Γράφουν οι μαθητές Κωνσταντίνος Κώνστας, Χρήστος Μήτσης (Γ3) και Ελισσάβετ Παπαγεωργίου (Γ4)
Σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος (ΕΟΠ), τα δέντρα καλύπτουν κατά μέσο όρο το 30% της γης σε 38 πρωτεύουσες της Ευρώπης.
Οι προσβάσιμοι χώροι πρασίνου είναι ιδιαίτερα σημαντικοί για τα παιδιά και τους ενήλικες. Άλλωστε, μην ξεχνάμε πως χρησιμοποιούμε τους τοπικούς χώρους πρασίνου για σωματική άσκηση και κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, για χαλάρωση και ψυχική αποκατάσταση. Τα οφέλη κυμαίνονται από μειωμένους κινδύνους παχυσαρκίας στα παιδιά έως καλύτερη καρδιαγγειακή υγεία και χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης στους ενήλικες. Τα πάρκα, τα δέντρα και άλλες περιοχές πρασίνου βελτιώνουν την ποιότητα του αέρα που αναπνέουμε, μειώνουν τον θόρυβο, αλλά και τη θερμοκρασία μιας πόλης κατά τη διάρκεια των κυμάτων καύσωνα μέσω της παροχής σκιάς και μιας διαδικασίας που ονομάζεται εξατμισοδιαπνοή, όπως επίσης ενισχύουν και τη βιοποικιλότητα στα τοπία της πόλης.
Τα ποσοστά πρασίνου σε μερικές πόλεις της Ευρώπης:
Ταλίν – Εσθονία: 80%
Όσλο – Νορβηγία: 72%
Βέρνη – Ελβετία: 53%
Λιουμπλιάνα – Σλοβενία: 50%
Βερολίνο – Γερμανία: 44%
Μαδρίτη – Ισπανία: 39%
Βρυξέλλες – Βέλγιο: 37%
Βιέννη – Αυστρία: 34%
Ρώμη – Ιταλία: 24%
Παρίσι – Γαλλία: 20%
Αθήνα – Ελλάδα: 11%
Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης
Ο τίτλος της «Πράσινης Πρωτεύουσας της Ευρώπης» απονέμεται κάθε χρόνο σε μία ευρωπαϊκή πόλη με πληθυσμό πάνω από 100.000 κατοίκους, η οποία έχει αποδειχθεί πρωτοπόρος στον τομέα της περιβαλλοντικής, κοινωνικής και οικονομικής βιωσιμότητας. Στις χώρες που δεν έχουν πόλεις με περισσότερους από 100.000 κατοίκους, δικαίωμα συμμετοχής έχει η μεγαλύτερη πόλη. Το βραβείο έχει σκοπό να ενθαρρύνει τις πόλεις να γίνουν πιο πράσινες και καθαρές, να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων τους και να μειώσουν τον αντίκτυπό τους στο παγκόσμιο περιβάλλον. Το μήνυμα αυτό αντανακλάται στο σύνθημα “Green cities – fit for life” («Πράσινες πόλεις- ποιότητα ζωής»).
Η πρωτεύουσα της Εσθονίας, το Ταλίν, είναι επίσημα η Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2023. Το Ταλίν κέρδισε τον τίτλο χάρη στη συστημική προσέγγισή του προς την πράσινη διακυβέρνηση και τη σύνδεση διάφορων στρατηγικών, με σκοπό να καταστεί πιο οικολογικό. Η πόλη έχει υιοθετήσει την ολοκληρωμένη στρατηγική «Ταλίν 2035″ για θέματα κλίματος, υγείας, κινητικότητας και περιβάλλοντος. Ήταν, επίσης, η πρώτη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, που παρείχε δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες από το 2013, ενώ τώρα σχεδιάζει το πρόγραμμα «GoGreenRoutes» για την τόνωση της βιοποικιλότητας. Θα διοργανώσει πάνω από 60 εκδηλώσεις μέσα στο 2023, στο πλαίσιο του προγράμματος «Το Ταλίν Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης!»
Γράφουν οι μαθήτριες Άννα Ιωάννου και Αγγελίνα Καρκαλέτση (Γ2)
Η αλήθεια είναι πως πάρα πολλοί δρόμοι ή δημόσια κτήρια φέρουν τιμητικά το όνομα κάποιου γνωστού προσώπου. Παραδείγματος χάρη, η γνωστή και πολυσύχναστη λεωφόρος των Αθηνών, ηλεωφόρος Αλεξάνδρας, ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της Πριγκίπισσας Αλεξάνδρας! Αλλά πόσοι γνωρίζουν πραγματικά την αληθινή ιστορία της «θλιμμένης πριγκίπισσας»;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα γεννημένη τον Αυγούστου του 1870 στη βασιλική έπαυλη Μον Ρεπό της Κέρκυρας ήταν το τρίτο παιδί του βασιλιά Γεωργίου και της Βασίλισσας Όλγας και αδελφή του μετέπειτα Βασιλιά Κωνσταντίνου Α’. Ως πρωτότοκη κόρη τής αποδόθηκε ο τίτλος της «Πριγκίπισσας της Ελλάδος». Ξανθιά, με καταγάλανα μάτια, όλοι μιλούσαν για την ομορφιά της, αλλά και για την ευγενική της ψυχή. Η ίδια ήταν λαοφιλής και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι όταν έφτασε η ώρα να παντρευτεί -σε ηλικία 19 ετών- τον Μέγα Δούκα Παύλο από τη Ρωσία κι έπρεπε να εγκαταλείψει την Ελλάδα, η αθηναϊκή κοινωνία βγήκε στους δρόμους, να την ξεπροβοδίσει, με πολλούς να μην μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Η Αλεξάνδρα δεν έφερε αντίρρηση σε αυτόν τον γάμο συμφέροντος και με βαριά καρδιά αναγκάστηκε να αποχωριστεί την αγαπημένη της Ελλάδα. Λίγες μέρες αργότερα έγραψε σε στενή της φίλη: «Δεν επίστευον ότι με ηγάπων τόσον και όταν είδον δάκρυα σε κάθε μάτι, μου ήρχετο να τρελαθώ από την λύπην».Τα νέα των πριγκιπικών γάμων έκαναν τον γύρο της Ευρώπης και όλοι μιλούσαν για την όμορφη πριγκίπισσα που θα παντρευόταν τον μεγάλο Δούκα. Στη Ρωσία υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό το γαλαζοαίματο συνοικέσιο, άλλωστε για τους Ρώσους η Αλεξάνδρα ήταν μια ορθόδοξη πριγκίπισσα. Ο αξιολάτρευτος χαρακτήρας της και το παρουσιαστικό της κέρδισαν την αγάπη και του ρωσικού λαού. Για την πριγκίπισσα όμως, τα πράγματα ήταν αλλιώς, η ζωή της στην Αγία Πετρούπολη ήταν δύσκολη και δεν μπορούσε να τη συνηθίσει, ενώ της έλειπε η πατρίδα της. Η θλίψη ήταν μονίμως ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της αποδίδοντάς της -ανεπίσημα- τον τίτλο της «θλιμμένης πριγκίπισσας». Ένα χρόνο μετά, η ίδια και ο σύζυγός της υποδέχτηκαν το πρώτο τους παιδί, μια κόρη, τη Μαρία. Ύστερα από λίγους μήνες στο παλάτι ανακοινώθηκε η δεύτερη εγκυμοσύνη της Αλεξάνδρας και όλοι περίμεναν με ανυπομονησία τον διάδοχο. Η μοίρα της όμως, είχε γράψει το δικό της τραγικό τέλος, καθώς κατά τη διάρκεια της γέννας του γιου της Δημήτρη (Ντιμίτρι) έπαθε εκλαμψία και λίγες ώρες αργότερα η ιδιά άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 21 ετών.
