Γράφει η μαθήτρια Αθηνά Ορφανού (Β’3)

Με μαύρο πέπλο σκέπασαν τον κόσμο,
τον κόσμο, όπου κάποτε η χαρά είχε τον πρώτο λόγο.
Με αυτό το μαύρο πέπλο,
που είναι κεντημένο με βία για ύφασμα,
αδικία για τις λεπτομέρειες και
απανθρωπιά για δαντέλα.
Και κάτω από το μαύρο πέπλο,
όλοι μαύρο εβλέπαν,
αφού εκείνο έκρυβε το φως ως το υπερπέραν.
Εκείνοι όμως το συνήθισαν, αφού ήταν ο νέος τους ουρανός.
Έτσι, συνέχισαν οι κακές πράξεις
και της ηρεμίας οι διαταράξεις.
Υπήρχαν παντού,
όπου και να κοιτάξεις.
Όμως ήταν και κάποιοι λίγοι,
που για χρόνια την ελπίδα περιμέναν
σαν ηλιαχτίδα να φανεί,
μέσα σε τούτη την καταιγίδα την πικρή.
Έτσι, μισόκλεισαν τα μάτια τους
μέσα από το πέπλο να κοιτάξουν,
του ήλιου τις ακτίνες,
να μη χάσουν.
Περνούσε όμως ο καιρός και πουθενά η ηλιαχτίδα.
Σιγά σιγά φθειρόταν κι η ελπίδα.
Με τις λίγες δυνάμεις που τους απομέναν,
έκλεισαν τα μάτια τους και τα ξανάνοιξαν αποζητώντας καθαρόν αέραν.
Κοίταξαν τον ουρανό, πεντακάθαρο και γαλανό.
Είχε φύγει πια το πέπλο το μαύρο, το ασφυκτικό.
Στη θέση του στεκόταν ο ήλιος ο λαμπρός,
που με τις ακτίνες του αγκάλιασε τον κόσμο ωσάν στοργικός γονιός.
Σαν κουβέρτα ζέστανε τις ψυχρές καρδιές των ανθρώπων.
Έπειτα, ήρθε η ελπίδα,
η πιο όμορφη ηλιαχτίδα!
Τέλος, είπαν όλοι με μια φωνή,
μεγάλοι και μικροί,
πως ποτέ δε θα άφηναν ξανά,
αυτή την αγκαλιά,
να φύγει μακριά.

Γράφει η μαθήτρια Ελένη Κατωπόδη (Β2)

