Γράφουν οι μαθήτριες Ιωάννα Καλλιακμάνη, Ευγενία Κατωπόδη και Αθηνά Κωτσιαγκέλη (Γ2)

Όπως όλοι γνωρίζουμε, το Χάλστατ είναι ένα γραφικό χωριό, που βρίσκεται στην περιοχή Salzkammergut στο Αυστριακό κρατίδιο της Άνω Αυστρίας και είναι χτισμένο σε απότομη όχθη της ομώνυμης λίμνης Hallstättersee. Παρά το ότι το συγκεκριμένο χωριό έχει μόνο 800 μόνιμους κατοίκους, η ομορφιά του τοπίου προσελκύει ετησίως πάνω από 1.000.000 τουρίστες. Βέβαια, παρά την οικονομική άνθιση που βιώνει το Χάλστατ τα τελευταία δέκα χρόνια, δεν είναι λίγες οι φορές που οι ντόπιοι έχουν εκφράσει τα παράπονά τους για τους τουρίστες λέγοντας ότι πλέον είναι πάρα πολλοί για ένα τόσο μικρό χωριό. Έτσι οι Κινέζοι, που αποτελούν και τον κύριο όγκο των τουριστών στο Αυστριακό χωριό, αποφάσισαν να χτίσουν ένα χωριό-ρέπλικα στην Κίνα θέλοντας να θαυμάζουν αυτό το υπέροχο τοπίο χωρίς να χρειάζεται να διανύουν τόσο μεγάλες αποστάσεις. Το «νέο χωριό», που υπάγεται στη λίστα της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, βρίσκεται στην επαρχία Γκουάνγντονγκ και χρειάστηκε 1.000.000 τ.μ και 940.000.000 δολάρια, για να δημιουργηθεί. Όμως, το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό! Η ιδέα της «μετακόμισης» ανήκει στη κινεζική εταιρεία China Minmetals Corporation. Το ολοκαίνουργιο κινεζικό Χάλστατ είναι πρωτίστως ένα τουριστικό αξιοθέατο, όπως άλλωστε και το αληθινό, ενώ σε κάθε σημείο του υπάρχει και ένα ακριβές αντίγραφο από το αυστριακό χωριό, όπως ο πύργος του ρολογιού, η πλατεία με τα πολύχρωμα σπίτια, τα ανθισμένα μπαλκόνια και οι ξύλινες τεχνοτροπίες στα κτήρια.

Οι τεχνητές εσωτερικές παραλίες κερδίζουν συνεχώς δημοτικότητα σε όλο τον κόσμο. Μπορούμε να τις συναντήσουμε στο Μονακό, το Χονγκ Κονγκ, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Ρότερνταμ, το Τορόντο και σε άλλα μέρη, όμως η μεγαλύτερη και πιο δημοφιλής από αυτές είναι το Seagaia Ocean Dome στο Miyazaki της Ιαπωνίας. Το «Ocean Dome» αποτελεί θεαματικό μέρος του ξενοδοχειακού συγκροτήματος «Phoenix Seagaia Resort» και είναι στην ουσία μια τεράστια κλειστή παραλία με άμμο (είδος λεπτού άσπρου μαρμάρου) και θαλασσινό νερό, όπου οι λουόμενοι έχουν τη δυνατότητα να απολαύσουν το μπάνιο τους όλες τις εποχές του χρόνου! Ουσιαστικά, είναι η μεγαλύτερη εσωτερική παραλία στον κόσμο που περιέχει τεχνητή άμμο, φοίνικες κι έχει χωρητικότητα για περισσότερους από 10,000 τουρίστες. Η θερμοκρασία του νερού, που περιέχει την ιδανική ποσότητα αλατιού, η υγρασία και ο αέρας στον χώρο ελέγχονται από υψηλής τεχνολογίας μηχανήματα, ενώ ένα ειδικό σύστημα δημιουργεί ανά τακτά χρονικά διαστήματα μεγάλα κύματα για τους λάτρεις του σερφ. Επιπλέον, το κτήριο όπου «στεγάζεται» η παραλία έχει τη μεγαλύτερη αναδιπλούμενη οροφή στον κόσμο, παρέχοντας σε μόνιμη βάση έναν καταγάλανο ουρανό στους λουόμενους. Ο περιβάλλων χώρος έχει διαμορφωθεί ανάλογα, με βράχους και φοίνικες, έτσι ώστε να προσομοιάζει με κανονική εξωτερική παραλία, ενώ όλων των ειδών τα θαλασσινά σπορ είναι διαθέσιμα! Το μοναδικό πρόβλημα που υπάρχει είναι… πού θα βρεις χώρο για να απλώσεις την πετσέτα σου!