Το 1891 ολοκληρώνεται ύστερα από πολλές δυσκολίες ένας δρόμος, ο οποίος θα συνέδεε την Πατησίων με τη λεωφόρο Κηφισιάς. Ο θάνατος της Αλεξάνδρας συμπίπτει χρονικά με την ολοκλήρωση αυτού του μεγάλου έργου κι έτσι, προς τιμήν της αδικοχαμένης πριγκίπισσας, το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων αποφάσισε να δώσει το όνομά της στον δρόμο που συνέδεε το κέντρο της πόλης με τους Αμπελόκηπους. Ο Δήμος Πειραιώς έδωσε το όνομά της σε μια πλατεία, ενώ «Γέφυρα Αλεξάνδρας» ονομάστηκε η σωζόμενη μέχρι σήμερα γέφυρα στο Θησείο. Η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, λοιπόν, που έδωσε το όνομά της και στο γνωστό νοσοκομείο/μαιευτήριο, υπήρξε η «αγαπημένη κόρη των Αθηνών». Και ο θάνατός της το 1891 σκόρπισε «απερίγραπτη θλίψη» στους Έλληνες, όπως έγραφε ο Τύπος της εποχής. Στις πόλεις και τα χωριά, στους κεντρικούς δρόμους και τις πλατείες κρεμάστηκαν μαύρα υφάσματα, οι εφημερίδες τής αφιέρωναν επί μέρες τα πρωτοσέλιδά τους και επί μήνες δημοσιεύονταν εκατοντάδες ποιήματα.
Γράφουν οι μαθήτριες Αγάπη Ασημάκη (Γ1) και Μελίνα Μιχαλοπούλου (Γ3)
Ο Αγαμέμνων Τσελίκας είναι ένας από τους κορυφαίους παλαιογράφους του κόσμου. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν το πολύ δέκα και στον κόσμο δεν ξεπερνούν τους πενήντα. Είναι φιλόλογος, παλαιογράφος και προϊστάμενος του Ιστορικού & Παλαιογραφικού Αρχείου του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1949. Το κύριο έργο του συνίσταται στην οργάνωση παλαιογραφικών αποστολών στην Ελλάδα και το εξωτερικό για τη φωτογράφιση χειρογράφων, με στόχο τη δημιουργία μιας μικροφιλμοθήκης ελληνικών χειρογράφων από βιβλιοθήκες της Ελλάδας και της Μέσης Ανατολής. Μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 250 αποστολές, κατά τη διάρκεια των οποίων έχουν φωτογραφηθεί και ψηφιοποιηθεί περίπου 9.500 χειρόγραφοι κώδικες και πολλές χιλιάδες ιστορικά έγγραφα κι έχει ταξιδέψει σε απομακρυσμένα μοναστήρια και βιβλιοθήκες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στα Ιεροσόλυμα, την Αλεξάνδρεια κ.α. Σε μία από αυτές τις αποστολές του, στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Χαλκίδας το 1993, ανακάλυψε και το περίφημο ελληνικό χειρόγραφο μαγειρικής.
Σε αυτό το χειρόγραφο, το οποίο ήταν το μοναδικό ελληνικό χειρόγραφο μαγειρικής του 18ου αιώνα, ανακάλυψε τι έτρωγαν οι Έλληνες το 1821. Μαζί με αυτό υπήρχαν και άλλα δύο, τα οποία φωτογράφισε με την άδεια της Βιβλιοθήκης. Πρόκειται για ένα χειρόγραφο βιβλίο μαγειρικής, γραμμένο με σύστημα και μέθοδο, ώστε να είναι εύχρηστο, που καλύπτει μεγάλο φάσμα μαγειρικών και ζαχαροπλαστικών συνταγών, καθώς και άλλων συνοδευτικών σκευασμάτων. Θεώρησε το περιεχόμενο ιδιαίτερης σπουδαιότητας, καθώς στα τόσα χιλιάδες χειρόγραφα που έχει πιάσει στα χέρια του, όπως ο ίδιος δηλώνει: «δεν είχα δει ποτέ κανένα να έχει μαγειρικές συνταγές», γι’ αυτό του έκανε μεγάλη εντύπωση. Το ελληνικό κείμενο του χειρογράφου είναι μετάφραση από μια ιταλική έκδοση του έτους 1781, που φέρει τον τίτλο «Il Cuoco Francese». Ανατρέχοντας στη γαλλική μαγειρική βιβλιογραφία, ήταν εύκολο να εντοπίσει τον αρχικό συγγραφέα, ο οποίος είναι ο περίφημος για την εποχή του Βουργουνδός François Pierre de la Varenne. Με τον ίδιο τρόπο εντόπισε και την πρώτη έκδοση του έργου (1651) στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, η οποία φέρει τον τίτλο «Le Cuisinier François». Έκτοτε, το βιβλίο αυτό γνώρισε πολλές εκδόσεις, μεταφράστηκε στα ιταλικά και τα αγγλικά και επικράτησε ως το σπουδαιότερο βιβλίο μαγειρικής για όλο τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Και παρόλο που πρόκειται για μετάφραση, μιλάμε για ελληνική μαγειρική και όχι για γαλλική ή ιταλική, διότι η σύγκριση της αντιστοιχίας των κεφαλαίων μεταξύ της ιταλικής έκδοσης και του ελληνικού χειρογράφου έδειξε προσθήκες, που δεν υπήρχαν ούτε στο γαλλικό ούτε στο ιταλικό. Το χειρόγραφό μας, λοιπόν, αποτελεί πρωτότυπη συγγραφή μαγειρικών συνταγών, των οποίων η καταγραφή και η μελέτη δείχνουν ότι προέρχονται από περιοχές του μείζονος ελληνισμού από τη Μολδοβλαχία και την Κωνσταντινούπολη μέχρι την Πελοπόννησο, το Αιγαίο, τα Επτάνησα, την Κρήτη, την Κύπρο και τη Μικρά Ασία, αλλά και από κάποιες ευρωπαϊκές. Τα κείμενα που ο ίδιος μέχρι τότε είχε μελετήσει, μιλούσαν για μαγείρους, μιλούσαν για γεύσεις, ακόμα και στους «Δειπνοσοφιστές» του Αθήναιου δίνονται πληροφορίες για φαγητά, αλλά ποτέ για συνταγές!
