει τις απότομες και αναπάντεχες μεταβολές της συμπεριφοράς ενός συστήματος σε συνθήκες πολέμου, φυσικών καταστροφών κτλ.

Frida Kahlo: Viva La Vida, Watermelons (1954)

Το έργο «Viva la vida» της Frida Kahlo, ολοκληρώθηκε οκτώ μέρες πριν τον θάνατό της στις 13 Ιουλίου 1947, στα 47 της έτη. Στον πίνακα νεκρής φύσης βλέπουμε καρπούζια, ένα φρούτο που χρησιμοποιείται συχνά στο Μεξικό για να τιμήσουν την ημέρα των νεκρών ( Dia de los Muertos). Η Frida Kahlo έγραψε «Vida la Viva» στην κεντρική φέτα καρπουζιού στο κάτω μέρος του καμβά, το οποίο μεταφράζεται ως «Ζήτω η ζωή». Αυτή μπορεί να ήταν μια απλή δήλωση, καθώς ένιωθε πως πλησίαζε στον θάνατο. Μπορεί, όμως, να ήταν ένα ειρωνικό σχόλιο για τη γεμάτη πόνο ύπαρξή της, λόγω πολιομυελίτιδας, ατυχήματος σε λεωφορείο και πολλαπλών χειρουργικών επεμβάσεων.

Claude Monet: Water Lilies Murals (1926)

Η τέχνη του 20ού αιώνα είναι αδιανόητη χωρίς τους πίνακες με τα Νούφαρα του Μονέ. Συγκεκριμένα, η συλλογή με τις τοιχογραφίες «The Grandes Decorations» αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της δουλειάς του Claude Monet προς το τέλος της ζωής του. Απεικονίζονται τα αγαπημένα του νούφαρα, τα οποία ζωγράφιζε, καθώς η όραση και η υγεία του χειροτέρευαν. Λόγω του καταρράκτη, τα έργα του άλλαξαν από τα φωτεινά -μέχρι τότε- χρώματα, σε πιο σκοτεινά καστανά και κόκκινα, καθώς του ήταν δύσκολο να τα ξεχωρίσει.

Vincent Van Gogh: Tree Roots (1890)

Αν και ο πίνακας με τίτλο «Wheatfield With Crows» θεωρείται από πολλούς ως το τελευταίο έργο του Van Gogh, καθώς το τοπίο εκείνο ήταν ακριβώς το μέρος οπού ο ζωγράφος αυτοκτόνησε, ωστόσο το πιθανότερο είναι πως το «Tree Roots» είναι η τελευταίος του πίνακας, αμέσως μετά από την έξοδό του από το άσυλο στο Saint-Remy, στα τέλη Ιουλίου 1890. Ο θεατής πιστεύει ότι μπορεί να αναγνωρίσει τις ρίζες και τους κορμούς των δέντρων, αλλά είναι δύσκολο να αναγνωρίσει το θέμα στο σύνολό του.

Pablo Picasso’s Last Self-Portrait (1972)

Το τελευταίο έργο του Pablo Picasso, ήταν ένα πορτραίτο του εαυτού του, το οποίο ζωγράφισε με κηρομπογιά. Ο Picasso συνήθιζε να ζωγραφίζει μέχρι και τις 3 το πρωί μέχρι την ημέρα που πέθανε, στα 91 του έτη. Η τελευταία γνωστή αυτοπροσωπογραφία του, με τίτλο «Αυτοπροσωπογραφία, αντιμέτωπος με τον θάνατο», ολοκληρώθηκε λιγότερο από ένα χρόνο πριν τον θάνατό του.

Rembrandt: Simeon With The Christ Child In The Temple (1669)

Το έργο του Rembrandt van Rijn, βρέθηκε ανολοκλήρωτο στο ατελιέ του μετά τον ξαφνικό θάνατό του στα 63 του χρόνια και βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Σουηδίας στη Στοκχόλμη. Απεικονίζεται ένας ηλικιωμένος να κρατά ένα μωρό, ένα θέμα το οποίο ο Rembrandt είχε ζωγραφίσει δύο φορές ακόμη. Το έργο αποτελεί μια εικονογραφία του δοκιμίου του Ευαγγελίου του Άγιου Λουκά, στο οποίο η Παναγία και ο Ιωσήφ πηγαίνουν τον Χριστό στον ναό της Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, η γυναικεία φιγούρα στον πίνακα λέγεται πως ζωγραφίστηκε αργότερα από κάποιον άλλο και πιθανόν να μην είναι η Παναγία, αλλά η προφήτισσα Άννα.