Γράφουν οι μαθήτριες Χριστίνα Αλούπη και Δανάη Γρυλλάκη (Γ1)

Πότε εμφανίστηκε το πρώτο ρομπότ; Ας ξεκινήσουμε από την αρχή: πολύ πριν κατασκευαστεί το πρώτο ρομπότ, οι αρχαίοι Έλληνες είχαν οραματιστεί τα “Αυτόματα” (διεθνώς Automata). Αυτό φαίνεται στον μύθο του θεού Ήφαιστου, που είχε δημιουργήσει δυο γυναίκες- βοηθούς φτιαγμένες από χρυσό, που αργότερα πήραν τον τίτλο «αυτόματες κοπέλες». Είχαν ως εργασία τους να σηκώνουν και να μεταφέρουν τον Ήφαιστο μέσα στο εργαστήριό του στον Όλυμπο. Σε όλους, επίσης, είναι γνωστός ο μύθος του Τάλω, μιας ακόμη κατασκευής του Ήφαιστου. Αυτό, που πρέπει να σημειωθεί για τον Τάλω, είναι οι εξαιρετικές του επιδόσεις και το γεγονός πως είχε όλη κι όλη μία φλέβα, από την οποία εξαρτιόταν η λειτουργία του. Η λειτουργία αυτή έπαψε, μόλις η Μήδεια άνοιξε τη φλέβα και ο Τάλως άδειασε από ενέργεια!

Ο αρχαιότερος γνωστός αυτοματισμός είναι ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων. Κατασκευάστηκε από τον Αρχύτα των Ταράντων, έναν από τους πρώτους οραματιστές του κλάδου και ήταν μια ιπτάμενη «περιστερά», ατμοωθούμενη, που κατάφερε να πετάξει μέχρι και 200 μέτρα. Αργότερα, ο Ήρωνας ο Αλεξανδρεύς (1ος μ.Χ. αιώνας), που συνεισέφερε στη θεωρία του αυτοματισμού με το κορυφαίο σύγγραμμα της αρχαίας μηχανικής «Αυτοματοποιητική», κατασκεύασε το πρώτο προγραμματιζόμενο Αυτόματο, που ήταν ένα αυτοκινούμενο τρίκυκλο.

Καθώς τελείωνε η Αρχαιότητα και η Ευρώπη έμπαινε στον Μεσαίωνα, δεν ξεχάστηκαν ούτε τα επιτεύγματα των Ελλήνων ούτε το όραμά τους, αλλά ούτε και η διάθεση των Ρωμαίων (αργότερα Βυζαντινών) να επινοήσουν και να κατασκευάσουν «Αυτόματα». Έτσι, σε όλη την Αυτοκρατορία υπήρχαν διάσπαρτα αυτά τα υπέροχα δείγματα της μηχανικής και του αυτοματισμού. Η εξέλιξη των Αυτομάτων καταδεικνύει τον τρόπο, με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλήφθηκε και διαμόρφωσε τη διαδικασία, με την οποία προγραμματίζεται ένας μηχανισμός πλάθοντας την ψευδαίσθηση της πραγματικής ανθρώπινης αντίδρασης και κίνησης.

Το παλαιότερο σωζόμενο σχέδιο ανθρωποειδούς Αυτόματου είναι αυτό ενός πολεμιστή με πανοπλία. Τα σχέδια ανήκουν στον Λεονάρντο Ντα Βίντσι, έναν από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της Αναγέννησης. Το συγκεκριμένο Αυτόματο μπορούσε να ανασηκώνεται, να κινεί τα χέρια του και το κεφάλι του, με περιορισμένες όμως κινήσεις. Ο Λεονάρντο το σχεδίασε για μάχη, όπως και πολλές από τις μηχανές του.

Τον 18ο αιώνα, κατασκευάστηκαν και πιο περίπλοκα Αυτόματα, τα οποία μπορούσαν να παίζουν μουσικά όργανα, να σχεδιάζουν, να χειρίζονται τόξο και βέλη, να παίζουν σκάκι. Όχι και τόσο μακρινοί συγγενείς των Αυτομάτων είναι τα κουρδιστά ρολόγια, καθώς και οι λατέρνες και οι ρομβίες. Για παράδειγμα, η μηχανική κλειδοκυμβαλίστρια, είναι προγραμματισμένη να παίζει ολόκληρα μουσικά κομμάτια. Το έκθεμα αυτό φιλοξενείται από το μουσείο Paul-Dupuy.

Αξίζει να αναφερθεί πως Αυτόματα δεν έφτιαχναν μόνο οι Ευρωπαίοι, το 19º αιώνα. Στην Ασία ο Χισασίγκε Τανάκα δημιούργησε ρομποτικούς μηχανισμούς, που είχαν την «ικανότητα» γραφής ιαπωνικών ιδεογραμμάτων ή σερβιρίσματος τσαγιού. Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Σέρβος Νίκολα Τέσλα παρουσίασε το πρώτο τηλεχειριζόμενο πλοίο.

Παρόλο που, τα σημερινά ρομπότ εξακολουθούν να είναι μηχανές χωρίς νοημοσύνη, έχουν γίνει μεγάλες προσπάθειες να επεκταθεί η χρησιμότητά τους. Η τεχνολογία των ρομπότ εξελίσσεται ραγδαία βοηθώντας σε διάφορους τομείς. Χρησιμοποιούνται πλέον καθημερινά στην κατασκευή μικροεπεξεργαστών, στην εξερεύνηση του διαστήματος και του βυθού και γενικά, σε εργασίες που πραγματοποιούνται σε επικίνδυνο περιβάλλον. Επίσης, τα χειρουργικά ρομπότ εισέβαλαν δυναμικά στο πεδίο της ιατρικής και νοσηλευτικής επιστήμης μέσα στην τελευταία δεκαετία. Συστήματα ρομποτικής τηλεχειρουργικής έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί για υπερατλαντικές επεμβάσεις. Ρομποτικοί βραχίονες, που ενεργοποιούνται με τη φωνή, μπορούν και χειρίζονται τη λαπαροσκοπική κάμερα προσφέροντας σημαντικά οφέλη τόσο για το ιατρο-νοσηλευτικό προσωπικό όσο και για τους ασθενείς.