Νότες, ρυθμός, μελωδίες… Πώς θα ήταν ο κόσμος άραγε χωρίς μουσική; Πώς θα ήταν οι σχέσεις των ανθρώπων, εάν δεν υπήρχε ένα τραγούδι για να τις εκφράσει; Η μουσική είναι ένα ξεχωριστό εργαλείο, για να αποτυπωθούν οι ανθρώπινες σκέψεις, αλλά και τα συναισθήματα. Με τον καλύτερο τρόπο τονίζει τη σημασία της μουσικής στη ζωή μας ο Φινλανδός συνθέτης και βιολιστής Jean Sibelius, που εύστοχα παρατηρεί πως «η μουσική αρχίζει εκεί που σταματούν οι δυνατότητες της γλώσσας». Η μουσική έχει μεγάλη συναισθηματική σημασία για τον άνθρωπο. Ενισχύει την αυτοεκτίμησή μας, μας χαλαρώνει, προσφέρει ψυχική ηρεμία. Δεν είναι λίγες οι φορές, που η μουσική μάς ταξιδεύει σε άλλους κόσμους, μας κάνει να αφήνουμε το μυαλό μας να ονειρεύεται, αλλάζει τη διάθεσή μας! Ο Αϊνστάιν δήλωσε πως αν δε γινόταν επιστήμονας, θα γινόταν μουσικός! Συγκεκριμένα, είπε: «Δε θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς να παίζω μουσική. Ζω τα όνειρά μου μέσα από τη μουσική. Παρατηρώ τη ζωή μου μέσα από τη μουσική… Γνωρίζω ότι τη μεγαλύτερη απόλαυση στη ζωή μου την έδωσε το βιολί.» Ο ίδιος πίστευε πως η ενασχόλησή του με το βιολί ήταν ο λόγος, που έγινε τόσο έξυπνος.
Από τη βιολογία είναι γνωστό ότι η μουσική είναι μέσα μας. Ο καρδιακός παλμός, ο ρυθμός του βαδίσματος, ο αναπνευστικός ρυθμός. Για σκεφτείτε το! Σύμφωνα με νεότερες μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί, τμήματα του εγκεφάλου μας μπορούν να ενεργοποιηθούν στο άκουσμα της μουσικής βοηθώντας έτσι στην αύξηση της συγκέντρωσης, της αντοχής, αλλά και στη μείωση του άγχους. Εξάλλου, όλοι γνωρίζουμε την ύπαρξη της «μουσικοθεραπείας». Όταν υπάρχουν προβλήματα μνήμης, είτε στην περίπτωση άνοιας είτε σε περίπτωση Αλτσχάιμερ, μέσω της μουσικής, επειδή η γνώση είναι πολύ βαθιά χαραγμένη στο μυαλό των ανθρώπων, η μουσικοθεραπεία την ξαναφέρνει στο προσκήνιο μαζί με όποιες άλλες αναμνήσεις έχουν χαθεί. Η μουσική, όμως, βοηθά και στη θεραπεία ασθενειών. Έχει, σίγουρα, θετικό αντίκτυπο σε ασθενείς με καρδιολογικά και αναπνευστικά προβλήματα, αφού πολλές έρευνες έχουν δείξει ότι συμβάλλει στη μείωση της καρδιακής πίεσης. Γι’αυτό και είναι πολύ σημαντικό σε σοβαρά χειρουργεία να βοηθάμε την καρδιά με απαλή μουσική να δουλεύει στο «ρελαντί», ειδικά στις αίθουσες ανάνηψης.
Άλλη μια ευεργετική ιδιότητα της μουσικής είναι ότι βοηθάει τα παιδιά με ειδικές ανάγκες. Ιδιαίτερα χρησιμοποιείται στις περιπτώσεις μαθησιακών δυσκολιών, νοητικής υστέρησης και συναισθηματικών διαταραχών. Μπορεί να βοηθήσει παιδιά με αυτισμό στην ανάκληση σημαντικών πληροφοριών, όταν αυτές συνδέονται με απλές ηχητικές δομές. Επίσης, έρευνες δείχνουν πως τα περισσότερα παιδιά με νοητική καθυστέρηση είναι πιο πιθανό να παρακολουθούν ένα ακουστικό από ό,τι ένα οπτικό ερέθισμα, ιδιαίτερα όταν το ακουστικό ερέθισμα είναι μουσικό.

Επιπλέον, ενισχύει την προσοχή των παιδιών αυτών σε οργανωμένες δραστηριότητες και μειώνει τη συναισθηματική φόρτιση, που έχει να κάνει με το άγχος. Σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, που παρουσίαζαν γλωσσική καθυστέρηση, βρέθηκε σημαντική βελτίωση της γλωσσικής έκφρασης μετά τη χρήση τραγουδιών, τα οποία είχαν συνδυαστεί με εικόνες κατά τη διδασκαλία λεξιλογίου. Αλλά και τα παιδιά που συμμετέχουν σε ορχήστρες ή χορωδίες, σύμφωνα με μία μακροχρόνια επιστημονική μελέτη στις ΗΠΑ, μαθαίνουν να συνεργάζονται καλύτερα με άλλα παιδιά και έχουν καλύτερη δυνατότητα ακρόασης του διπλανού τους ανθρώπου, όπως και μεγαλύτερη ευχέρεια στην επικοινωνία.
Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι η μουσική είναι πολύ σημαντική και ευεργετική για τον άνθρωπο. Γι’αυτό, καλό είναι ένα μέρος του ελεύθερου χρόνου μας να αφιερώνεται στη μουσική, καθώς έτσι εξευγενίζουμε την ψυχή μας, ξεκουράζουμε το μυαλό μας και ολοκληρώνουμε την προσωπικότητά μας. Η μουσική μάς κάνει πιο ποιοτικούς ανθρώπους, στοιχείο απαραίτητο για την τεχνοκρατική εποχή που ζούμε. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι η μουσική είναι δείγμα πολιτισμού!

Γράφουν οι μαθητές Κωνσταντίνος Κώνστας, Χρήστος Μήτσης (Γ3) και Ελισσάβετ Παπαγεωργίου (Γ4)

Σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος (ΕΟΠ), τα δέντρα καλύπτουν κατά μέσο όρο το 30% της γης σε 38 πρωτεύουσες της Ευρώπης.