Γράφουν οι μαθητές Κωνσταντίνος Κώνστας, Χρήστος Μήτσης (Γ3) και Ελισσάβετ Παπαγεωργίου (Γ4)

Το Καργκέζε είναι ένα χωριό στη δυτική Κορσική και έχει συνδεθεί με Έλληνες αποίκους από τη Μάνη. Η ιστορία των Ελλήνων της Κορσικής ξεκινάει στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, όταν από την Πελοπόννησο, και συγκεκριμένα από την περιοχή του Οίτυλου Μάνης, έφυγαν εκατοντάδες Έλληνες για να γλιτώσουν από τους Οθωμανούς, αλλά και λόγω μιας μεγάλης βεντέτας που υπήρχε μεταξύ δύο οικογενειών. Τον Σεπτέμβριο του 1675, λοιπόν, 730 Μανιάτες επιβιβάστηκαν στο πλοίο Le Saveur («Ο Σωτήρας») από τον όρμο του Οίτυλου με προορισμό τη Γένοβα και από εκεί την Κορσική, η οποία ήταν υπό την κυριαρχία των Γενουατών. Μετά από κουραστικό ταξίδι 90 ημερών και αφού πέθαναν 120 επιβαίνοντες, το καράβι αγκυροβόλησε. Η Δημοκρατία της Γένοβας, η οποία τότε ήλεγχε τη νήσο, δέχτηκε τους αποίκους και τους εγκατέστησε σε περιοχές ξηρές και άνυδρες, οι οποίες είχαν εγκαταλειφθεί από άλλους πληθυσμούς νωρίτερα. Οι Μανιάτες υποχρεώθηκαν να δεχτούν και την καθολική εκκλησία και τα πρωτεία του Πάπα και μάλιστα, οι αρχές της Γένοβας φρόντισαν να αλλάξουν τα επίθετα των Ελλήνων μετατρέποντας τις καταλήξεις τους σε -acci. Έτσι, ονόματα όπως Παπαδάκης, Δρακάκης, Τζαννετάκης μεταποιήθηκαν σε Papadacci, Dracacci, Zannetacci. Οι Έλληνες μέχρι και τα μέσα του 18ου αι. αντιμετώπιζαν πάρα πολλά προβλήματα και δέχονταν μεγάλο πόλεμο από τους Κορσικανούς. Όμως, αυτή η κατάσταση άλλαξε μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, με την οποία οι Γάλλοι αγόρασαν και απέκτησαν τον έλεγχο του νησιού και ο κυβερνήτης Κόμης Μαρμπέφ (μεγάλος φιλέλληνας) ενδιαφέρθηκε όσο κανείς για τους Έλληνες αποίκους. Έτσι, στα μέσα του 18ου αι. ο Μαρμπέφ δίνει την άδεια για την ίδρυση του χωριού Καργκέζε, το οποίο βρίσκεται στο απόκρημνο ακρωτήριο του Πουντιγιόνε. Επί κυβερνήσεώς του χτίστηκαν γύρω στα 120 σπίτια, όλα πληρωμένα από το Γαλλικό Στέμμα. Φαίνεται, μάλιστα, ότι το Καργκέζε ήταν το μόνο χωριό στο νησί, που φτιάχτηκε βάσει σχεδίου και σε κάθε οικογένεια δόθηκε από ένα σπίτι. Ο ίδιος ο Μαρμπέφ έχτισε έπαυλη στο χωριό, καθώς ήθελε να βρίσκεται σε επαφή με τους Έλληνες που είχε τόσο δεθεί μαζί τους. Τους επιτράπηκε να ιδρύσουν και δικές τους εκκλησίες. Μάλιστα, το σήμα κατατεθέν του χωριού έγιναν οι δύο εκκλησίες, η Ελληνική του Αγ. Σπυρίδωνα και η Λατινική της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Βρίσκονται η μία απέναντι από την άλλη και «βλέπουν» στο λιμάνι.

Οι κάτοικοι του χωριού δεν ξεχνούν την ιστορία τους. Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το 2010 πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Καργκέζε «Μανιάτικο αντάμωμα», για να τιμήσουν την μητρόπολή τους. Πρόκειται για ένα τριήμερο φεστιβάλ στο οποίο συμμετείχαν οι δήμοι του Οίτυλου (οικισμός στην Πελοπόννησο), του Καργκέζε και της Μοντρέστα (οικισμός στην Σαρδηνία) και περιείχε παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα των τριών δήμων και άλλα πολιτιστικά δρώμενα. Ολόκληρο το Καργκέζε έχει άρωμα Ελλάδας και οι κάτοικοί του έχουν συνείδηση της ελληνικής καταγωγής τους, κρατώντας μάλιστα τα μανιάτικα επώνυμά τους.