Λέει ο κ. Τσελίκας: «Πλούσιος δεν έγινα ποτέ και δεν με ενδιέφερε κιόλας, να σας πω την αλήθεια. Το μόνο που λαχταρούσα, ήταν να σαρώσουμε την Ελλάδα, όλες τις βιβλιοθήκες, και να καταγράψουμε τότε, το 1980, όλα τα χειρόγραφα, να τα φωτογραφίσουμε και να φέρουμε τις φωτογραφίες στην Αθήνα, να δημιουργηθεί δηλαδή ένα κέντρο, όπου να μπορεί ο καθένας να βρει και να συμβουλεύεται τον θησαυρό αυτόν. Θέλει ένας ερευνητής ένα χειρόγραφο από την Κοζάνη, να το βρει στην Αθήνα!»
Γράφουν οι μαθητές Πέτρος Παπαδήμας, Νικόλας Σικοτακόπουλος και Σωτήρης Σταθόπουλος (Γ4)
Χωρίς αμφιβολία, το βιβλίο είναι ένας πιστός φίλος, είναι εκεί τα βράδια που δεν μας πιάνει ύπνος ή όταν αναζητάμε μια διέξοδο από την πραγματικότητα, εκεί όταν είμαστε κουρασμένοι, είναι το αντίδοτο στη μοναξιά μας. Λένε πως ένα καλό βιβλίο το ανοίγεις με χαρά και το κλείνεις με κέρδος! Κάποια βιβλία μάλιστα είναι τόσο καλά, που δεν θες να τ’ αφήσεις από τα χέρια σου και στεναχωριέσαι όταν τελειώνουν, σαν ν’ αποχαιρετάς κάποιον αγαπημένο. Παρακάτω ακολουθεί μια λίστα με τέσσερα βιβλία, που -κατά τη γνώμη μας- δεν αρκεί να τα διαβάσεις μία φορά!
Χάρι Πότερ
Ο Χάρι Πότερ είναι σειρά επτά μυθιστορημάτων φαντασίας από τη Βρετανίδα συγγραφέα Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Η σειρά αυτή περιγράφει έναν κόσμο μάγων με βασικό χαρακτήρα ένα νεαρό αγόρι με το όνομα Χάρι Πότερ. Το πρώτο βιβλίο κυκλοφόρησε το 1997 και το τελευταίο της σειράς το 2007. Αρχικά, ξεκίνησε σαν ένα απλό μυθιστόρημα φαντασίας για παιδιά και νέους, αλλά στην πορεία ο μαγικός κόσμος της Ρόουλινγκ μεγάλωσε κι εμπλουτίστηκε τόσο, που κέρδισε κοινό όλων των ηλικιών. Η κεντρική ιστορία των βιβλίων περιγράφει τον αγώνα του Χάρι Πότερ εναντίον του κακού μάγου Βόλντεμορτ, ο οποίος θέλει να κατακτήσει τον κόσμο των μάγων. ο Χάρι αναπτύσσεται μέσα από την εφηβεία του, προετοιμάζεται για την αντιμετώπιση του πραγματικού κόσμου, μαθαίνει να ξεπερνάει τα προβλήματα που βρίσκει μπροστά του, κοινωνικά και συναισθηματικά, όπως αυτά που σχετίζονται με τη φιλία, τις ρομαντικές σχέσεις, τις σχολικές εξετάσεις, το άγχος, τη μοναξιά και την κατάθλιψη. Τα βιβλία της σειράς Χάρι Πότερ είναι εξαιρετικά δημοφιλή, με πωλήσεις που υπερβαίνουν τα 375 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως!
Ο Μικρός Πρίγκιπας
Ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ ήταν Γάλλος συγγραφέας, που γεννήθηκε το 1900 στη Λυών. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από το βιβλίο του «Ο Μικρός Πρίγκιπας», το οποίο έχει μεταφραστεί σε πάνω από 250 γλώσσες, ενώ είναι ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία στον κόσμο. Βρίσκεται δεύτερο από την κορυφή της λίστας των βιβλίων που πουλήθηκαν σε περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα! Είναι ένα συμβολικό παραμύθι, που μπορεί να γράφτηκε για παιδιά, αλλά απευθύνεται σε όλους, καθώς είναι αρκετά φιλοσοφημένο. Ο αφηγητής του βιβλίου πέφτει με το αεροπλάνο του, που έχει πάθει βλάβη, στην έρημο Σαχάρα. Εκεί συναντά ένα ασυνήθιστο παιδί, τον Μικρό Πρίγκιπα, που γνωρίζονται και γίνονται φίλοι. Ο Μικρός πρίγκιπας κάνει τις πιο εύστοχες ερωτήσεις, βλέπει τον κόσμο με εντελώς διαφορετική ματιά και δεν φοβάται να πει στους ενήλικες σκληρές αλήθειες. Κάθε κεφάλαιο είναι μια μικρή διδακτική ιστορία. Βλέπουμε μέσα σε μερικές σελίδες όλη την επιπολαιότητα, τον εγωισμό, τη μιζέρια, την υπεροψία, τη δίψα για εξουσία και χρήματα και τη μοναξιά των ανθρώπων. Έχει έντονο αντιπολεμικό χαρακτήρα και προβάλλει την αγάπη και τη φιλία, οι οποίες, για να αναπτυχθούν, πρέπει να υπάρχει ειρήνη.