Οι προσβάσιμοι χώροι πρασίνου είναι ιδιαίτερα σημαντικοί για τα παιδιά και τους ενήλικες. Άλλωστε, μην ξεχνάμε πως χρησιμοποιούμε τους τοπικούς χώρους πρασίνου για σωματική άσκηση και κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, για χαλάρωση και ψυχική αποκατάσταση. Τα οφέλη κυμαίνονται από μειωμένους κινδύνους παχυσαρκίας στα παιδιά έως καλύτερη καρδιαγγειακή υγεία και χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης στους ενήλικες. Τα πάρκα, τα δέντρα και άλλες περιοχές πρασίνου βελτιώνουν την ποιότητα του αέρα που αναπνέουμε, μειώνουν τον θόρυβο, αλλά και τη θερμοκρασία μιας πόλης κατά τη διάρκεια των κυμάτων καύσωνα μέσω της παροχής σκιάς και μιας διαδικασίας που ονομάζεται εξατμισοδιαπνοή, όπως επίσης ενισχύουν και τη βιοποικιλότητα στα τοπία της πόλης.

Τα ποσοστά πρασίνου σε μερικές πόλεις της Ευρώπης:

1. Ταλίν – Εσθονία: 80%
2. Όσλο – Νορβηγία: 72%
3. Βέρνη – Ελβετία: 53%
4. Λιουμπλιάνα – Σλοβενία: 50%
5. Βερολίνο – Γερμανία: 44%
6. Μαδρίτη – Ισπανία: 39%
7. Βρυξέλλες – Βέλγιο: 37%
8. Βιέννη – Αυστρία: 34%
9. Ρώμη – Ιταλία: 24%
10. Παρίσι – Γαλλία: 20%
11. Αθήνα – Ελλάδα: 11%

Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης

Ο τίτλος της «Πράσινης Πρωτεύουσας της Ευρώπης» απονέμεται κάθε χρόνο σε μία ευρωπαϊκή πόλη με πληθυσμό πάνω από 100.000 κατοίκους, η οποία έχει αποδειχθεί πρωτοπόρος στον τομέα της περιβαλλοντικής, κοινωνικής και οικονομικής βιωσιμότητας. Στις χώρες που δεν έχουν πόλεις με περισσότερους από 100.000 κατοίκους, δικαίωμα συμμετοχής έχει η μεγαλύτερη πόλη. Το βραβείο έχει σκοπό να ενθαρρύνει τις πόλεις να γίνουν πιο πράσινες και καθαρές, να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων τους και να μειώσουν τον αντίκτυπό τους στο παγκόσμιο περιβάλλον. Το μήνυμα αυτό αντανακλάται στο σύνθημα “Green cities – fit for life” («Πράσινες πόλεις- ποιότητα ζωής»).

Η πρωτεύουσα της Εσθονίας, το Ταλίν, είναι επίσημα η Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2023. Το Ταλίν κέρδισε τον τίτλο χάρη στη συστημική προσέγγισή του προς την πράσινη διακυβέρνηση και τη σύνδεση διάφορων στρατηγικών, με σκοπό να καταστεί πιο οικολογικό. Η πόλη έχει υιοθετήσει την ολοκληρωμένη στρατηγική «Ταλίν 2035″ για θέματα κλίματος, υγείας, κινητικότητας και περιβάλλοντος. Ήταν, επίσης, η πρώτη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, που παρείχε δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες από το 2013, ενώ τώρα σχεδιάζει το πρόγραμμα «GoGreenRoutes» για την τόνωση της βιοποικιλότητας. Θα διοργανώσει πάνω από 60 εκδηλώσεις μέσα στο 2023, στο πλαίσιο του προγράμματος «Το Ταλίν Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης!»

Γράφουν οι μαθήτριες Άννα Ιωάννου και Αγγελίνα Καρκαλέτση (Γ2)