Γράφουν οι μαθητές Πέτρος Παπαδήμας, Νικόλας Σικοτακόπουλος και Σωτήρης Σταθόπουλος (Γ4)

Χριστούγεννα στη Σουηδία

Οι γιορτές στη Σουηδία αρχίζουν στις 13 Δεκεμβρίου με την Ημέρα της Lucia, που σύμφωνα με τον θρύλο είναι η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και άρα, άνθρωποι και ζώα χρειάζονται περισσότερη τροφή. Στο σπίτι, η Lucia (Βασίλισσα του Φωτός) βρίσκει την έκφρασή της στο πρόσωπο της μεγαλύτερης κόρης της οικογένειας. Φοράει ένα μακρύ άσπρο φόρεμα κι ένα στέμμα με κεριά στα μαλλιά της. Ξυπνάει τους γονείς της, τραγουδώντας το παραδοσιακό ιταλικό τραγούδι «Santa Lucia» και τους πάει καφέ, κουλουράκια και κάποτε glogg (ζεστό κρασί με μπαχαρικά). Επίσης, διοργανώνονται εκλογές για την επιλογή της Lucia, που θα ηγηθεί στη μεγάλη παρέλαση στη Στοκχόλμη. Το έθιμο του Xριστουγεννιάτικου δέντρου, ήρθε στη Σουηδία από τη Γερμανία, ήδη από τα 1700, αλλά γενικεύτηκε σε όλη τη χώρα τον τελευταίο αιώνα. Πάντως, σήμερα σε όλα τα νοικοκυριά στολίζεται δέντρο. Το αποκορύφωμα των εορτασμών είναι η παραμονή των Χριστουγέννων. Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι απαρτίζουν παραδοσιακά πιάτα, όπως χοιρομέρι, ζελέ από γουρουνοπόδαρα, lutfisk και χυλός ρυζιού. Το lutfisk (λιαστός μπακαλιάρος που σερβίρεται σε κρεμώδη σάλτσα) αποτελεί κατά πάσα πιθανότητα κατάλοιπο της νηστείας πριν από τη Μεταρρύθμιση. Παραδοσιακά, οι Σουηδοί μένουν στην εκκλησία μέχρι τα ξημερώματα των Χριστουγέννων, ενώ παλιότερα ήταν έθιμο ο αγώνας δρόμου προς ή από την εκκλησία και ο νικητής θεωρούνταν ο τυχερός της χρονιάς! Οι γιορτές στη Σουηδία λήγουν επίσημα στις 13 Ιανουαρίου. Αυτό γιατί, όταν βασιλιάς της χώρας ήταν ο Κνούτος, περίπου πριν από 1000 χρόνια, αποφάσισε πως ο εορτασμός των Χριστουγέννων πρέπει να διαρκεί 20 ημέρες αντί για 12!

Χριστούγεννα στην Κένυα

Στην Κένυα, λόγω του κλίματος, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά! Το χριστουγεννιάτικο γεύμα θυμίζει καλοκαιρινή ημέρα χαλάρωσης, αφού αντί να φάνε γαλοπούλα, κάνουν μπάρμπεκιου στον κήπο. Μάλιστα, στολίζουν τις εκκλησίες με μπαλόνια, λουλούδια και κορδέλες.

Χριστούγεννα στη Νορβηγία

Τα Σκανδιναβικά «Jul» (Χριστούγεννα) έχουν τις ρίζες τους σε αρχαία γεωργικά έθιμα του χειμώνα και της εποχής της συγκομιδής. Ο Julenissen, όπως ονομάζεται ο Νορβηγός Άγιος Βασίλης, μαζί με τους βοηθούς του φέρνει δώρα και καλή τύχη στο σπίτι και στον στάβλο. Τη νύχτα των Χριστουγέννων τα παιδιά βάζουν μπολ με κουρκούτι από αλεύρι σαν προσφορά στον Julenissen, που επισκέπτεται τα παιδιά της Νορβηγίας ολοκληρώνοντας το μακρινό του ταξίδι από τη Λαπωνία πάνω στο έλκηθρο που σέρνουν τάρανδοι. Η ημέρα των Χριστουγέννων ονομάζεται Julbrod, κατά τη διάρκεια της οποίας ετοιμάζονται μέχρι και 60 διαφορετικά πιάτα για το τραπέζι των φίλων και φυσικά, της οικογένειας.