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών
Το βιβλίο γράφτηκε από τον Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν τμηματικά, μεταξύ 1937 και 1949, με μεγάλο μέρος να δημιουργείται κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Αποτελείται από τρία βιβλία και με τη δημιουργία από τον συγγραφέα διαφορετικών κόσμων, φυλών και γλωσσών σε ταξιδεύει σε μία άλλη ήπειρο, αυτή της Μέσης Γης. Παντού στην ήπειρο της Μέσης Γης υπάρχει ένας ρομαντισμός, μια αίσθηση ενός πλούσιου παρελθόντος, αλλά και απώλειας και ο φόβος ότι όλα θα χαθούν. Απεικονίζει τη μάχη του καλού ενάντια στο κακό με πρωταγωνιστές μια συντροφιά από διαφορετικούς χαρακτήρες, που προσπαθούν να ολοκληρώσουν το ταξίδι τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι οτιδήποτε παράξενο εμφανίζεται, από όνομα μέχρι ιστορική αναφορά, μπορείς να το ερευνήσεις και να ανακαλύψεις τι είναι και τότε, τα αφηγούμενα γεγονότα που το αφορούν, αποκτούν άλλη αξία και άλλο βάρος! Όλα κρύβουν κάτι από πίσω: ένας κατεστραμμένος πύργος μπορεί να διηγηθεί μια ολόκληρη ιστορία, ενώ ένα εξωτικό όνομα μπορεί να κρύβει μια ετυμολογία, αλλά και την κουλτούρα του χαρακτήρα ή της τοποθεσίας που το έχει.
Η Φάρμα των ζώων
Η Φάρμα των Ζώων είναι το προτελευταίο μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ. Η δράση εκτυλίσσεται με καθαρή και άμεση γλώσσα, με την απλότητα ενός παραμυθιού. Η ιστορία αναφέρεται στα ζώα-σκλάβους μιας φάρμας, που καθώς δεν ανέχονται τη σκληρή αντιμετώπιση του ανθρώπου-αφέντη, επαναστατούν. Τα γουρούνια, ως τα μεγάλα μυαλά της φάρμας και ικανότερα από τα υπόλοιπα ζώα, με την καθοδήγηση του Σνόουμπολ, ενός γενναίου γουρουνιού, καταφέρνουν να αναλάβουν τη διοίκηση. Μέσα στο έργο περιγράφεται πώς διαμορφώνεται η νέα τάξη πραγμάτων μετά την επανάσταση και καυτηριάζεται αριστοτεχνικά η απολυταρχία. Είναι ένα βαθιά πολιτικό κείμενο, που δεν χάνει ποτέ την αξία του. Μάλιστα, συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στα 100 πιο σπουδαία μυθιστορήματα του 20ου αιώνα!
Γράφουν οι μαθήτριες Άννα Ιωάννου και Αγγελίνα Καρκαλέτση (Γ2)
Στην καθημερινή μας ομιλία χρησιμοποιούμε συχνά εκφράσεις, των οποίων αγνοούμε πολλές φορές τη σημασία ή την προέλευσή τους. Η κάθε μία από αυτές κουβαλάει τη δική της ιστορία και έχει προκύψει με αφορμή ένα συγκεκριμένο γεγονός, σ ’ένα συγκεκριμένο τόπο και χρόνο και όλες μαζί αποτελούν ένα πολύτιμο κομμάτι του λαϊκού μας πολιτισμού.
Χαιρέτα μου τον πλάτανο
Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, κάτω από την Ακρόπολη, στους «Αέρηδες» της Πλάκας, οι Τούρκοι έχτισαν Μεντρεσέ- ιεροσπουδαστήριο (σε αυτό φοιτούσαν οι νεαροί μουσουλμάνοι για να γίνουν ιμάμηδες). Στις αρχές του 18ου αιώνα, οι Τούρκοι εγκατέλειψαν την πόλη και το κτήριο επισκευάστηκε σε σχέδια του Χρ. Χάνσεν και επαναλειτούργησε ως φυλακή. Εκεί είχαν φυλακιστεί πολλοί ποινικοί, αλλά και πολιτικοί κρατούμενοι μεταξύ αυτών και ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Στην αυλή των φυλακών υπήρχε ένας πλάτανος, πάνω στον οποίο απαγχονίζονταν οι καταδικασμένοι σε θάνατο. Έτσι, όταν για κάποιους έφθανε η ώρα της αποφυλάκισης, βγαίνοντας από την πύλη της φυλακής κοίταζαν πίσω προς τα κελιά των πρώην συγκρατούμενών τους και τους φώναζαν: «Χαιρέτα μου τον πλάτανο!» Τους εύχονταν να βγουν κι εκείνοι από τη φυλακή και να μην ξαναδούν ποτέ τον πλάτανο του θανάτου. Μια άλλη εκδοχή, θέλει την προέλευση αυτής της παροιμιώδους έκφρασης να οφείλεται στον χαιρετισμό δύο συγχωριανών, όταν συναντιόντουσαν μακριά από το χωριό τους και ο ένας απ’ αυτούς επρόκειτο να γυρίσει πίσω. Τότε ο άλλος του έλεγε: «Χαιρέτα μου τον πλάτανο!», δέντρο που σπάνια έλειπε από την κεντρική πλατεία ενός χωριού, προσφιλής τόπος συγκέντρωσης των κατοίκων. Η φράση έμεινε από τότε και τη χρησιμοποιούμε, για να περιγράψουμε μια κατάσταση που είναι χαμένη εκ των προτέρων, γιατί συνήθως κάποιος τη χειρίστηκε με λάθος τρόπο.
Αλά μπουρνέζικα
Όταν μας μιλάει κάποιος και θέλουμε να του πούμε πως δεν καταλαβαίνουμε τι μας λέει, τότε του λέμε πως μιλάει…αλά μποuρνέζικα. Πολλοί νομίζουν, πως είναι μία λέξη (αλαμπουρνέζικα). Είναι όμως δύο! Όπως το «αλά γαλλικά». Μπουρνέζικα, λοιπόν, είναι η γλώσσα που θα μιλούσαν σε κάποιον τόπο ή και θα μιλάνε ακόμα, γιατί ο τόπος αυτός πράγματι υπάρχει. Είναι σε μια περιοχή του Σουδάν, όπου ζει η φυλή Μπουρνού. Η γλώσσα αυτή ήρθε στην Ελλάδα κατά την Επανάσταση του 1821, με τη φυλή των Μπουρνού, η οποία αποτελούσε τμήμα του εκστρατευτικού σώματος του Αιγύπτιου στρατηγού Ιμπραήμ. Καθώς η αραβική γλώσσα είναι αρκετά δύσκολη και μάλιστα στις διαλέκτους της, σε μας τους Έλληνες, δίκαια, όσα ακούγαμε από αυτούς, θα φαίνονταν «αλά μπουρνέζικα», δηλαδή ακατανόητα!