Η αλήθεια είναι πως πάρα πολλοί δρόμοι ή δημόσια κτήρια φέρουν τιμητικά το όνομα κάποιου γνωστού προσώπου. Παραδείγματος χάρη, η γνωστή και πολυσύχναστη λεωφόρος των Αθηνών, η λεωφόρος Αλεξάνδρας, ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της Πριγκίπισσας Αλεξάνδρας! Αλλά πόσοι γνωρίζουν πραγματικά την αληθινή ιστορία της «θλιμμένης πριγκίπισσας»;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα γεννημένη τον Αυγούστου του 1870 στη βασιλική έπαυλη Μον Ρεπό της Κέρκυρας ήταν το τρίτο παιδί του βασιλιά Γεωργίου και της Βασίλισσας Όλγας και αδελφή του μετέπειτα Βασιλιά Κωνσταντίνου Α’. Ως πρωτότοκη κόρη τής αποδόθηκε ο τίτλος της «Πριγκίπισσας της Ελλάδος». Ξανθιά, με καταγάλανα μάτια, όλοι μιλούσαν για την ομορφιά της, αλλά και για την ευγενική της ψυχή. Η ίδια ήταν λαοφιλής και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι όταν έφτασε η ώρα να παντρευτεί -σε ηλικία 19 ετών- τον Μέγα Δούκα Παύλο από τη Ρωσία κι έπρεπε να εγκαταλείψει την Ελλάδα, η αθηναϊκή κοινωνία βγήκε στους δρόμους, να την ξεπροβοδίσει, με πολλούς να μην μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Η Αλεξάνδρα δεν έφερε αντίρρηση σε αυτόν τον γάμο συμφέροντος και με βαριά καρδιά αναγκάστηκε να αποχωριστεί την αγαπημένη της Ελλάδα. Λίγες μέρες αργότερα έγραψε σε στενή της φίλη: «Δεν επίστευον ότι με ηγάπων τόσον και όταν είδον δάκρυα σε κάθε μάτι, μου ήρχετο να τρελαθώ από την λύπην».Τα νέα των πριγκιπικών γάμων έκαναν τον γύρο της Ευρώπης και όλοι μιλούσαν για την όμορφη πριγκίπισσα που θα παντρευόταν τον μεγάλο Δούκα. Στη Ρωσία υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό το γαλαζοαίματο συνοικέσιο, άλλωστε για τους Ρώσους η Αλεξάνδρα ήταν μια ορθόδοξη πριγκίπισσα. Ο αξιολάτρευτος χαρακτήρας της και το παρουσιαστικό της κέρδισαν την αγάπη και του ρωσικού λαού. Για την πριγκίπισσα όμως, τα πράγματα ήταν αλλιώς, η ζωή της στην Αγία Πετρούπολη ήταν δύσκολη και δεν μπορούσε να τη συνηθίσει, ενώ της έλειπε η πατρίδα της. Η θλίψη ήταν μονίμως ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της αποδίδοντάς της -ανεπίσημα- τον τίτλο της «θλιμμένης πριγκίπισσας». Ένα χρόνο μετά, η ίδια και ο σύζυγός της υποδέχτηκαν το πρώτο τους παιδί, μια κόρη, τη Μαρία. Ύστερα από λίγους μήνες στο παλάτι ανακοινώθηκε η δεύτερη εγκυμοσύνη της Αλεξάνδρας και όλοι περίμεναν με ανυπομονησία τον διάδοχο. Η μοίρα της όμως, είχε γράψει το δικό της τραγικό τέλος, καθώς κατά τη διάρκεια της γέννας του γιου της Δημήτρη (Ντιμίτρι) έπαθε εκλαμψία και λίγες ώρες αργότερα η ιδιά άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 21 ετών.

Το 1891 ολοκληρώνεται ύστερα από πολλές δυσκολίες ένας δρόμος, ο οποίος θα συνέδεε την Πατησίων με τη λεωφόρο Κηφισιάς. Ο θάνατος της Αλεξάνδρας συμπίπτει χρονικά με την ολοκλήρωση αυτού του μεγάλου έργου κι έτσι, προς τιμήν της αδικοχαμένης πριγκίπισσας, το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων αποφάσισε να δώσει το όνομά της στον δρόμο που συνέδεε το κέντρο της πόλης με τους Αμπελόκηπους. Ο Δήμος Πειραιώς έδωσε το όνομά της σε μια πλατεία, ενώ «Γέφυρα Αλεξάνδρας» ονομάστηκε η σωζόμενη μέχρι σήμερα γέφυρα στο Θησείο. Η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, λοιπόν, που έδωσε το όνομά της και στο γνωστό νοσοκομείο/μαιευτήριο, υπήρξε η «αγαπημένη κόρη των Αθηνών». Και ο θάνατός της το 1891 σκόρπισε «απερίγραπτη θλίψη» στους Έλληνες, όπως έγραφε ο Τύπος της εποχής. Στις πόλεις και τα χωριά, στους κεντρικούς δρόμους και τις πλατείες κρεμάστηκαν μαύρα υφάσματα, οι εφημερίδες τής αφιέρωναν επί μέρες τα πρωτοσέλιδά τους και επί μήνες δημοσιεύονταν εκατοντάδες ποιήματα.