Χριστούγεννα στην Ιαπωνία

Τα Χριστούγεννα οι Ιάπωνες προτιμούν να τα γιορτάζουν με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο: με ένα γεύμα στα KFC την Παραμονή των Χριστουγέννων! Σύμφωνα με το BBC, 3.6 εκατομμύρια οικογένειες γιόρτασαν με αυτόν τον τρόπο το 2016. Όλα ξεκίνησαν από μια εκστρατεία μάρκετινγκ του 1974 – «Kurisumasu ni wa kentakkii» (Κεντάκι για τα Χριστούγεννα). Σύμφωνα με το ίδρυμα ερευνών των ΗΠΑ Smithsonian, όταν μια ομάδα τουριστών δεν μπορούσε να βρει γαλοπούλα για τα Χριστούγεννα και επέλεξε την KFC, η εταιρεία το είδε ως μια υπέροχη ευκαιρία και διαφήμισε το πρώτο της χριστουγεννιάτικο γεύμα: κοτόπουλο και κρασί για το ποσό των 10 δολαρίων. Σήμερα, το δείπνο των Χριστουγέννων στα KFC περιλαμβάνει κέικ και σαμπάνια και κοστίζει περίπου 40 δολάρια. Πολλοί άνθρωποι κάνουν τις παραγγελίες πολύ νωρίς, για να αποφύγουν τις ουρές, όπου μπορεί να περιμένουν μέχρι και δύο ώρες!

Γράφουν οι μαθήτριες Αγάπη Ασημάκη (Γ1) και Μελίνα Μιχαλοπούλου (Γ3)

Η Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ γεννήθηκε το 1820 στη Φλωρεντία, από όπου πήρε και το όνομά της. Μεγάλωσε στην Αγγλία, όπως όλα τα κορίτσια των αριστοκρατών εκείνης της εποχής και πέθανε στις 13 Αυγούστου 1910 στο Λονδίνο, σε ηλικία 90 ετών.

Έμενε μαζί με τους εύπορους γονείς της και μορφώθηκε κυρίως από τον πατέρα της (εξαιρετικά καλλιεργημένος και απόφοιτος του Κέιμπριτζ, που την δίδαξε Αρχαία Ελληνικά, Λατινικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ιστορία, Φιλοσοφία και Μαθηματικά) και από δασκάλους που έρχονταν στο σπίτι. Το επάγγελμα τής εμπειρικής νοσοκόμας, όμως, εκείνη την εποχή ήταν κακοπληρωμένο, γι’αυτό και οι γονείς της αντιστάθηκαν σθεναρά στην παράλογη επιθυμία της κόρης τους, να γίνει νοσοκόμα. Παρότι, ως χαριτωμένη και πλούσια κοπέλα, είχε πολλές προτάσεις για γάμο, εκείνη αρνούνταν, καθώς είχε επιλέξει να αφοσιωθεί στο όνειρό της. Οι γονείς της, παρά τις αντιρρήσεις τους, αποδέχτηκαν τελικά την απόφασή της. Της χορήγησαν κι ένα ισόβιο εισόδημα, που της επέτρεπε να μη χρειάζεται να δουλεύει για τα προς το ζην και να ασχοληθεί ανεμπόδιστα με τη Νοσηλευτική. Επιστρέφοντας στην Αγγλία έκανε πρακτική σε διάφορα νοσοκομεία αποκτώντας επαρκή εμπειρία. Το έργο της άρχισε τον Μάρτιο του 1854, οπότε ξέσπασε ο Κριμαϊκός πόλεμος και η Νάιτινγκεϊλ αμέσως προσέφερε τις εθελοντικές της υπηρεσίες. Εκπαίδευσε 38 εθελόντριες νοσηλεύτριες και μαζί με 15 καθολικές καλόγριες έφυγε για τον πόλεμο έχοντας την πλήρη ευθύνη του νοσηλευτικού τομέα στα στρατιωτικά νοσοκομεία στην Τουρκία.