Γράφουν οι μαθήτριες Άννα Ιωάννου και Αγγελίνα Καρκαλέτση (Γ2)

Το καλοκαίρι του 2023, χρονιά επετειακή, καθώς συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση της Μαρίας Κάλλας, θα ανοίξει τις πύλες του το πολυαναμενόμενο μουσείο, που θα φιλοξενήσει τα ντοκουμέντα από τη μεγαλειώδη διεθνή καριέρα της. Στην καρδιά της Αθήνας, σε ένα νεοκλασικό κτήριο, που βρίσκεται επί της οδού Μητροπόλεως, θα στεγαστεί το σύνολο του αρχειακού υλικού, που σχετίζεται με την ανεπανάληπτη Ελληνίδα ντίβα της όπερας. Σύμφωνα με την αρχιτέκτονα και μουσειολόγο Ερατώ Κουτσουδάκη, το βασικό έκθεμα του μουσείου είναι η φωνή και η ερμηνεία της Κάλλας, ενώ η ίδια εστιάζει στον απίστευτο επαγγελματισμό, την πειθαρχία και το πείσμα της μεγάλης ερμηνεύτριας.

Στο Μουσείο θα παρουσιάζεται πολύτιμο ιστορικό υλικό, ηχητικά ντοκουμέντα, σπάνιες ζωντανές ηχογραφήσεις, μία μοναδική συλλογή δίσκων και προσωπικά αντικείμενα της μεγάλης σοπράνο. Θα είναι το πρώτο Μουσείο στον κόσμο αφιερωμένο στην οικουμενική Ελληνίδα! Ο δήμαρχος Αθηναίων τόνισε σε συνέντευξη την έντονη συγκίνησή του όχι μόνο διότι η Αθήνα τιμά τη ντίβα της με ένα ξεχωριστό Μουσείο που θα είναι έτοιμο το ερχόμενο καλοκαίρι, αλλά και για το γεγονός ότι η συλλογή των εκθεμάτων που θα περιλαμβάνονται σε αυτό, σήμερα μεγαλώνει κι άλλο από μία συγκινητική δωρεά, αυτή του Πρόεδρου και ενός μέλους του Συλλόγου Φίλων της Μουσικής, Κωνσταντίνου και Βικτωρίας Πυλαρινού. Έχοντας την τύχη να γνωρίσουν τη μεγάλη καλλιτέχνιδα, θέλησαν να μας δωρίσουν όχι μόνο τα προσωπικά της αντικείμενα (το ιδιόχειρο λεύκωμά της από το σχολείο, εννέα τιμητικά μετάλλια και το δίπλωμα του 1961 από τον δήμο Αθηναίων, φορέματα και αξεσουάρ από τη σκηνή και τη ζωή της, βιβλία και παρτιτούρες με σημειώσεις της, φωτογραφίες και προσωπογραφίες της, καθώς και άλλα σπάνια ιστορικά κειμήλια), αλλά και μια δυνατή γεύση για το ποια πραγματικά ήταν η Μαρία Κάλλας. Το σημαντικότερο όμως είναι, ότι το ζεύγος Πυλαρινού, παρότι δέχθηκε πολλές δελεαστικές προτάσεις από το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και άλλες μεγάλες πόλεις που τούς ζήτησαν να αξιοποιήσουν τη συλλογή τους, εκείνοι παρέμειναν πιστοί στην Αθήνα, επιλέγοντας συνειδητά να κληρονομήσει η πόλη μας το πολύτιμο αυτό υλικό. Τα πρώτα αντικείμενα της συλλογής του Μουσείου αποκτήθηκαν από τον δήμο Αθηναίων το 2000 με τη συμμετοχή του σε διεθνή πλειστηριασμό στο Παρίσι. Στη συνέχεια, η συλλογή εμπλουτίστηκε με δωρεές αντικειμένων, που ανήκαν ή αναφέρονται στη Μαρία Κάλλας και τα οποία ο δήμος δέχθηκε από πολλούς φορείς και ιδιώτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως είναι η ΕΡΤ και η Σκάλα του Μιλάνου. Τα αντικείμενα αυτά θα αναδειχθούν στο νέο Μουσείο και θα εμπλουτίσουν σημαντικά το μουσειακό αφήγημα, που στοχεύει στην ανάδειξη της καλλιτεχνικής πορείας και της προσωπικότητας της Μαρίας Κάλλας, με σκοπό να θυμίζει στους παλαιότερους και να εμπνέει τους νεότερους…

Γράφουν οι μαθητές Πέτρος Παπαδήμας, Σωτήρης Σταθόπουλος και Νικόλας Σικοτακόπουλος (Γ4)