Γράφουν οι μαθήτριες Αγάπη Ασημάκη (Γ1) και Μελίνα Μιχαλοπούλου (Γ3)

Ο Αγαμέμνων Τσελίκας είναι ένας από τους κορυφαίους παλαιογράφους του κόσμου. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν το πολύ δέκα και στον κόσμο δεν ξεπερνούν τους πενήντα. Είναι φιλόλογος, παλαιογράφος και προϊστάμενος του Ιστορικού & Παλαιογραφικού Αρχείου του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1949. Το κύριο έργο του συνίσταται στην οργάνωση παλαιογραφικών αποστολών στην Ελλάδα και το εξωτερικό για τη φωτογράφιση χειρογράφων, με στόχο τη δημιουργία μιας μικροφιλμοθήκης ελληνικών χειρογράφων από βιβλιοθήκες της Ελλάδας και της Μέσης Ανατολής. Μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 250 αποστολές, κατά τη διάρκεια των οποίων έχουν φωτογραφηθεί και ψηφιοποιηθεί περίπου 9.500 χειρόγραφοι κώδικες και πολλές χιλιάδες ιστορικά έγγραφα κι έχει ταξιδέψει σε απομακρυσμένα μοναστήρια και βιβλιοθήκες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στα Ιεροσόλυμα, την Αλεξάνδρεια κ.α. Σε μία από αυτές τις αποστολές του, στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Χαλκίδας το 1993, ανακάλυψε και το περίφημο ελληνικό χειρόγραφο μαγειρικής.

Σε αυτό το χειρόγραφο, το οποίο ήταν το μοναδικό ελληνικό χειρόγραφο μαγειρικής του 18ου αιώνα, ανακάλυψε τι έτρωγαν οι Έλληνες το 1821. Μαζί με αυτό υπήρχαν και άλλα δύο, τα οποία φωτογράφισε με την άδεια της Βιβλιοθήκης. Πρόκειται για ένα χειρόγραφο βιβλίο μαγειρικής, γραμμένο με σύστημα και μέθοδο, ώστε να είναι εύχρηστο, που καλύπτει μεγάλο φάσμα μαγειρικών και ζαχαροπλαστικών συνταγών, καθώς και άλλων συνοδευτικών σκευασμάτων. Θεώρησε το περιεχόμενο ιδιαίτερης σπουδαιότητας, καθώς στα τόσα χιλιάδες χειρόγραφα που έχει πιάσει στα χέρια του, όπως ο ίδιος δηλώνει: «δεν είχα δει ποτέ κανένα να έχει μαγειρικές συνταγές», γι’ αυτό του έκανε μεγάλη εντύπωση. Το ελληνικό κείμενο του χειρογράφου είναι μετάφραση από μια ιταλική έκδοση του έτους 1781, που φέρει τον τίτλο «Il Cuoco Francese». Ανατρέχοντας στη γαλλική μαγειρική βιβλιογραφία, ήταν εύκολο να εντοπίσει τον αρχικό συγγραφέα, ο οποίος είναι ο περίφημος για την εποχή του Βουργουνδός François Pierre de la Varenne. Με τον ίδιο τρόπο εντόπισε και την πρώτη έκδοση του έργου (1651) στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, η οποία φέρει τον τίτλο «Le Cuisinier François». Έκτοτε, το βιβλίο αυτό γνώρισε πολλές εκδόσεις, μεταφράστηκε στα ιταλικά και τα αγγλικά και επικράτησε ως το σπουδαιότερο βιβλίο μαγειρικής για όλο τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Και παρόλο που πρόκειται για μετάφραση, μιλάμε για ελληνική μαγειρική και όχι για γαλλική ή ιταλική, διότι η σύγκριση της αντιστοιχίας των κεφαλαίων μεταξύ της ιταλικής έκδοσης και του ελληνικού χειρογράφου έδειξε προσθήκες, που δεν υπήρχαν ούτε στο γαλλικό ούτε στο ιταλικό. Το χειρόγραφό μας, λοιπόν, αποτελεί πρωτότυπη συγγραφή μαγειρικών συνταγών, των οποίων η καταγραφή και η μελέτη δείχνουν ότι προέρχονται από περιοχές του μείζονος ελληνισμού από τη Μολδοβλαχία και την Κωνσταντινούπολη μέχρι την Πελοπόννησο, το Αιγαίο, τα Επτάνησα, την Κρήτη, την Κύπρο και τη Μικρά Ασία, αλλά και από κάποιες ευρωπαϊκές. Τα κείμενα που ο ίδιος μέχρι τότε είχε μελετήσει, μιλούσαν για μαγείρους, μιλούσαν για γεύσεις, ακόμα και στους «Δειπνοσοφιστές» του Αθήναιου δίνονται πληροφορίες για φαγητά, αλλά ποτέ για συνταγές!