Τον έπιασαν στα πράσα
Μόλις η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, κάποιος Θεόδωρος Καρράς έφτιαξε μια συμμορία κακοποιών, που ρήμαζαν τα σπίτια και τα μαγαζιά. Η αστυνομία τούς κυνηγούσε να τους πιάσει, μα ποτέ δεν το κατόρθωνε. Ο Καρράς είχε γίνει αληθινό φόβητρο των κατοίκων. Την εποχή εκείνη στην Κολοκυνθού των Αθηνών κατοικούσε ο παπά-Μελέτης, που έλεγαν ότι είχε φλουριά με το τσουβάλι. Αν και περασμένης ηλικίας, η καταπληκτική του δύναμη έκανε εντύπωση σε όλους! Το σπιτάκι που έμενε, ήταν τριγυρισμένο με περιβόλι από πράσα. Μια νύχτα, ο παπάς πετάχτηκε οπό τον ύπνο του, του φάνηκε πως είδε στο περιβόλι του κάποια σκιά, που κινούνταν ύποπτα μέσα στα πράσα. Άφοβος καθώς ήταν, πήγε προς τα εκεί και μ’ ένα πήδημα γράπωσε από τον σβέρκο τον περίφημο Καρρά και τον παρέδωσε στην αστυνομία. Ο κακοποιός ομολόγησε γρήγορα τους συνεργάτες του, που πιάστηκαν κι αυτοί. Απ’ αυτό το γεγονός προέκυψε και η φράση «Τον έπιασαν στα πράσα», που σημαίνει την επ’ αυτοφώρω σύλληψη.
Γράφουν οι μαθήτριες Μαρία Καρακατσάνη και Σοφία Κορρέ (Γ2)
Ο Τζέιμς Χάρισον δεν είναι σταρ του σινεμά, ωστόσο είναι ένας πραγματικός υπερήρωας. Γιατί; Καθώς τα τελευταία 60 χρόνια έχει δώσει αίμα πάνω από 1.173 φορές! Οι περισσότεροι αιμοδότες δίνουν συχνά λίγο από τον χρόνο τους, για να σώσουν μία ζωή. Όμως στο αίμα του Χάρισον υπάρχει κάτι, που το κάνει πιο πολύτιμο και από τον χρυσό. Έχει κάνει πάνω από 1000 δωρεές καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής του και οι δωρεές αυτές εκτιμάται ότι έσωσαν πάνω από δύο εκατομμύρια αγέννητα μωρά!
Ο Τζέιμς Χάρισον γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1936. Στην ηλικία των 14 ετών υποβλήθηκε σε μεγάλη χειρουργική επέμβαση στο στήθος, η οποία απαιτούσε 13 λίτρα αίματος. Μετά την επέμβαση, παρέμεινε στο νοσοκομείο για τρεις μήνες. Συνειδητοποιώντας ότι το αίμα είχε σώσει τη ζωή του, δεσμεύτηκε να αρχίσει να δίνει αίμα αμέσως μόλις έκλεινε τα 18 του χρόνια, δηλαδή το επιτρεπτό όριο ηλικίας. Το αίμα του Aυστραλού περιέχει ένα σπάνιο αντίσωμα που ονομάζεται Anti-D (γνωστό και ως ανοσοσφαιρίνη Rho D), το οποίο επεξεργάστηκε και έχει χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη μιας ένεσης, που ονομάζεται Anti-D, η οποία βοηθά στην καταπολέμηση της νόσου Rhesus. Χορηγείται μόνο σε μητέρες που είναι έγκυοι (συμπεριλαμβανομένης και της δικής του κόρης Τρέισι) με αρνητική ομάδα αίματος και έχουν συλλάβει με σύντροφο, που έχει θετική ομάδα αίματος. Αυτή η ασθένεια είναι μια κατάσταση, όπου το αίμα μιας εγκύου αρχίζει να επιτίθεται στα κύτταρα αίματος του αγέννητου μωρού της. Στις χειρότερες περιπτώσεις, μπορεί να οδηγήσει σε εγκεφαλική βλάβη ή ακόμα και σε θάνατο για τα μωρά.
«Στην Αυστραλία, μέχρι και το 1967, χιλιάδες μωρά πέθαιναν κάθε χρόνο, με τους γιατρούς να αδυνατούν να κατανοήσουν το γιατί!», θυμάται σήμερα η Τζέμα Φάλκενμιρ, εκπρόσωπος του τμήματος αιμοδοσίας του αυστραλιανού Ερυθρού Σταυρού. “Οι γυναίκες είχαν πολλές αποβολές, ενώ πολλά μωρά γεννιούνταν με εγκεφαλικές βλάβες. Η Αυστραλία ήταν μία από τις πρώτες χώρες, που εντόπισαν έναν αιμοδότη με αυτά τα αντισώματα, κάτι αρκετά επαναστατικό για την εποχή”.
Δεδομένου ότι η Αυστραλία έχει πολιτική που απαγορεύει τις αιμοδοσίες από άτομα ηλικίας άνω των 81 ετών, ο Τζέιμς έκανε την τελευταία δωρεά του στις 11 Μαΐου 2018. Ο ίδιος είχε δηλώσει: «Έχω σώσει πολλές ζωές και έχω βοηθήσει να έρθουν πολλά παιδιά στον κόσμο και ναι, αυτό με κάνει να αισθάνομαι όμορφα». Στον Χάρισον απονεμήθηκε το μετάλλιο του Τάγματος της Αυστραλίας στις 7 Ιουνίου 1999. Το 2011 ήταν υποψήφιος στο Τοπικό Τμήμα Ηρώων της Νέας Νότιας Ουαλίας των Βραβείων Αυστραλίας της Χρονιάς, ενώ η ιδιαίτερη αυτή ιδιότητα του αίματός του τού έχει χαρίσει μια θέση στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες.
Ο διακριτικός αυτός ήρωας παραμένει ένας καλοσυνάτος άνθρωπος χαμηλών τόνων. Αγαπά την κόρη και τα εγγόνια του, συλλέγει γραμματόσημα, ενώ απολαμβάνει να κάνει την καθιερωμένη καθημερινή του βόλτα.