Άφησε την Αθήνα και την ιδιωτική εκπαίδευση, εντάχθηκε στη δημόσια και ο δρόμος τής Ουρανίας-Νεφέλης Κάππου την έφερε στη Θύμαινα, ένα μικρό νησί κοντά στους Φούρνους, στο νησιωτικό σύμπλεγμα μεταξύ Σάμου, Ικαρίας και Πάτμου. Μεγάλη απόφαση! «Θεώρησα ότι είχε κλείσει ο κύκλος μου στην ιδιωτική εκπαίδευση», λέει. Ούσα φοιτήτρια, είχε αποφασίσει να ασχοληθεί με την έρευνα στην εκπαίδευση. Πριν όμως, θέλησε να διδάξει και σε μία απομακρυσμένη περιοχή, για να δοκιμάσει τον εαυτό της σε συνθήκες που δεν είχε συνηθίσει, αλλά πάνω απ’όλα είχε την ανάγκη να προσφέρει, καθώς πάντοτε ήθελε να μπορέσει μέσα από τη δουλειά της να αφήσει κάτι πίσω της. Σήμερα, η Θύμαινα μετρά περίπου 135 μόνιμους κατοίκους με κύρια ασχολία την αλιεία. Διαθέτει δύο παραδοσιακά καφενεία, ένα εστιατόριο, δύο παντοπωλεία και μια καντίνα. Στο νησί λειτουργεί κι ένα μικρό σχολείο, νηπιαγωγείο και δημοτικό, στο οποίο πηγαίνουν πέντε παιδιά. Η ίδια επέλεξε συνειδητά να αφήσει πίσω της την ασφάλεια ενός σχολείου της πόλης και να ταξιδέψει πολλά χιλιόμετρα μακριά, για να διδάξει τα παιδιά ενός ξεχασμένου ακριτικού νησιού του Αιγαίου. «Η Θύμαινα είναι ένα νησί φιλόξενο, που σε αγκαλιάζει και δεν θέλεις να φύγεις. Κι αν φύγεις, πάντοτε θα θέλεις να επιστρέψεις», αναφέρει.

Στο ολοήμερο σχολείο του νησιού φοιτούσαν 3 μαθήτριες και στο νηπιαγωγείο ένας μαθητής. Όταν επισκέφθηκε για πρώτη φορά το σχολείο όμως, την περίμενε μια απογοητευτική εικόνα. «Η υγρασία στη σχολική αίθουσα, η ελλιπής θέρμανση, το απαρχαιωμένο εποπτικό υλικό, τα ανύπαρκτα λογοτεχνικά βιβλία στη βιβλιοθήκη… Η πρώτη σκέψη ήταν ότι δεν θα μπορούσα να δουλέψω, πολύ περισσότερο να λειτουργήσουν τα παιδιά, που έχουν ανάγκη ένα ευχάριστο περιβάλλον. Έπρεπε να αλλάξει πρώτα ο χώρος και σιγά-σιγά κι άλλα πράγματα. Κάθε φορά έκανα στο μυαλό μου τη σύγκριση με την εμπειρία από το ιδιωτικό σχολείο και ήθελα να καλύψω, όσο γινόταν, τη διαφορά». Έτσι, επικοινώνησε με εκδοτικούς οίκους, με το παλιό της σχολείο, με ανθρώπους της εκπαίδευσης και μη, και σιγά-σιγά άρχισαν οι δωρεές. «Δεν ήμουν μόνη, όλοι κάναμε κοινή προσπάθεια. Ο κόσμος ήθελε να βοηθήσει! Τους ζητούσα ένα και προσέφεραν περισσότερα. Ήταν ομαδική δουλειά.», αναφέρει. Μάλιστα, συνεργάστηκαν με ένα τμήμα της γ’ Δημοτικού του παλιού της σχολείου κάνοντας τακτικές διαδικτυακές συνδέσεις, πολλές δράσεις (περιβαλλοντικές, ρομποτικής) και παρακολούθησαν κι ένα πρόγραμμα από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

Η Ουρανία Κάππου βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών «για τον ζήλο και τον εθνωφελή τρόπο, με τον οποίο εκτέλεσε τα καθήκοντά της» στο ακριτικό νησάκι του Αιγαίου.

Γράφουν οι μαθήτριες Μαρία Καρακατσάνη και Σοφία Κορρέ (Γ2)

Αναρωτηθήκατε ποτέ ποιο ήταν το τελευταίο έργο των μεγαλύτερων ζωγράφων; Αν ναι, τότε τα παρακάτω έργα θα ικανοποιήσουν την περιέργειά σας…

Salvador Dali: The Swallow’s Tail (1983)

Ο Salvador Dali ολοκλήρωσε τον τελευταίο πίνακά του την άνοιξη του 1983. Το έργο ονομάστηκε «Shallow’s Tail» και είναι το τελευταίο από τη συλλογή έργων, που ζωγράφισε βασισμένος στη θεωρία της καταστροφής τού Rene Thom (τέλη δεκαετίας ’60). Η θεωρία της καταστροφής είναι μια μαθηματική θεωρία, η οποία αποδίδει τις απότομες και αναπάντεχες μεταβολές της συμπεριφοράς ενός συστήματος σε συνθήκες πολέμου, φυσικών καταστροφών κτλ.