Εκεί διαπίστωσε ότι δεν υπήρχαν οι στοιχειώδεις ευκολίες για να επιτελέσει το έργο της. Μάλιστα, η έλλειψη νερού ήταν τέτοια, ώστε αντιστοιχούσε ένα ποτήρι με καθαρό νερό ημερησίως σε κάθε ασθενή! Για καθαριότητα, ούτε λόγος! Κάθε βράδυ έκανε επισκέψεις μέσα στους θαλάμους, για να ανακουφίσει τους ασθενείς και να δώσει συμβουλές αποκτώντας έτσι την προσωνυμία «Η Κυρία με τη Λάμπα». Εκεί, με τα ίδια της τα μάτια διαπίστωσε πως πολλοί νέοι, που θα μπορούσαν να σωθούν, πέθαιναν λόγω επιμολύνσεων των πληγών τους, εξαιτίας των κακών συνθηκών υγιεινής. Έκανε έκκληση προς τη βρετανική κυβέρνηση να επέμβει με όποιον τρόπο θεωρούσε πρόσφορο. Η κυβέρνηση έφτιαξε και δεύτερο νοσοκομείο και αύξησε τα παρεχόμενα κονδύλια για την υγιεινή και την καθαριότητα. Με τα επιπλέον χρήματα η Νάιτινγκεϊλ αγόρασε τα φάρμακα που έλειπαν, 200 βούρτσες για τον καθαρισμό του κτηρίου και κατάλληλο εξοπλισμό για τη σωστή και ασφαλή παρασκευή του φαγητού. Στις 16 Μαρτίου 1856 διορίστηκε επιθεωρήτρια του τομέα αδελφών νοσοκόμων όλων των στρατιωτικών νοσοκομείων και έτσι, είχε την ευκαιρία να αναλάβει δράση βελτιώνοντας τις συνθήκες υγιεινής. Απαίτησε τον καθαρισμό των υπονόμων, οργάνωσε το πλύσιμο του ακάθαρτου ρουχισμού των ασθενών έξω από το νοσοκομείο, καθιέρωσε την αποστείρωση ρούχων και αντικειμένων, υιοθέτησε τον καλό αερισμό των θαλάμων και των άλλων χώρων του νοσοκομείου και κυρίως, επέβαλε το πλύσιμο των χεριών των ασθενών πριν το φαγητό και των γιατρών και των νοσοκόμων πριν και μετά από κάθε ιατρική εξέταση. Με αυτά τα μέτρα κατάφερε να μειώσει το ποσοστό των θανάτων από 42% σε μόλις 2% ! Και να σκεφτεί κανείς πως τα αντιβιοτικά δεν είχαν εφευρεθεί ακόμη εκείνη την εποχή…

Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει, όταν τον Οκτώβριο του 1856 συναντήθηκε με τη Βασίλισσα Βικτωρία. Η βασίλισσα άκουσε τις προτάσεις της και στη συνέχεια, τον Μάιο του 1857, συγκρότησε τη Βασιλική Επιτροπή για θέματα Υγείας, στην οποία η Νάιτινγκεϊλ είχε σημαντικό ρόλο και συνεισφορά. Ένα από τα αποτελέσματα των δραστηριοτήτων τής επιτροπής ήταν η ίδρυση της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής το 1857. Συγχρόνως, ίδρυσε τη Σχολή Αδελφών Νοσοκόμων και Μαιών στο νοσοκομείο Σεντ Τόμας του Λονδίνου, την πρώτη σχολή στο είδος της σε όλο τον κόσμο. Το 1907, όντας τυφλή και με κατάθλιψη, ο βασιλιάς Εδουάρδος τής απένειμε το παράσημο Αξίας (Order of Merit) καθιστώντας τη Νάιτινγκεϊλ την πρώτη γυναίκα, που είχε πάρει ποτέ αυτό το παράσημο.

Κάθε χρόνο, την ημέρα γέννησής της, στις 12 Μαΐου, γιορτάζεται διεθνώς η Ημέρα Αδελφών Νοσοκόμων.

Γράφουν οι μαθήτριες Ιωάννα Καλλιακμάνη, Ευγενία Κατωπόδη και Αθηνά Κωτσιαγκέλη (Γ2)

Η Γαλλίδα μυθιστοριογράφος Γεωργία Σάνδη έγινε γνωστή στη Γαλλία του 18ου αιώνα τόσο για την εκκεντρική της εμφάνιση και συμπεριφορά, όσο και για το συγγραφικό της έργο.

Γεννήθηκε σε αριστοκρατική οικογένεια στο Παρίσι την 1η Ιουλίου 1804. Το πραγματικό της όνομα ήταν Αμαντίν-Ωρόρ-Λουσίλ Ντυπέν, ενώ υπέγραφε τα έργα της με το ψευδώνυμο «Γεωργία Σάνδη». Η επιλογή ενός ελληνικού ονόματος οφείλεται, ίσως, στο γενικό κλίμα φιλελληνισμού που επικρατούσε στη γαλλική κοινωνία μετά το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης του 1821. Ήταν κόρη ενός απόστρατου αξιωματικού με αριστοκρατικές ρίζες, ο οποίος είχε υπηρετήσει στον στρατό του Ναπολέοντα, και μιας γυναίκας λαϊκής καταγωγής.

