Γράφει η μαθήτρια Μαρία Ανδρεάκου (Β1)

Ο Γουίλιαμ Καμκγουάμπα γεννήθηκε στο Μαλάουι, σε μια χώρα και σε μια εποχή στην οποία η επιστήμη αποτελούσε μυστήριο, η πείνα και η ξηρασία ήταν καθημερινή πραγματικότητα, η ελπίδα μάταιη και οι ευκαιρίες ανύπαρκτες. Οπλισμένος αποκλειστικά με κάποια ξεχασμένα εγχειρίδια και με οδηγό την απίστευτη αποφασιστικότητά του, ο Γουίλιαμ κυνήγησε το πάθος του για την επιστήμη κι έβαλε σε εφαρμογή την πιο «τρελή» ιδέα μεταμορφώνοντας τις ζωές των ανθρώπων γύρω του. Εξαιτίας ενός λοιμού που έπληξε ολόκληρη τη χώρα το 2001, η οικογένειά του δεν είχε τα χρήματα για να πληρώσει τα ετήσια δίδακτρα και ο Γουίλιαμ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο. Για πέντε ολόκληρα χρόνια και παρά τις επίμονες προσπάθειές του, δεν κατάφερε να επιστρέψει στο σχολείο. Ωστόσο, αντί να αποδεχτεί τη μοίρα του, σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε να δανείζεται βιβλία από τη μικρή δημοτική βιβλιοθήκη της κοινότητας. Αποφάσισε έτσι, να κατασκευάσει έναν ανεμόμυλο για να τροφοδοτήσει το σπίτι του με ηλεκτρικό ρεύμα και να απαλλάξει την οικογένειά του από τον φωτισμό με λάμπες κηροζίνης, τη μόνιμη κάπνα και τις αναθυμιάσεις. Τη στιγμή που όλοι τον περιφρονούσαν, αυτός κάνει το αδύνατο δυνατό διατηρώντας ακλόνητο ηθικό. Μετά την αποφοίτησή του από την Αφρικανική Ακαδημία Ηγεσίας το 2010, ο Γουίλιαμ σπούδασε στο Dartmouth College των ΗΠΑ.

Είναι μια αληθινή ιστορία, που με άγγιξε βαθιά και με συγκίνησε. Ένας ύμνος στην ανθρώπινη επιμονή, επινοητικότητα και υπέρβαση. Επιπλέον, η γλώσσα είναι απλή και κατανοητή, καθώς προορίζεται ειδικά για παιδιά και εφήβους. Τέλος, αποτελεί αφορμή για μία σε βάθος γνωριμία με τη ζωή σε μία άλλη ήπειρο και σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον. Δεν κατέχει άδικα τον τίτλο του Best seller για τους New York Times. Κατά τη γνώμη μου, αξίζει να το διαβάσετε!

Γράφουν οι μαθητές Οδυσσέας Ντέιβις, Νίκος Σεφεριάδης και Πολυνείκης Τσακανίκας (Β3)

Περάσαμε το Πάσχα στο Λιτόχωρο φέτος! Είναι χτισμένο στην πλαγιά της ψηλότερης κορυφής του Ολύμπου! Ο Όλυμπος… Το μυθικό βουνό των θεών, βρίσκεται στα όρια της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας και είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας με υψόμετρο 2.918 μέτρα (κορυφή Μύτικας). Από την αρχαιότητα θεωρούνταν ιερός τόπος, κατοικία των Δώδεκα Θεών του Ολύμπου και για αιώνες οι κορυφές του παρέμεναν απρόσιτες και μυστηριώδεις. Ωστόσο, στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Όλυμπος κατακτήθηκε από τον άνθρωπο για πρώτη φορά.
Στις 2 Αυγούστου 1913, δύο Ελβετοί ορειβάτες, ο Φρεντερίκ Μπουασονά (Frédéric Boissonnas) και ο Ντανιέλ Μπο-Βυ (Daniel Baud-Bovy), κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή του Ολύμπου, τον Μύτικα, κάνοντας έτσι την πρώτη επιτυχημένη ανάβαση που έγινε ποτέ! Ο Χρήστος Κάκκαλος, ένας ντόπιος κυνηγός και οδηγός, που γνώριζε το βουνό σαν την παλάμη του, ήταν ο άνθρωπος που τους βοήθησε περισσότερο, καθώς γνώριζε όλα τα μονοπάτια και τις δυσκολίες της διαδρομής. Έτσι, το τρίο ξεκίνησε την ανάβαση από το Λιτόχωρο και, μετά από μερικές ημέρες, κατάφεραν να φτάσουν σε ό,τι νόμιζαν πως ηταν η κορυφή. Όταν, όμως, η ομίχλη διαλύθηκε, συνειδητοποίησαν πως δεν είχαν φτάσει ακόμη στον Μύτικα. Η επιμονή του Κάκαλου ήταν καθοριστική. Αναρριχήθηκε ξυπόλητος, επειδή δεν ηθελε να χαλάσει τα παπούστια του. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των Ελβετών, οι δύο ορειβάτες ανέβηκαν ακολουθώντας της πατιμασιες από αιμα, που ειχε αφήσει ο Κάκκαλος.
Η πρώτη ανάβαση στον Όλυμπο είχε τεράστια συμβολική και επιστημονική σημασία: με αυτόν τον τρόπο, άρχισαν οι εξερευνήσεις πάνω στο βουνό και το 1938, ο Όλυμπος ανακηρύχθηκε ο πρώτος εθνικός δρυμός της Ελλάδας. Ο Χρήστος Κάκκαλος συνέχισε να οδηγεί ανθρώπους στην κορυφή και σήμερα, τιμάται ως ο πρώτος Έλληνας που κατάφερε να φτάσει στον Μύτικα. Το ορειβατικό καταφύγιο στο βουνό έχει πάρει το όνομά του.