Γράφουν οι μαθήτριες Ιωάννα Καλλιακμάνη, Ευγενία Κατωπόδη και Αθηνά Κωτσιαγκέλη (Γ2)
Εδώ και περίπου εξήντα χρόνια η ανθρωπότητα έκανε αισθητή την παρουσία της στο διάστημα. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια αποστέλλονται σε τεράστιες αποστάσεις από τη Γη, μέσω προηγμένων συστημάτων, παράξενα και ασυνήθιστα αντικείμενα. Για παράδειγμα, ο Ντέιβιντ Μπόουι βρέθηκε, έστω και μετά θάνατον, στο διάστημα χάρη στο Βασιλικό Νομισματοκοπείο της Βρετανίας. Ο δημιουργός του Starman έγινε νόμισμα, εκτοξεύτηκε για λίγο στο διάστημα, όμως κατέβηκε από εκεί, σε αντίθεση με άλλα παράξενα αντικείμενα που βρίσκονται ακόμα σε τροχιά. Το Βασιλικό Νομισματοκοπείο, για να τιμήσει τον Μπόουι, δημιούργησε ένα αναμνηστικό νόμισμα, το οποίο ανήκει στη σειρά «Music Legends» μαζί με νομίσματα των Queen και του Έλτον Τζον. Το νόμισμα με το προφίλ του Μπόουι βγήκε από την ατμόσφαιρα της Γης με ένα μετεωρολογικό μπαλόνι και έφτασε σε ύψος 35,6 χιλιομέτρων από την επιφάνεια του πλανήτη, προτού επιστρέψει με ασφάλεια στη Μεγάλη Βρετανία. Ήταν η πρώτη φορά που ένα νόμισμα, βρετανικό τουλάχιστον, εκτοξεύεται από τη Γη στο διάστημα και τώρα που επέστρεψε θα καταλήξει στα χέρια ενός τυχερού, που θα κερδίσει στον διαγωνισμό Μπόουι που διοργανώνει το νομισματοκοπείο. Πάντως, θα λέγαμε ότι ένα νόμισμα στο διάστημα είναι το λιγότερο παράξενο αντικείμενο που έχει στείλει η ανθρωπότητα εκεί έξω.
Το space.com μας θυμίζει ότι το 2018, το test drive που έκανε ο Ελον Μασκ στο Tesla Roadster πήγε αναπάντεχα καλά και το αυτοκίνητο εκτοξεύτηκε στο διάστημα από την SpaceX και μάλιστα, σε ζωντανή μετάδοση. Το αυτοκίνητο είναι σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο και σε μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια θα πέσει στην επιφάνεια της Αφροδίτης ή στη Γη.
Το 2016 τρεις φιγούρες Lego (ο θεός Δίας, ο Γαλιλαίος που κρατάει τον Κρόνο και η γυναίκα του δημιουργού της αποστολής, που κρατάει έναν μεγεθυντικό φακό) μπήκαν στο διαστημικό σκάφος Juno, που είχε αποστολή εξερεύνησης τον πλανήτη Δία, ενώ το 2007 με την αποστολή STS-120 του διαστημικού λεωφορείου Discovery ταξίδεψε στο διάστημα και το κινηματογραφικό φωτόσπαθο του Λουκ Σκαϊγουόκερ, του θρυλικού πολεμιστή Τζεντάι, πρωταγωνιστή της δημοφιλούς σειράς ταινιών επιστημονικής φαντασίας «Πόλεμος των Άστρων». Το 2001 η Pizza Hut έκανε το πιο ακριβό ντελίβερι στην ιστορία της πίτσας, αφού έστειλε μια πίτσα σπέσιαλ σε Ρώσο κοσμοναύτη, που κόστισε 1 εκατομμύριο δολάρια!
Γράφουν οι μαθήτριες Μαρία Καρακατσάνη και Σοφία Κορρέ (Γ2)
«Δε διαβάζουμε ή γράφουμε ποίηση για να δείξουμε εκκεντρικοί! Διαβάζουμε και γράφουμε ποίηση, επειδή ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος και το ανθρώπινο γένος ξεχειλίζει από πάθος! Η ιατρική, η νομική, η διοίκηση επιχειρήσεων, ναι, αυτά είναι σεβαστά επαγγέλματα, απαραίτητα για να συνεχίζεται η ζωή… Η ποίηση, όμως, ο ρομαντισμός, η ομορφιά, ο έρωτας…αυτά είναι που μας κρατάνε στη ζωή!»
Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’60. «Άδραξε τη μέρα!», λέει ο καινούργιος καθηγητής λογοτεχνίας, Τζον Κίτινγκ, στους έκπληκτους μαθητές, γόνους συντηρητικών οικογενειών, που ζουν εσώκλειστοι στο αυστηρό, παραδοσιακό Κολέγιο αρρένων Γουέλτον. Με βασικό εργαλείο του την ποίηση, θα τους μάθει σταδιακά πώς να αγνοούν τις προκαταλήψεις, τις συνήθειες και τις επιρροές που μας επιβάλλουν οι γονείς, οι παραδόσεις και η κοινωνία και πώς να έχουν τη δική τους οπτική στα πράγματα. Οι μαθητές του τον κορόιδεψαν, τον αποθέωσαν, τον μίσησαν, τον λάτρεψαν, τον πρόδωσαν και τον αποχαιρέτησαν με περηφάνια και συγκίνηση, όταν η διοίκηση του σχολείου αποφάσισε να τον «αποβάλει» σαν τον πιο κακό, απείθαρχο μαθητή. Ο αντισυμβατικός αλλά ουσιαστικός τρόπος διδασκαλίας του, θα καταφέρει να εμπνεύσει τον καθένα από τους νεαρούς μαθητές. οι οποίοι κάνοντας την προσωπική τους επανάσταση, θα ακολουθήσουν την κλίση τους ενάντια στο κατεστημένο.
Μία συγκινητική παράσταση, που μιλάει για τις καταπιεσμένες επιθυμίες, την αξία του ελεύθερου πνεύματος, για το κυνήγι των ονείρων και την αξία της ποίησης, που δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλία αλλά και στη ζωή, μέσα στις –καθόλου ρομαντικές και αθώες– κοινωνίες των ανθρώπων. Οι ηθοποιοί ερμήνευσαν τόσο υπέροχα τους ρόλους τους, που ένιωθες ότι η σκηνή κατέβηκε στην πλατεία και η πλατεία ανέβηκε στη σκηνή! Μας άρεσε πολύ, την ξεχωρίσαμε και σας την προτείνουμε ανεπιφύλακτα!