Διάλεξε να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία και αυτό από μόνο του αποτελούσε μια ριζοσπαστική επιλογή, καθώς ο χώρος της λογοτεχνίας ήταν καθαρά ανδροκρατούμενος. Με αυτή της την επιλογή η Σάνδη έπρεπε να ανταγωνιστεί σπουδαία ονόματα, όπως τον Β. Ουγκώ, τον Γκυστάβ Φλωμπέρ και τον Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Σε ηλικία 27 ετών κατάφερε να αναδειχθεί σε ένα από τα πιο δημοφιλή πρόσωπα του Γαλλικού Ρομαντισμού. Το 1844 ο Ρώσος συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι μετέφρασε το έργο της «La dernière Aldini». Επίσης, ο Ευγένιος Ντελακρουά και ο Φλωμπέρ υπήρξαν θερμοί υποστηρικτές και θαυμαστές των έργων της. Ο εκκεντρικός της χαρακτήρας κέρδισε από την αρχή το ενδιαφέρον των ανδρών της καλλιτεχνικής ελίτ της εποχής. Μάλιστα, η σχέση της με τον διάσημο πιανίστα Σοπέν υπήρξε από τα πιο ενδιαφέροντα ειδύλλια καλλιτεχνών στην ιστορία.

Το 1800 η γαλλική αστυνομία εξέδωσε εντολή, που απαιτούσε από τις γυναίκες να υποβάλλουν συγκεκριμένη αίτηση, προκειμένου να τους επιτραπεί να φορέσουν ανδρικά ρούχα. Η Γεωργία Σάνδη αψήφησε τη συγκεκριμένη απαγόρευση και τους περιορισμούς των στενών κορσέδων και κυκλοφορούσε στους δρόμους της Γαλλίας με το κοστούμι της. Με αυτό ήθελε αφενός να υπερασπιστεί τα ίσα δικαιώματα ανδρών και γυναικών, αλλά υποστήριζε και την πρακτική άποψη, πως τα αντρικά ρούχα ήταν λιγότερο ακριβά και περισσότερο ανθεκτικά. Εκτός από την ανδρική ενδυμασία, η Σάνδη σκανδάλιζε τη γαλλική κοινωνία με το να καπνίζει δημοσίως, και μάλιστα πούρο. Το κάπνισμα ήταν μια απαγορευμένη πράξη για τις γυναίκες, πόσο μάλλον σε δημόσιο χώρο. Ωστόσο, η Γαλλίδα συγγραφέας επιδίωκε να προκαλέσει και κάθε της πράξη ήταν μια δήλωση. Όπως και με το ντύσιμο, έτσι και με το κάπνισμα διεκδικούσε την ισότητα των δυο φύλων και τη χειραφέτηση της γυναίκας.

Πέθανε στις 8 Ιουνίου του 1876 σε ηλικία 71 ετών. Ο Βίκτωρ Ουγκώ έγραψε για εκείνη: «Κλαίω μια νεκρή, χαιρετώ μια αθάνατη!» τιμώντας έτσι μια γυναίκα, που πάλεψε απέναντι στις συμβάσεις και κατάφερε να κερδίσει τη δική της θέση στην παγκόσμια λογοτεχνία.

Γράφουν οι μαθητές Πέτρος Παπαδήμας, Νικόλας Σικοτακόπουλος και Σωτήρης Σταθόπουλος (Γ4)

Το γνωρίζατε ότι «ο κύριος Μονόπολη» ήταν κυρία και μάλιστα, μεγάλη οραματίστρια; Το 1904 η Αμερικανίδα οικονομολόγος Λάιζι Μάγκι, η οποία έλαβε και το σχετικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, σχεδίασε «Το παιχνίδι του νοικοκύρη»! Επηρεασμένη από το βιβλίο που της είχε δώσει ο πατέρας της “Progress and Poverty” (1879) του οικονομολόγου Χένρι Τζόρτζ, ο οποίος υποστήριζε ότι η γη είναι δημόσια και η φορολόγησή της θα έσωζε τον κόσμο από τους κερδοσκόπους, η Μάγκι πίστευε ότι δημιούργησε ένα διδακτικό επιτραπέζιο παιχνίδι. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά με κυκλικό ταμπλό, που αποτελούσε καινοτομία για εκείνη την εποχή, το οποίο ήταν γεμάτο με δρόμους και αξιοθέατα προς πώληση. Με αυτό ήθελε να δείξει και να καταγγείλει την άδικη συσσώρευση πλούτου στα χέρια των ολίγων… Όμως, τελικά, οι παίκτες απλά έδειξαν τη ροπή τους προς τον καπιταλισμό και την ιδιοκτησιακή μανία του σύγχρονου κόσμου. Άλλωστε, ακόμα και το όνομα του παιχνιδιού προέρχεται από τη λέξη «μονοπώλιο», που είναι βασικός όρος του καπιταλιστικού συστήματος.