Frida Kahlo: Viva La Vida, Watermelons (1954)

Το έργο «Viva la vida» της Frida Kahlo, ολοκληρώθηκε οκτώ μέρες πριν τον θάνατό της στις 13 Ιουλίου 1947, στα 47 της έτη. Στον πίνακα νεκρής φύσης βλέπουμε καρπούζια, ένα φρούτο που χρησιμοποιείται συχνά στο Μεξικό για να τιμήσουν την ημέρα των νεκρών ( Dia de los Muertos). Η Frida Kahlo έγραψε «Vida la Viva» στην κεντρική φέτα καρπουζιού στο κάτω μέρος του καμβά, το οποίο μεταφράζεται ως «Ζήτω η ζωή». Αυτή μπορεί να ήταν μια απλή δήλωση, καθώς ένιωθε πως πλησίαζε στον θάνατο. Μπορεί, όμως, να ήταν ένα ειρωνικό σχόλιο για τη γεμάτη πόνο ύπαρξή της, λόγω πολιομυελίτιδας, ατυχήματος σε λεωφορείο και πολλαπλών χειρουργικών επεμβάσεων.

Claude Monet: Water Lilies Murals (1926)

Η τέχνη του 20ού αιώνα είναι αδιανόητη χωρίς τους πίνακες με τα Νούφαρα του Μονέ. Συγκεκριμένα, η συλλογή με τις τοιχογραφίες «The Grandes Decorations» αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της δουλειάς του Claude Monet προς το τέλος της ζωής του. Απεικονίζονται τα αγαπημένα του νούφαρα, τα οποία ζωγράφιζε, καθώς η όραση και η υγεία του χειροτέρευαν. Λόγω του καταρράκτη, τα έργα του άλλαξαν από τα φωτεινά -μέχρι τότε- χρώματα, σε πιο σκοτεινά καστανά και κόκκινα, καθώς του ήταν δύσκολο να τα ξεχωρίσει.

Vincent Van Gogh: Tree Roots (1890)

Αν και ο πίνακας με τίτλο «Wheatfield With Crows» θεωρείται από πολλούς ως το τελευταίο έργο του Van Gogh, καθώς το τοπίο εκείνο ήταν ακριβώς το μέρος οπού ο ζωγράφος αυτοκτόνησε, ωστόσο το πιθανότερο είναι πως το «Tree Roots» είναι η τελευταίος του πίνακας, αμέσως μετά από την έξοδό του από το άσυλο στο Saint-Remy, στα τέλη Ιουλίου 1890. Ο θεατής πιστεύει ότι μπορεί να αναγνωρίσει τις ρίζες και τους κορμούς των δέντρων, αλλά είναι δύσκολο να αναγνωρίσει το θέμα στο σύνολό του.

Pablo Picasso’s Last Self-Portrait (1972)

Το τελευταίο έργο του Pablo Picasso, ήταν ένα πορτραίτο του εαυτού του, το οποίο ζωγράφισε με κηρομπογιά. Ο Picasso συνήθιζε να ζωγραφίζει μέχρι και τις 3 το πρωί μέχρι την ημέρα που πέθανε, στα 91 του έτη. Η τελευταία γνωστή αυτοπροσωπογραφία του, με τίτλο «Αυτοπροσωπογραφία, αντιμέτωπος με τον θάνατο», ολοκληρώθηκε λιγότερο από ένα χρόνο πριν τον θάνατό του.

Rembrandt: Simeon With The Christ Child In The Temple (1669)

Το έργο του Rembrandt van Rijn, βρέθηκε ανολοκλήρωτο στο ατελιέ του μετά τον ξαφνικό θάνατό του στα 63 του χρόνια και βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Σουηδίας στη Στοκχόλμη. Απεικονίζεται ένας ηλικιωμένος να κρατά ένα μωρό, ένα θέμα το οποίο ο Rembrandt είχε ζωγραφίσει δύο φορές ακόμη. Το έργο αποτελεί μια εικονογραφία του δοκιμίου του Ευαγγελίου του Άγιου Λουκά, στο οποίο η Παναγία και ο Ιωσήφ πηγαίνουν τον Χριστό στον ναό της Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, η γυναικεία φιγούρα στον πίνακα λέγεται πως ζωγραφίστηκε αργότερα από κάποιον άλλο και πιθανόν να μην είναι η Παναγία, αλλά η προφήτισσα Άννα.

Γράφουν οι μαθητές Κωνσταντίνος Κώνστας, Χρήστος Μήτσης (Γ3) και Ελισσάβετ Παπαγεωργίου (Γ4)