Γράφουν οι μαθητές Πέτρος Παπαδήμας, Νικόλας Σικοτακόπουλος και Σωτήρης Σταθόπουλος (Γ4)
Πολλά από τα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία αυτού του πλανήτη, μεταδόθηκαν ζωντανά από τα τηλεοπτικά δίκτυα αφήνοντας με το στόμα ανοιχτό εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Δείτε παρακάτω μερικά συναρπαστικά γεγονότα, τα οποία προβλήθηκαν ζωντανά και δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε τι βλέπαμε…
Τσουνάμι στην Ιαπωνία
Στις 11 Μαρτίου 2011, σημειώθηκε ο καταστροφικός σεισμός στη βορειανατολική Ιαπωνία μεγέθους 9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Ο σεισμός είχε διάρκεια-ρεκόρ 5 λεπτά. Λίγες ώρες αργότερα, προκλήθηκε ένα μεγάλο τσουνάμι. Το τσουνάμι ξεκίνησε να διαδίδεται στον Ειρηνικό ωκεανό προς όλες τις κατευθύνσεις, αμέσως μετά τον σεισμό. Ως αποτέλεσμα, εκδόθηκαν άμεσα προειδοποιήσεις για τσουνάμι στη Νέα Ζηλανδία, στην Αυστραλία, στη Ρωσία, στις Φιλιππίνες, στην Ινδονησία, στη Παπούα Νέα Γουινέα, στη Χαβάη, στις Βόρειες Μαριάνες (ΗΠΑ) και στην Ταϊβάν. Ειδικότερα στις ιαπωνικές ακτές, το ύψος του τσουνάμι έφτασε τα 15 μέτρα, αν και το μέγιστο ύψος που καταγράφηκε ήταν 40,5 μέτρα, και συμπαρέσυρε σπίτια, κτήρια και αυτοκίνητα, κατά τόπους έως και 20 χιλιόμετρα μέσα στο εσωτερικό της στεριάς. Η έκταση των ζημιών που προκλήθηκαν από τον σεισμό και το συνακόλουθο τσουνάμι ήταν τεράστια…
Πτώση του τείχους του Βερολίνου
Υπήρξε το κατ’ εξοχήν σύμβολο του «Ψυχρού Πολέμου» μεταξύ «δημοκρατικής» Δύσης και «κομμουνιστικής» Ανατολής. Πρόκειται για έναν τοίχο ύψους 2 μέτρων, που χώριζε το Βερολίνο σε Ανατολικό και Δυτικό. Χτίστηκε το 1961 από τις αρχές της Ανατολικής Γερμανίας, για να συγκρατήσει τη φυγή των κατοίκων της προς τη Δύση και γκρεμίστηκε από τους Βερολινέζους και των δύο πλευρών στις 9 Νοεμβρίου 1989, όταν άρχισαν να αποσαθρώνονται τα καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του κομμουνιστικού κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας, αρμόδιος για την ενημέρωση, φοράει τα γυαλιά του, διστάζει, ψάχνει στις χειρόγραφες σημειώσεις του, μοιάζει να προσπαθεί να καταλάβει αυτό που διαβάζει και ανακοίνωσε, σαν να μην συμβαίνει τίποτε μπροστά σε δεκάδες κατάπληκτους δημοσιογράφους, το άνοιγμα του Τείχους του Βερολίνου: «Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, αυτό τίθεται σε ισχύ αμέσως, χωρίς καθυστέρηση…»
Η τραγωδία του Challenger
Στις 28 Ιανουαρίου 1986, το διαστημικό λεωφορείο Challenger εξερράγη 73 δευτερόλεπτα μετά την απογείωσή του, με αποτέλεσμα το επταμελές πλήρωμα να βρει φρικτό θάνατο. Στο πλήρωμα, το οποίο αποτελoύνταν από τους Έλισον Ονιζούκα, Γκρέγκορι Τζάρβις, Τζούντιθ Ρέσνικ, Μάικλ Σμιθ, Φράνσις Σκόμπι και Ρόναλντ ΜακΝάιρ, βρισκόταν για πρώτη φορά και ένας πολίτης, η 38χρονη δασκάλα Κρίστα ΜακΌλιφ. Το σοκ που υπέστη η NASA και οι εταίροι της ήταν τεράστιο και χρειάστηκαν περισσότερα από δύο χρόνια, για να ξαναρχίσουν οι πτήσεις μετά από εξωτερική έρευνα, επανασχεδιασμό και άλλα μέτρα που εφαρμόστηκαν. Το πόρισμα για το δυστύχημα έδειξε πως μια ατέλεια ενός εξαρτήματος επέτρεψε στο πεπιεσμένο αέριο καύσιμο να φθάσει στο εξωτερικό του σκάφους και τελικά, να αναφλέξει την τεράστια δεξαμενή υγρού υδρογόνου προκαλώντας μια τεράστια έκρηξη.
Δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι
Ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, 35ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, δολοφονήθηκε στις 12:30μ.μ. την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου του 1963 στην πλατεία Ντίλι στο Ντάλας του Τέξας. Τα ακριβή περιστατικά της δολοφονίας, που είναι μια από τις πιο πολυσυζητημένες του 20ου αιώνα, παραμένουν ακόμα και σήμερα σε μεγάλο βαθμό άγνωστα. Ο πρόεδρος Κένεντι και η σύζυγός του, Τζάκυ, έφτασαν στο Ντάλας στις 11:30 το πρωί, στο πλαίσιο περιοδείας στο Τέξας. Τους υποδέχτηκαν ο κυβερνήτης του Τέξας Τζον Κόναλι και η σύζυγός του. Η πομπή επρόκειτο να διασχίσει ολόκληρη σχεδόν την πόλη, για να καταλήξει στο εκθεσιακό κέντρο, όπου θα μιλούσε ο πρόεδρος. Ένα τεράστιο πλήθος (περίπου 200.000 άτομα) είχε παραταχθεί κατά μήκος των λεωφόρων, για να επευφημήσει τον πρόεδρο. Στις 12:30 μ.μ. ο Κένεντι, ο οποίος χαιρετούσε τον κόσμο, έφερε ξαφνικά τα χέρια του στον λαιμό του και άρχισε να σκύβει προς την πλευρά της γυναίκας του, η οποία τον κοίταζε έντρομη. Ένας παριστάμενος έστριψε απότομα το κεφάλι του προς την πλατεία Ντίλι. Ένας πυροβολισμός είχε ακουστεί, αλλά ελάχιστοι τον είχαν αντιληφθεί. Ένα δευτερόλεπτο αργότερα, ο Κόναλι, ο οποίος καθόταν ακριβώς μπροστά από τον Κένεντι, έπεσε απότομα μπροστά χτυπημένος από τη δεύτερη σφαίρα. Τέσσερα δευτερόλεπτα μετά, μία τρίτη σφαίρα χτύπησε τον πρόεδρο στο κεφάλι, το οποίο κυριολεκτικά συντρίφθηκε. Αμέσως το αυτοκίνητο που τους μετέφερε, χάθηκε κάτω από μία ανισόπεδη διάβαση αναπτύσσοντας ταχύτητα με προορισμό το νοσοκομείο Πάρκλαντ Μεμόριαλ. Μία ώρα αργότερα, παρά τις προσπάθειες των γιατρών, ανακοινώθηκε επισήμως ότι ο πρόεδρος Κένεντι ήταν νεκρός.