Αν και διασκεδαστικό σ’ αυτή την αρχική του μορφή, το παιχνίδι δεν βγήκε στην παραγωγή πριν από το 1910 στις ΗΠΑ, ενώ στη Βρετανία κυκλοφόρησε τρία χρόνια αργότερα. Η Μάγκι δεν κατάφερε να συνδέσει το όνομά της με την μετέπειτα διάσημη Μοnopoly, αφού μέσα στο πλήθος των ανθρώπων που γοητεύτηκαν από το παιχνίδι ήταν και ο τότε άγνωστος Charles Darrow, ο οποίος αργότερα πούλησε μια τροποποιημένη έκδοση του Monopoly στην εταιρεία παιχνιδιών Parker Brothers -ως δική του- και έγινε εκατομμυριούχος. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ του 1932, σε μια φτωχογειτονιά της Φιλαδέλφειας ο Charles Todd και η σύζυγός του Olive καλούν στο σπίτι τους το φιλικό ζεύγος των Charles και Ester Dorrow. Θα φάνε και θα παίξουν το «Παιχνίδι του νοικοκύρη». Τα δύο ζευγάρια παίρνουν θέση γύρω από το ταμπλό και επιδίδονται μετά μανίας στη μάχη της αγοραπωλησίας. Ο Darrow ενθουσιάζεται και ζητά από τον Τodd τους κανόνες του παιχνιδιού. Ο φίλος του τού απαντά ότι δεν υπάρχουν. Τότε ο Darrow αποφασίζει να σχεδιάσει ένα αντίστοιχο δικό του παιχνίδι, το κατοχύρωσε και το πούλησε στους ονομαστούς κατασκευαστές παιχνιδιών της εποχής Parker Brothers. Η πρώτη εμφάνιση του παιχνιδιού στα ράφια των καταστημάτων έγινε στις 5 Νοεμβρίου του 1935.

Το 1941 η Βρετανική Μυστική Υπηρεσία έβαλε τον Τζον Ουάντιγκτον, τον κατοχυρωμένο κατασκευαστή του παιχνιδιού εκτός Η.Π.Α, να δημιουργήσει μια ειδική έκδοση για τους κρατούμενους από τους Ναζί του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσα στα παιχνίδια υπήρχαν κρυμμένοι χάρτες, πυξίδες, αληθινά χρήματα και άλλα χρήσιμα αντικείμενα για απόδραση. Μοιράστηκαν στους κρατούμενους από τον Εθνικό Ερυθρό Σταυρό.

Αν και έχουν περάσει πάνω από 80 χρόνια από την κυκλοφορία της, σπάνια θα βρεθεί σπίτι που να μην έχει τουλάχιστον μία από τις αμέτρητες εκδόσεις της Monopoly. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να αποκτήσεις τεράστια ακίνητη περιουσία, η οποία θα δημιουργήσει και έσοδα από τους αντίπαλους παίκτες. Η Monopoly εξοικειώνει τους νεότερους σε ηλικία παίκτες με έννοιες, όπως «πτώχευση», «υποθήκη», «χρέη», «φυλακή». Στο επιτραπέζιο είναι προφανές ότι το σύστημα τιμωρεί τους φτωχούς και άτυχους, ενώ οι πλούσιοι έχουν τα πάντα… Σύμφωνα με τα αρχεία, πάνω από 500 εκατομμύρια παίκτες έχουν παίξει Monopoly, γεγονός που της δίνει μία θέση στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες! Η τιμή της, παρά το πέρασμα των χρόνων, παραμένει ανταγωνιστική και αντίστοιχη αυτής των ολοκαίνουργιων παιχνιδιών.

Δημοφιλείς εκδόσεις του παιχνιδιού:

· Monopoly Διάσημα Μνημεία του Κόσμου

· Monopoly Ηλεκτρονική Τράπεζα

· Monopoly Εκατομμυριούχος

· Monopoly Της Ζαβολιάς

· Monopoly Θεσσαλονίκη

· Monopoly Σύγχρονη Ελλάδα

Γράφουν οι μαθήτριες Άννα Ιωάννου και Αγγελίνα Καρκαλέτση (Γ2)

Μία κίνηση- μοχλός πίεσης για τις αγγλικές Αρχές και το Βρετανικό Μουσείο, με σκοπό την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα, ήταν η επιστροφή του χρυσού σφραγιστικού δαχτυλιδιού των μυκηναϊκών χρόνων στη νεκρόπολη της Ιαλυσού Ρόδου από το Ίδρυμα Νόμπελ. Τον Μάιο του 2022 ήταν μια στιγμή συγκίνησης, που συνοδεύτηκε από ένα θερμότατο χειροκρότημα, καθώς το μυκηναϊκό δαχτυλίδι θα επέστρεφε μετά από σχεδόν 82 χρόνια στα πάτρια εδάφη. Σύμφωνα με τον κ. Χέλγκεσεν, εκτελεστικό διευθυντή του Ιδρύματος Νόμπελ, η πράξη αυτή είναι «ηθικά σωστή», ιδιαίτερα από ένα Ίδρυμα, του οποίου το πνεύμα είναι να επιβραβεύει τα δημιουργήματα στα γράμματα και τις επιστήμες, που προχωρούν μπροστά την ανθρωπότητα. Ένα ερώτημα ταλαντεύεται, όμως, στο μυαλό όλων: πώς ένα δαχτυλίδι των Μυκηναίων βρέθηκε στη Σουηδία και μάλιστα, στην κατοχή του Ιδρύματος Νόμπελ;