Το Καργκέζε είναι ένα χωριό στη δυτική Κορσική και έχει συνδεθεί με Έλληνες αποίκους από τη Μάνη. Η ιστορία των Ελλήνων της Κορσικής ξεκινάει στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, όταν από την Πελοπόννησο, και συγκεκριμένα από την περιοχή του Οίτυλου Μάνης, έφυγαν εκατοντάδες Έλληνες για να γλιτώσουν από τους Οθωμανούς, αλλά και λόγω μιας μεγάλης βεντέτας που υπήρχε μεταξύ δύο οικογενειών. Τον Σεπτέμβριο του 1675, λοιπόν, 730 Μανιάτες επιβιβάστηκαν στο πλοίο Le Saveur («Ο Σωτήρας») από τον όρμο του Οίτυλου με προορισμό τη Γένοβα και από εκεί την Κορσική, η οποία ήταν υπό την κυριαρχία των Γενουατών. Μετά από κουραστικό ταξίδι 90 ημερών και αφού πέθαναν 120 επιβαίνοντες, το καράβι αγκυροβόλησε. Η Δημοκρατία της Γένοβας, η οποία τότε ήλεγχε τη νήσο, δέχτηκε τους αποίκους και τους εγκατέστησε σε περιοχές ξηρές και άνυδρες, οι οποίες είχαν εγκαταλειφθεί από άλλους πληθυσμούς νωρίτερα. Οι Μανιάτες υποχρεώθηκαν να δεχτούν και την καθολική εκκλησία και τα πρωτεία του Πάπα και μάλιστα, οι αρχές της Γένοβας φρόντισαν να αλλάξουν τα επίθετα των Ελλήνων μετατρέποντας τις καταλήξεις τους σε -acci. Έτσι, ονόματα όπως Παπαδάκης, Δρακάκης, Τζαννετάκης μεταποιήθηκαν σε Papadacci, Dracacci, Zannetacci. Οι Έλληνες μέχρι και τα μέσα του 18ου αι. αντιμετώπιζαν πάρα πολλά προβλήματα και δέχονταν μεγάλο πόλεμο από τους Κορσικανούς. Όμως, αυτή η κατάσταση άλλαξε μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, με την οποία οι Γάλλοι αγόρασαν και απέκτησαν τον έλεγχο του νησιού και ο κυβερνήτης Κόμης Μαρμπέφ (μεγάλος φιλέλληνας) ενδιαφέρθηκε όσο κανείς για τους Έλληνες αποίκους. Έτσι, στα μέσα του 18ου αι. ο Μαρμπέφ δίνει την άδεια για την ίδρυση του χωριού Καργκέζε, το οποίο βρίσκεται στο απόκρημνο ακρωτήριο του Πουντιγιόνε. Επί κυβερνήσεώς του χτίστηκαν γύρω στα 120 σπίτια, όλα πληρωμένα από το Γαλλικό Στέμμα. Φαίνεται, μάλιστα, ότι το Καργκέζε ήταν το μόνο χωριό στο νησί, που φτιάχτηκε βάσει σχεδίου και σε κάθε οικογένεια δόθηκε από ένα σπίτι. Ο ίδιος ο Μαρμπέφ έχτισε έπαυλη στο χωριό, καθώς ήθελε να βρίσκεται σε επαφή με τους Έλληνες που είχε τόσο δεθεί μαζί τους. Τους επιτράπηκε να ιδρύσουν και δικές τους εκκλησίες. Μάλιστα, το σήμα κατατεθέν του χωριού έγιναν οι δύο εκκλησίες, η Ελληνική του Αγ. Σπυρίδωνα και η Λατινική της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Βρίσκονται η μία απέναντι από την άλλη και «βλέπουν» στο λιμάνι.

Οι κάτοικοι του χωριού δεν ξεχνούν την ιστορία τους. Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το 2010 πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Καργκέζε «Μανιάτικο αντάμωμα», για να τιμήσουν την μητρόπολή τους. Πρόκειται για ένα τριήμερο φεστιβάλ στο οποίο συμμετείχαν οι δήμοι του Οίτυλου (οικισμός στην Πελοπόννησο), του Καργκέζε και της Μοντρέστα (οικισμός στην Σαρδηνία) και περιείχε παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα των τριών δήμων και άλλα πολιτιστικά δρώμενα. Ολόκληρο το Καργκέζε έχει άρωμα Ελλάδας και οι κάτοικοί του έχουν συνείδηση της ελληνικής καταγωγής τους, κρατώντας μάλιστα τα μανιάτικα επώνυμά τους.

Γράφουν οι μαθητές Πέτρος Παπαδήμας, Νικόλας Σικοτακόπουλος και Σωτήρης Σταθόπουλος (Γ4)