Λέει ο κ. Τσελίκας: «Πλούσιος δεν έγινα ποτέ και δεν με ενδιέφερε κιόλας, να σας πω την αλήθεια. Το μόνο που λαχταρούσα, ήταν να σαρώσουμε την Ελλάδα, όλες τις βιβλιοθήκες, και να καταγράψουμε τότε, το 1980, όλα τα χειρόγραφα, να τα φωτογραφίσουμε και να φέρουμε τις φωτογραφίες στην Αθήνα, να δημιουργηθεί δηλαδή ένα κέντρο, όπου να μπορεί ο καθένας να βρει και να συμβουλεύεται τον θησαυρό αυτόν. Θέλει ένας ερευνητής ένα χειρόγραφο από την Κοζάνη, να το βρει στην Αθήνα!»

Γράφουν οι μαθητές Πέτρος Παπαδήμας, Νικόλας Σικοτακόπουλος και Σωτήρης Σταθόπουλος (Γ4)

Χωρίς αμφιβολία, το βιβλίο είναι ένας πιστός φίλος, είναι εκεί τα βράδια που δεν μας πιάνει ύπνος ή όταν αναζητάμε μια διέξοδο από την πραγματικότητα, εκεί όταν είμαστε κουρασμένοι, είναι το αντίδοτο στη μοναξιά μας. Λένε πως ένα καλό βιβλίο το ανοίγεις με χαρά και το κλείνεις με κέρδος! Κάποια βιβλία μάλιστα είναι τόσο καλά, που δεν θες να τ’ αφήσεις από τα χέρια σου και στεναχωριέσαι όταν τελειώνουν, σαν ν’ αποχαιρετάς κάποιον αγαπημένο. Παρακάτω ακολουθεί μια λίστα με τέσσερα βιβλία, που -κατά τη γνώμη μας- δεν αρκεί να τα διαβάσεις μία φορά!

Χάρι Πότερ

Ο Χάρι Πότερ είναι σειρά επτά μυθιστορημάτων φαντασίας από τη Βρετανίδα συγγραφέα Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Η σειρά αυτή περιγράφει έναν κόσμο μάγων με βασικό χαρακτήρα ένα νεαρό αγόρι με το όνομα Χάρι Πότερ. Το πρώτο βιβλίο κυκλοφόρησε το 1997 και το τελευταίο της σειράς το 2007. Αρχικά, ξεκίνησε σαν ένα απλό μυθιστόρημα φαντασίας για παιδιά και νέους, αλλά στην πορεία ο μαγικός κόσμος της Ρόουλινγκ μεγάλωσε κι εμπλουτίστηκε τόσο, που κέρδισε κοινό όλων των ηλικιών. Η κεντρική ιστορία των βιβλίων περιγράφει τον αγώνα του Χάρι Πότερ εναντίον του κακού μάγου Βόλντεμορτ, ο οποίος θέλει να κατακτήσει τον κόσμο των μάγων. ο Χάρι αναπτύσσεται μέσα από την εφηβεία του, προετοιμάζεται για την αντιμετώπιση του πραγματικού κόσμου, μαθαίνει να ξεπερνάει τα προβλήματα που βρίσκει μπροστά του, κοινωνικά και συναισθηματικά, όπως αυτά που σχετίζονται με τη φιλία, τις ρομαντικές σχέσεις, τις σχολικές εξετάσεις, το άγχος, τη μοναξιά και την κατάθλιψη. Τα βιβλία της σειράς Χάρι Πότερ είναι εξαιρετικά δημοφιλή, με πωλήσεις που υπερβαίνουν τα 375 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως!

Ο Μικρός Πρίγκιπας

Ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ ήταν Γάλλος συγγραφέας, που γεννήθηκε το 1900 στη Λυών. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από το βιβλίο του «Ο Μικρός Πρίγκιπας», το οποίο έχει μεταφραστεί σε πάνω από 250 γλώσσες, ενώ είναι ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία στον κόσμο. Βρίσκεται δεύτερο από την κορυφή της λίστας των βιβλίων που πουλήθηκαν σε περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα! Είναι ένα συμβολικό παραμύθι, που μπορεί να γράφτηκε για παιδιά, αλλά απευθύνεται σε όλους, καθώς είναι αρκετά φιλοσοφημένο. Ο αφηγητής του βιβλίου πέφτει με το αεροπλάνο του, που έχει πάθει βλάβη, στην έρημο Σαχάρα. Εκεί συναντά ένα ασυνήθιστο παιδί, τον Μικρό Πρίγκιπα, που γνωρίζονται και γίνονται φίλοι. Ο Μικρός πρίγκιπας κάνει τις πιο εύστοχες ερωτήσεις, βλέπει τον κόσμο με εντελώς διαφορετική ματιά και δεν φοβάται να πει στους ενήλικες σκληρές αλήθειες. Κάθε κεφάλαιο είναι μια μικρή διδακτική ιστορία. Βλέπουμε μέσα σε μερικές σελίδες όλη την επιπολαιότητα, τον εγωισμό, τη μιζέρια, την υπεροψία, τη δίψα για εξουσία και χρήματα και τη μοναξιά των ανθρώπων. Έχει έντονο αντιπολεμικό χαρακτήρα και προβάλλει την αγάπη και τη φιλία, οι οποίες, για να αναπτυχθούν, πρέπει να υπάρχει ειρήνη.

Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών

Το βιβλίο γράφτηκε από τον Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν τμηματικά, μεταξύ 1937 και 1949, με μεγάλο μέρος να δημιουργείται κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Αποτελείται από τρία βιβλία και με τη δημιουργία από τον συγγραφέα διαφορετικών κόσμων, φυλών και γλωσσών σε ταξιδεύει σε μία άλλη ήπειρο, αυτή της Μέσης Γης. Παντού στην ήπειρο της Μέσης Γης υπάρχει ένας ρομαντισμός, μια αίσθηση ενός πλούσιου παρελθόντος, αλλά και απώλειας και ο φόβος ότι όλα θα χαθούν. Απεικονίζει τη μάχη του καλού ενάντια στο κακό με πρωταγωνιστές μια συντροφιά από διαφορετικούς χαρακτήρες, που προσπαθούν να ολοκληρώσουν το ταξίδι τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι οτιδήποτε παράξενο εμφανίζεται, από όνομα μέχρι ιστορική αναφορά, μπορείς να το ερευνήσεις και να ανακαλύψεις τι είναι και τότε, τα αφηγούμενα γεγονότα που το αφορούν, αποκτούν άλλη αξία και άλλο βάρος! Όλα κρύβουν κάτι από πίσω: ένας κατεστραμμένος πύργος μπορεί να διηγηθεί μια ολόκληρη ιστορία, ενώ ένα εξωτικό όνομα μπορεί να κρύβει μια ετυμολογία, αλλά και την κουλτούρα του χαρακτήρα ή της τοποθεσίας που το έχει.

Η Φάρμα των ζώων

Η Φάρμα των Ζώων είναι το προτελευταίο μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ. Η δράση εκτυλίσσεται με καθαρή και άμεση γλώσσα, με την απλότητα ενός παραμυθιού. Η ιστορία αναφέρεται στα ζώα-σκλάβους μιας φάρμας, που καθώς δεν ανέχονται τη σκληρή αντιμετώπιση του ανθρώπου-αφέντη, επαναστατούν. Τα γουρούνια, ως τα μεγάλα μυαλά της φάρμας και ικανότερα από τα υπόλοιπα ζώα, με την καθοδήγηση του Σνόουμπολ, ενός γενναίου γουρουνιού, καταφέρνουν να αναλάβουν τη διοίκηση. Μέσα στο έργο περιγράφεται πώς διαμορφώνεται η νέα τάξη πραγμάτων μετά την επανάσταση και καυτηριάζεται αριστοτεχνικά η απολυταρχία. Είναι ένα βαθιά πολιτικό κείμενο, που δεν χάνει ποτέ την αξία του. Μάλιστα, συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στα 100 πιο σπουδαία μυθιστορήματα του 20ου αιώνα!

Γράφουν οι μαθήτριες Άννα Ιωάννου και Αγγελίνα Καρκαλέτση (Γ2)

Στην καθημερινή μας ομιλία χρησιμοποιούμε συχνά εκφράσεις, των οποίων αγνοούμε πολλές φορές τη σημασία ή την προέλευσή τους. Η κάθε μία από αυτές κουβαλάει τη δική της ιστορία και έχει προκύψει με αφορμή ένα συγκεκριμένο γεγονός, σ ’ένα συγκεκριμένο τόπο και χρόνο και όλες μαζί αποτελούν ένα πολύτιμο κομμάτι του λαϊκού μας πολιτισμού.