Η ιστορία ξεκινάει το 1927 στα ιταλοκρατούμενα τότε Δωδεκάνησα, όταν η Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή των Αθηνών κάνει μια ανασκαφή στην Ιαλυσό της Ρόδου. Εκεί, σε έναν ασύλητο μυκηναϊκό τάφο, εντοπίζονται από τον αρχαιολόγο Τζούλιο Τζάκοπι χρυσά κτερίσματα, ανάμεσα στα οποία κι ένα δαχτυλίδι του 12ου αιώνα π.Χ., που έχει ως απεικόνιση δύο σφίγγες. Το αντικείμενο, ευτυχώς, καταλογογραφείται στη λίστα ευρεθέντων. Το 1940 το δαχτυλίδι μαζί με άλλες πολύτιμες αρχαιότητες ταξιδεύει έως τη Ρώμη, για να παρουσιαστεί σε μια έκθεση με αρχαιότητες «από τις ιταλικές αποικίες», που ήθελε ο Μουσολίνι, όμως δεν γυρίζει ποτέ στη Ρόδο ούτε αυτό ούτε τα άλλα αντικείμενα της έκθεσης. Φαίνεται ότι τα άρπαξαν οι ναζί και τα φυγάδευσαν μέσω της πρεσβείας τους στην ιταλική πρωτεύουσα. Οι έρευνες της εποχής για τον εντοπισμό τους απέβησαν άκαρπες, παρά την κινητοποίηση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και της Αστυνομίας. Ακολουθώντας την οδό της παράνομης διακίνησης, το χρυσό δαχτυλίδι της Ρόδου βρέθηκε στις Η.Π.Α, όπου αγοράστηκε από τον Ούγγρο νομπελίστα Georg von Békésy. Μετά τον θάνατό του, το 1972, ολόκληρη η συλλογή του von Békésy περιήλθε στο Ίδρυμα Νόμπελ και τα έργα τέχνης δόθηκαν προς φύλαξη, ανάλογα με το είδος τους, σε διάφορα μουσεία. Το μυκηναϊκό δακτυλίδι κατέληξε στο Μουσείο Μεσογειακών και Ανατολικών Αρχαιοτήτων στη Στοκχόλμη. To 1975 ο τότε Διευθυντής του σουηδικού Μουσείου και διακεκριμένος αρχαιολόγος Carl Gustaf Styrenius διαπίστωσε ότι το χρυσό σφραγιστικό δαχτυλίδι από το μυκηναϊκό νεκροταφείο της Ιαλυσού βρισκόταν στη συλλογή του Μουσείου, ενημέρωσε σχετικά τις αρμόδιες ελληνικές Αρχές, αλλά το δαχτυλίδι παρέμεινε στη Στοκχόλμη, για λόγους που δεν αποσαφηνίζονται.

To 2022 η Πρεσβεία της Ελλάδας στη Στοκχόλμη σε στενή συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις με το Μουσείο Μεσογειακών και Ανατολικών Αρχαιοτήτων και το Ίδρυμα Νόμπελ. Τα δύο σουηδικά ιδρύματα αντιμετώπισαν εξαρχής θετικά το ελληνικό αίτημα και παρείχαν με προθυμία αρχειακό υλικό, καθώς και κάθε διευκόλυνση για την πρόοδο των διαπραγματεύσεων. Στο πλαίσιο αυτό, το δαχτυλίδι εξετάστηκε από εμπειρογνώμονες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, που μετέβησαν στη Στοκχόλμη για τον σκοπό αυτό και επιβεβαιώθηκε η ταύτισή του με το κλαπέν της Ρόδου ανοίγοντας οριστικά τον δρόμο για τον επαναπατρισμό του. Το χρυσό σφραγιστικό δαχτυλίδι, σχεδόν οκτώ δεκαετίες μετά την παράνομη απομάκρυνσή του, θα εκτεθεί εκ νέου στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ρόδου. Είναι η πρώτη φορά που το Ιδρυμα Νομπέλ συναινεί στο να αποχωριστεί ένα από τα πολύτιμα αντικείμενα της συλλογής του και είμαστε ευγνώμονες γι’αυτή τη χειρονομία.