Χριστούγεννα στη Σουηδία

Οι γιορτές στη Σουηδία αρχίζουν στις 13 Δεκεμβρίου με την Ημέρα της Lucia, που σύμφωνα με τον θρύλο είναι η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και άρα, άνθρωποι και ζώα χρειάζονται περισσότερη τροφή. Στο σπίτι, η Lucia (Βασίλισσα του Φωτός) βρίσκει την έκφρασή της στο πρόσωπο της μεγαλύτερης κόρης της οικογένειας. Φοράει ένα μακρύ άσπρο φόρεμα κι ένα στέμμα με κεριά στα μαλλιά της. Ξυπνάει τους γονείς της, τραγουδώντας το παραδοσιακό ιταλικό τραγούδι «Santa Lucia» και τους πάει καφέ, κουλουράκια και κάποτε glogg (ζεστό κρασί με μπαχαρικά). Επίσης, διοργανώνονται εκλογές για την επιλογή της Lucia, που θα ηγηθεί στη μεγάλη παρέλαση στη Στοκχόλμη. Το έθιμο του Xριστουγεννιάτικου δέντρου, ήρθε στη Σουηδία από τη Γερμανία, ήδη από τα 1700, αλλά γενικεύτηκε σε όλη τη χώρα τον τελευταίο αιώνα. Πάντως, σήμερα σε όλα τα νοικοκυριά στολίζεται δέντρο. Το αποκορύφωμα των εορτασμών είναι η παραμονή των Χριστουγέννων. Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι απαρτίζουν παραδοσιακά πιάτα, όπως χοιρομέρι, ζελέ από γουρουνοπόδαρα, lutfisk και χυλός ρυζιού. Το lutfisk (λιαστός μπακαλιάρος που σερβίρεται σε κρεμώδη σάλτσα) αποτελεί κατά πάσα πιθανότητα κατάλοιπο της νηστείας πριν από τη Μεταρρύθμιση. Παραδοσιακά, οι Σουηδοί μένουν στην εκκλησία μέχρι τα ξημερώματα των Χριστουγέννων, ενώ παλιότερα ήταν έθιμο ο αγώνας δρόμου προς ή από την εκκλησία και ο νικητής θεωρούνταν ο τυχερός της χρονιάς! Οι γιορτές στη Σουηδία λήγουν επίσημα στις 13 Ιανουαρίου. Αυτό γιατί, όταν βασιλιάς της χώρας ήταν ο Κνούτος, περίπου πριν από 1000 χρόνια, αποφάσισε πως ο εορτασμός των Χριστουγέννων πρέπει να διαρκεί 20 ημέρες αντί για 12!

Χριστούγεννα στην Κένυα

Στην Κένυα, λόγω του κλίματος, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά! Το χριστουγεννιάτικο γεύμα θυμίζει καλοκαιρινή ημέρα χαλάρωσης, αφού αντί να φάνε γαλοπούλα, κάνουν μπάρμπεκιου στον κήπο. Μάλιστα, στολίζουν τις εκκλησίες με μπαλόνια, λουλούδια και κορδέλες.

Χριστούγεννα στη Νορβηγία

Τα Σκανδιναβικά «Jul» (Χριστούγεννα) έχουν τις ρίζες τους σε αρχαία γεωργικά έθιμα του χειμώνα και της εποχής της συγκομιδής. Ο Julenissen, όπως ονομάζεται ο Νορβηγός Άγιος Βασίλης, μαζί με τους βοηθούς του φέρνει δώρα και καλή τύχη στο σπίτι και στον στάβλο. Τη νύχτα των Χριστουγέννων τα παιδιά βάζουν μπολ με κουρκούτι από αλεύρι σαν προσφορά στον Julenissen, που επισκέπτεται τα παιδιά της Νορβηγίας ολοκληρώνοντας το μακρινό του ταξίδι από τη Λαπωνία πάνω στο έλκηθρο που σέρνουν τάρανδοι. Η ημέρα των Χριστουγέννων ονομάζεται Julbrod, κατά τη διάρκεια της οποίας ετοιμάζονται μέχρι και 60 διαφορετικά πιάτα για το τραπέζι των φίλων και φυσικά, της οικογένειας.

Χριστούγεννα στην Ιαπωνία

Τα Χριστούγεννα οι Ιάπωνες προτιμούν να τα γιορτάζουν με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο: με ένα γεύμα στα KFC την Παραμονή των Χριστουγέννων! Σύμφωνα με το BBC, 3.6 εκατομμύρια οικογένειες γιόρτασαν με αυτόν τον τρόπο το 2016. Όλα ξεκίνησαν από μια εκστρατεία μάρκετινγκ του 1974 – «Kurisumasu ni wa kentakkii» (Κεντάκι για τα Χριστούγεννα). Σύμφωνα με το ίδρυμα ερευνών των ΗΠΑ Smithsonian, όταν μια ομάδα τουριστών δεν μπορούσε να βρει γαλοπούλα για τα Χριστούγεννα και επέλεξε την KFC, η εταιρεία το είδε ως μια υπέροχη ευκαιρία και διαφήμισε το πρώτο της χριστουγεννιάτικο γεύμα: κοτόπουλο και κρασί για το ποσό των 10 δολαρίων. Σήμερα, το δείπνο των Χριστουγέννων στα KFC περιλαμβάνει κέικ και σαμπάνια και κοστίζει περίπου 40 δολάρια. Πολλοί άνθρωποι κάνουν τις παραγγελίες πολύ νωρίς, για να αποφύγουν τις ουρές, όπου μπορεί να περιμένουν μέχρι και δύο ώρες!

Γράφουν οι μαθήτριες Αγάπη Ασημάκη (Γ1) και Μελίνα Μιχαλοπούλου (Γ3)

Η Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ γεννήθηκε το 1820 στη Φλωρεντία, από όπου πήρε και το όνομά της. Μεγάλωσε στην Αγγλία, όπως όλα τα κορίτσια των αριστοκρατών εκείνης της εποχής και πέθανε στις 13 Αυγούστου 1910 στο Λονδίνο, σε ηλικία 90 ετών.