Γράφει η μαθήτρια Ιόλη Καραγεωργίου (Β1)

Καθώς μελετάμε την ιστορία, παρατηρούμε ότι ο πόλεμος αποτελεί ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο στην πορεία της ανθρωπότητας. Όταν ένας λαός αμύνεται απέναντι σε μια επίθεση, η σύγκρουση αναπόφευκτα οδηγεί σε απώλειες, καταστροφές και ανθρώπινο πόνο. Ωστόσο, αν δεν υπερασπιζόταν τον εαυτό του, η ειρήνη θα ερχόταν με τίμημα την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Η ιστορία έχει δείξει ότι πολλοί πόλεμοι ξεκίνησαν ως υποτιθέμενες προσπάθειες για ειρήνη ή για την αποκατάσταση της τάξης. Ανεξάρτητα από το ποιος τελικά κερδίζει και ποιος χάνει, η λήξη ενός πολέμου συχνά ακολουθείται από μια περίοδο ειρήνης. Αυτό γεννά ένα σημαντικό ερώτημα: Μπορεί η βία να είναι δικαιολογημένη, αν στόχος της είναι η ειρήνη;
Η ρήση των αρχαίων Ρωμαίων «Αν θέλεις ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο!» αντανακλά μια σκληρή πραγματικότητα: πολλές φορές, η ισχύς θεωρείται αναγκαία για τη διατήρηση της ειρήνης. Υποστηρίζεται πως η βία μπορεί να δικαιολογηθεί, όταν στοχεύει στην υπεράσπιση αθώων, στην αποκατάσταση της δικαιοσύνης ή την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Ωστόσο, παρά τα επιχειρήματα υπέρ της χρήσης της βίας ως μέσου για την ειρήνη, οι επιπτώσεις του πολέμου είναι σχεδόν πάντα ολέθριες. Καταστρέφει ζωές, οικονομίες, πολιτισμούς και αφήνει βαθιά ψυχολογικά τραύματα στις κοινωνίες. Η ιστορία έχει επίσης αναδείξει ηγέτες, όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και ο Μαχάτμα Γκάντι, οι οποίοι απέδειξαν ότι η μη-βίαιη αντίσταση μπορεί να είναι ένα εξίσου ισχυρό όπλο για την κατάκτηση της δικαιοσύνης και της ειρήνης.
Προσωπικά, θεωρώ πως η βία ως μέσο για την επίτευξη της ειρήνης δεν είναι η ιδανική λύση. Παρόλο που συχνά επιλέγεται ως η πιο άμεση και εύκολη οδός, ο κόσμος μας πρέπει να στραφεί σε πιο διπλωματικούς και ειρηνικούς τρόπους επίλυσης συγκρούσεων. Η ανθρωπότητα οφείλει να εξελιχθεί και να βρει τρόπους συνεννόησης, που δεν βασίζονται στη δύναμη των όπλων.
«Η βία ποτέ δε φέρνει θετικά αποτελέσματα. Φέρνει μόνο περισσότερη βία.» (Martin Luther King)