Χαιρέτα μου τον πλάτανο

Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, κάτω από την Ακρόπολη, στους «Αέρηδες» της Πλάκας, οι Τούρκοι έχτισαν Μεντρεσέ- ιεροσπουδαστήριο (σε αυτό φοιτούσαν οι νεαροί μουσουλμάνοι για να γίνουν ιμάμηδες). Στις αρχές του 18ου αιώνα, οι Τούρκοι εγκατέλειψαν την πόλη και το κτήριο επισκευάστηκε σε σχέδια του Χρ. Χάνσεν και επαναλειτούργησε ως φυλακή. Εκεί είχαν φυλακιστεί πολλοί ποινικοί, αλλά και πολιτικοί κρατούμενοι μεταξύ αυτών και ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Στην αυλή των φυλακών υπήρχε ένας πλάτανος, πάνω στον οποίο απαγχονίζονταν οι καταδικασμένοι σε θάνατο. Έτσι, όταν για κάποιους έφθανε η ώρα της αποφυλάκισης, βγαίνοντας από την πύλη της φυλακής κοίταζαν πίσω προς τα κελιά των πρώην συγκρατούμενών τους και τους φώναζαν: «Χαιρέτα μου τον πλάτανο!» Τους εύχονταν να βγουν κι εκείνοι από τη φυλακή και να μην ξαναδούν ποτέ τον πλάτανο του θανάτου. Μια άλλη εκδοχή, θέλει την προέλευση αυτής της παροιμιώδους έκφρασης να οφείλεται στον χαιρετισμό δύο συγχωριανών, όταν συναντιόντουσαν μακριά από το χωριό τους και ο ένας απ’ αυτούς επρόκειτο να γυρίσει πίσω. Τότε ο άλλος του έλεγε: «Χαιρέτα μου τον πλάτανο!», δέντρο που σπάνια έλειπε από την κεντρική πλατεία ενός χωριού, προσφιλής τόπος συγκέντρωσης των κατοίκων. Η φράση έμεινε από τότε και τη χρησιμοποιούμε, για να περιγράψουμε μια κατάσταση που είναι χαμένη εκ των προτέρων, γιατί συνήθως κάποιος τη χειρίστηκε με λάθος τρόπο.

Αλά μπουρνέζικα

Όταν μας μιλάει κάποιος και θέλουμε να του πούμε πως δεν καταλαβαίνουμε τι μας λέει, τότε του λέμε πως μιλάει…αλά μποuρνέζικα. Πολλοί νομίζουν, πως είναι μία λέξη (αλαμπουρνέζικα). Είναι όμως δύο! Όπως το «αλά γαλλικά». Μπουρνέζικα, λοιπόν, είναι η γλώσσα που θα μιλούσαν σε κάποιον τόπο ή και θα μιλάνε ακόμα, γιατί ο τόπος αυτός πράγματι υπάρχει. Είναι σε μια περιοχή του Σουδάν, όπου ζει η φυλή Μπουρνού. Η γλώσσα αυτή ήρθε στην Ελλάδα κατά την Επανάσταση του 1821, με τη φυλή των Μπουρνού, η οποία αποτελούσε τμήμα του εκστρατευτικού σώματος του Αιγύπτιου στρατηγού Ιμπραήμ. Καθώς η αραβική γλώσσα είναι αρκετά δύσκολη και μάλιστα στις διαλέκτους της, σε μας τους Έλληνες, δίκαια, όσα ακούγαμε από αυτούς, θα φαίνονταν «αλά μπουρνέζικα», δηλαδή ακατανόητα!

Τον έπιασαν στα πράσα

Μόλις η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, κάποιος Θεόδωρος Καρράς έφτιαξε μια συμμορία κακοποιών, που ρήμαζαν τα σπίτια και τα μαγαζιά. Η αστυνομία τούς κυνηγούσε να τους πιάσει, μα ποτέ δεν το κατόρθωνε. Ο Καρράς είχε γίνει αληθινό φόβητρο των κατοίκων. Την εποχή εκείνη στην Κολοκυνθού των Αθηνών κατοικούσε ο παπά-Μελέτης, που έλεγαν ότι είχε φλουριά με το τσουβάλι. Αν και περασμένης ηλικίας, η καταπληκτική του δύναμη έκανε εντύπωση σε όλους! Το σπιτάκι που έμενε, ήταν τριγυρισμένο με περιβόλι από πράσα. Μια νύχτα, ο παπάς πετάχτηκε οπό τον ύπνο του, του φάνηκε πως είδε στο περιβόλι του κάποια σκιά, που κινούνταν ύποπτα μέσα στα πράσα. Άφοβος καθώς ήταν, πήγε προς τα εκεί και μ’ ένα πήδημα γράπωσε από τον σβέρκο τον περίφημο Καρρά και τον παρέδωσε στην αστυνομία. Ο κακοποιός ομολόγησε γρήγορα τους συνεργάτες του, που πιάστηκαν κι αυτοί. Απ’ αυτό το γεγονός προέκυψε και η φράση «Τον έπιασαν στα πράσα», που σημαίνει την επ’ αυτοφώρω σύλληψη.