Εφιάλτης της 11ης Σεπτεμβρίου 2001
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 εκδηλώθηκαν τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον στόχων στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Σε τέσσερα πολιτικά αεροσκάφη εκδηλώθηκε αεροπειρατεία και τα τρία από αυτά οδηγήθηκαν από τους αεροπειρατές και προσέκρουσαν στους Δίδυμους Πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου και στο Πεντάγωνο, ενώ το τέταρτο συνετρίβη σε ανοιχτό χώρο. Οι Δίδυμοι Πύργοι κατέρρευσαν λίγη ώρα μετά τις συγκρούσεις των αεροσκαφών επάνω τους προκαλώντας χιλιάδες απώλειες: εκτός από τους 19 νεκρούς αεροπειρατές, συνολικά από τις επιθέσεις 2.977 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 24 παραμένουν αγνοούμενοι, ενώ πάνω από 25.000 τραυματίστηκαν με τις συνολικές υλικές ζημιές να ξεπερνούν τα 10 δισεκατομμύρια δολάρια.
Γράφουν οι μαθητές Κωνσταντίνος Κώνστας, Χρήστος Μήτσης (Γ3) και Ελισσάβετ Παπαγεωργίου (Γ4)
Colin Firth, The King’s Speech
Ο Colin Firth διαγνώστηκε με τραυλισμό μετά την ερμηνεία του βασιλιά Γεωργίου ΣΤ’. Τα γυρίσματα της ταινίας «Ο λόγος του βασιλιά» απαιτούσαν μεγάλη εκπαίδευση στη φωνή του Firth, για να καταφέρει να υιοθετήσει το τραύλισμα και τα διάφορα τικ του King George. Δήλωσε στην Telegraph, μήνες μετά την κυκλοφορία της ταινίας, ότι δεν είχε κόψει τη συνήθεια στην πραγματική ζωή: «Πιθανώς, μπορείτε να ακούσετε ακόμη κι από αυτή τη συνέντευξη ότι υπάρχουν στιγμές που είναι αρκετά εμφανές το τραύλισμα. Βρίσκεις τον εαυτό σου να το κάνει κι αν αρχίσω να το σκέφτομαι, τόσο χειρότερο γίνεται.»
Val Kilmer, The Doors
Για να υποδυθεί τον θρύλο της ροκ Τζιμ Μόρισον στην ταινία του Όλιβερ Στόουν «The Doors» το 1991, ο Κίλμερ ξεκίνησε με τη μουσική μαθαίνοντας να τραγουδάει 50 τραγούδια του συγκροτήματος. Σύμφωνα με πληροφορίες, πέρασε ώρες στο στούντιο μελετώντας τις φωνητικές εκτελέσεις του Morrison και παρακολουθώντας ατελείωτο υλικό από συνεντεύξεις του, για να αποκτήσει μια αίσθηση της προσωπικότητάς του. Στα γυρίσματα, οι ηθοποιοί και το συνεργείο τον αποκαλούσαν Τζιμ και πολλοί ισχυρίστηκαν ότι μέχρι το τέλος των γυρισμάτων δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τη φωνή του Μόρισον από τη φωνή του Κίλμερ. Όταν τελείωσαν τα γυρίσματα, ο Κίλμερ ισχυρίστηκε ότι έπρεπε να κάνει συστηματικά ψυχοθεραπεία, για να βγάλει τον Τζιμ από το σύστημά του. Ο ροκ παραγωγός Paul Rothchild, ο οποίος γνώριζε τον Morrison, ισχυρίστηκε ότι ο Kίλμερ «γνωρίζει τον Jim Morrison καλύτερα από ό,τι ο Jim γνώρισε ποτέ τον εαυτό του.»
Bob Hoskins, Who Framed Roger Rabbit
Ο Bob Hoskins είχε μια απίστευτη καριέρα, αλλά για το ευρύ κοινό θα είναι πάντα ο πιο αξιομνημόνευτος αλκοολικός ιδιωτικός ντετέκτιβ Eddie Valiant στην ταινία Who Framed Roger Rabbit. Ο Hoskins έπρεπε να περνάει πολλές ώρες μιλώντας και παίζοντας δίπλα σε φανταστικούς χαρακτήρες, που δεν υπήρχαν. Σε συνέντευξή του είπε: «Έμαθα πώς να έχω παραισθήσεις». Άρχισε να πιστεύει ότι ο Roger και οι άλλοι χαρακτήρες που πρωταγωνιστούσε μαζί τους ήταν πραγματικά εκεί, άκουγε τις φωνές τους, αλλά δεν τους έβλεπε ποτέ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Όταν τελικά τελείωσαν τα γυρίσματα, ο Χόσκινς διαπίστωσε ότι μιλούσε συνεχώς με τον εαυτό του και είχε ακόμη και παραισθήσεις. Ένιωθε ότι ο Roger καθόταν μαζί του στο ίδιο δωμάτιο, με αποτέλεσμα ο γιατρός του να τον συμβουλεύσει να κάνει ένα διάλειμμα από την υποκριτική.
Heath Ledger, The Dark Knight
Η ερμηνεία του Χιθ Λέτζερ ως Τζόκερ στο «The Dark Knight» ήταν ασυναγώνιστη και του χάρισε το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου. Δυστυχώς, ήταν ένα μεταθανάτιο βραβείο, καθώς ο Λέτζερ είχε πεθάνει από υπερβολική δόση ναρκωτικών τον Ιανουάριο του 2008. Στα χρόνια που ακολούθησαν τον πρόωρο θάνατό του, οι φήμες έλεγαν ότι η προετοιμασία για τον ρόλο είχε συμβάλει στο τραγικό τέλος του. Πριν από την έναρξη των γυρισμάτων, έθεσε τον εαυτό του σε αυστηρή απομόνωση κρατώντας ημερολόγιο με ενοχλητικές εικόνες, για να εισέλθει «στη σφαίρα ενός ψυχοπαθούς». Ακόμα κι όταν δεν βρισκόταν στο πλατό, ο Λέτζερ πάλευε με τον Τζόκερ κι ίσως τελικά… νίκησε ο δεύτερος.
μαθητική παρουσία 