Στις 26 Μαρτίου 2025 οι μαθητές των τμημάτων Α3′ και Α4′ του Α’ Αρσακείου- Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης επισκέφθηκαν, την ώρα του μαθήματος της Λογοτεχνίας, τον χώρο της Βιβλιοθήκης συνοδευόμενοι από τη φιλόλογό τους κ. Μαρίνα Μηλιδώνη. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν την ιστορία και τη σημασία της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, η οποία καθιερώθηκε με πρωτοβουλία του Έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα το 1997 και έκτοτε γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. ​Η ημέρα αυτή, που συμπίπτει με την εαρινή ισημερία, γιορτάζεται διεθνώς ως αφιέρωμα στην ποιητική τέχνη και την πολιτιστική της σημασία. Αρχικά, προβλήθηκε στους μαθητές από τον υπεύθυνο της Βιβλιοθήκης κ. Ι. Κουμαντάκη ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο, στο οποίο γνωστοί σε όλους μας ποιητές δίνουν ο καθένας τον δικό του ορισμό για την ποίηση. Στη συνέχεια, οι μαθητές συμμετείχαν σε μία δημιουργική δραστηριότητα: ενθαρρύνθηκαν να επιλέξουν ανάμεσα σε ποιητικές συλλογές που τους δόθηκαν μερικούς στίχους που τους εξέφραζαν κι έπειτα, να τους γράψουν μαζί με το όνομα του αντίστοιχου ποιητή σε ένα κομμάτι χαρτί. Αυτά τα χαρτιά κολλήθηκαν, στη συνέχεια, σε ένα μεγάλο χαρτόνι, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία πρωτότυπη αφίσα. Η ανταπόκριση ήταν ενθουσιώδης και οι μαθητές αποχώρησαν με ανανεωμένο ενδιαφέρον για την ποίηση και τη λογοτεχνία γενικότερα, αναγνωρίζοντας την αξία της ως εργαλείου προσωπικής έκφρασης και κοινωνικής ευαισθητοποίησης.

Γράφουν οι μαθητές Οδυσσέας Ντέιβις, Νίκος Σεφεριάδης και Πολυνείκης Τσακανίκας (Β3)

Την περασμένη Κυριακή παρακολουθήσαμε την παράσταση «Το αγόρι με τις δύο καρδιές» στο θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου. Είναι ένα έργο βασισμένο στην αληθινή ιστορία μιας πενταμελούς οικογένειας από το Αφγανιστάν, που το 2000 αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο της προσφυγιάς.
Εδώ αξίζει να αναφερθούμε στη διαφορά ανάμεσα στις λέξεις «μετανάστης» και «πρόσφυγας». Μετανάστης καλείται κάποιος, που αφήνει τη χώρα του για μια άλλη χώρα, συνήθως για οικονομικούς λόγους, για εκπαίδευση ή για βελτίωση της ποιότητας ζωής του και η μετακίνησή του είναι εθελοντική. Από την άλλη, πρόσφυγας καλείται αυτός, που αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα του, επειδή κινδυνεύει η ζωή του. Αυτό μπορεί να συμβαίνει λόγω πολέμου, δίωξης, σοβαρών παραβιάσεων ανθρώπινων δικαιωμάτων ή άλλων κινδύνων, που απειλούν τη ζωή και την ασφάλειά του. Η μετακίνηση του πρόσφυγα είναι καταναγκαστική.
Η δασκάλα-μητέρα της ιστορίας τόλμησε να μιλήσει δημόσια κατά των Ταλιμπάν και η οικογένεια αναγκάστηκε να διαφύγει βεβιασμένα από τη χώρα, στοιβαγμένη για ώρες στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου. Έρμαιο διακινητών που υπόσχονταν πολλά και έπρατταν λίγα, με κίνδυνο πολλές φορές για τη ζωή τους, οι ήρωες ακολούθησαν ένα ταξίδι διάρκειας περίπου ενάμισι χρόνου, με ενδιάμεσους σταθμούς στη Ρωσία, την Αυστρία και τη Γαλλία. Τελικός τους προορισμός ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου βρήκαν την εξειδικευμένη θεραπεία που χρειαζόταν ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας, ο οποίος έπασχε από σοβαρή καρδιοπάθεια.

Η ιστορία είναι γραμμένη από τα δύο μικρότερα αδέρφια. Η αφήγησή τους, αν και με στοιχεία χιούμορ, φωτογραφίζει τις δυσκολίες, την εξαθλίωση, τους κινδύνους και τις αδικίες που ζουν καθημερινά εκατομμύρια πρόσφυγες. Ταυτόχρονα, μας μεταφέρει ένα μήνυμα ελπίδας, αισιοδοξίας και αγάπης από μία οικογένεια, που με επιμονή και αμοιβαία υποστήριξη, κατάφερε να φτάσει στον προορισμό που επιθυμούσε και να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή σε μια δεύτερη πατρίδα. Η παράσταση ανέβηκε πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο της Βρετανίας το 2023, ενώ εκδόθηκε και βιβλίο το 2021. «Το αγόρι με τις δύο καρδιές» είναι μια συγκινητική, ανθρώπινη ιστορία, που σας προτείνουμε ανεπιφύλακτα να δείτε!