Έμενε μαζί με τους εύπορους γονείς της και μορφώθηκε κυρίως από τον πατέρα της (εξαιρετικά καλλιεργημένος και απόφοιτος του Κέιμπριτζ, που την δίδαξε Αρχαία Ελληνικά, Λατινικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ιστορία, Φιλοσοφία και Μαθηματικά) και από δασκάλους που έρχονταν στο σπίτι. Το επάγγελμα τής εμπειρικής νοσοκόμας, όμως, εκείνη την εποχή ήταν κακοπληρωμένο, γι’αυτό και οι γονείς της αντιστάθηκαν σθεναρά στην παράλογη επιθυμία της κόρης τους, να γίνει νοσοκόμα. Παρότι, ως χαριτωμένη και πλούσια κοπέλα, είχε πολλές προτάσεις για γάμο, εκείνη αρνούνταν, καθώς είχε επιλέξει να αφοσιωθεί στο όνειρό της. Οι γονείς της, παρά τις αντιρρήσεις τους, αποδέχτηκαν τελικά την απόφασή της. Της χορήγησαν κι ένα ισόβιο εισόδημα, που της επέτρεπε να μη χρειάζεται να δουλεύει για τα προς το ζην και να ασχοληθεί ανεμπόδιστα με τη Νοσηλευτική. Επιστρέφοντας στην Αγγλία έκανε πρακτική σε διάφορα νοσοκομεία αποκτώντας επαρκή εμπειρία. Το έργο της άρχισε τον Μάρτιο του 1854, οπότε ξέσπασε ο Κριμαϊκός πόλεμος και η Νάιτινγκεϊλ αμέσως προσέφερε τις εθελοντικές της υπηρεσίες. Εκπαίδευσε 38 εθελόντριες νοσηλεύτριες και μαζί με 15 καθολικές καλόγριες έφυγε για τον πόλεμο έχοντας την πλήρη ευθύνη του νοσηλευτικού τομέα στα στρατιωτικά νοσοκομεία στην Τουρκία.

Εκεί διαπίστωσε ότι δεν υπήρχαν οι στοιχειώδεις ευκολίες για να επιτελέσει το έργο της. Μάλιστα, η έλλειψη νερού ήταν τέτοια, ώστε αντιστοιχούσε ένα ποτήρι με καθαρό νερό ημερησίως σε κάθε ασθενή! Για καθαριότητα, ούτε λόγος! Κάθε βράδυ έκανε επισκέψεις μέσα στους θαλάμους, για να ανακουφίσει τους ασθενείς και να δώσει συμβουλές αποκτώντας έτσι την προσωνυμία «Η Κυρία με τη Λάμπα». Εκεί, με τα ίδια της τα μάτια διαπίστωσε πως πολλοί νέοι, που θα μπορούσαν να σωθούν, πέθαιναν λόγω επιμολύνσεων των πληγών τους, εξαιτίας των κακών συνθηκών υγιεινής. Έκανε έκκληση προς τη βρετανική κυβέρνηση να επέμβει με όποιον τρόπο θεωρούσε πρόσφορο. Η κυβέρνηση έφτιαξε και δεύτερο νοσοκομείο και αύξησε τα παρεχόμενα κονδύλια για την υγιεινή και την καθαριότητα. Με τα επιπλέον χρήματα η Νάιτινγκεϊλ αγόρασε τα φάρμακα που έλειπαν, 200 βούρτσες για τον καθαρισμό του κτηρίου και κατάλληλο εξοπλισμό για τη σωστή και ασφαλή παρασκευή του φαγητού. Στις 16 Μαρτίου 1856 διορίστηκε επιθεωρήτρια του τομέα αδελφών νοσοκόμων όλων των στρατιωτικών νοσοκομείων και έτσι, είχε την ευκαιρία να αναλάβει δράση βελτιώνοντας τις συνθήκες υγιεινής. Απαίτησε τον καθαρισμό των υπονόμων, οργάνωσε το πλύσιμο του ακάθαρτου ρουχισμού των ασθενών έξω από το νοσοκομείο, καθιέρωσε την αποστείρωση ρούχων και αντικειμένων, υιοθέτησε τον καλό αερισμό των θαλάμων και των άλλων χώρων του νοσοκομείου και κυρίως, επέβαλε το πλύσιμο των χεριών των ασθενών πριν το φαγητό και των γιατρών και των νοσοκόμων πριν και μετά από κάθε ιατρική εξέταση. Με αυτά τα μέτρα κατάφερε να μειώσει το ποσοστό των θανάτων από 42% σε μόλις 2% ! Και να σκεφτεί κανείς πως τα αντιβιοτικά δεν είχαν εφευρεθεί ακόμη εκείνη την εποχή…

Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει, όταν τον Οκτώβριο του 1856 συναντήθηκε με τη Βασίλισσα Βικτωρία. Η βασίλισσα άκουσε τις προτάσεις της και στη συνέχεια, τον Μάιο του 1857, συγκρότησε τη Βασιλική Επιτροπή για θέματα Υγείας, στην οποία η Νάιτινγκεϊλ είχε σημαντικό ρόλο και συνεισφορά. Ένα από τα αποτελέσματα των δραστηριοτήτων τής επιτροπής ήταν η ίδρυση της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής το 1857. Συγχρόνως, ίδρυσε τη Σχολή Αδελφών Νοσοκόμων και Μαιών στο νοσοκομείο Σεντ Τόμας του Λονδίνου, την πρώτη σχολή στο είδος της σε όλο τον κόσμο. Το 1907, όντας τυφλή και με κατάθλιψη, ο βασιλιάς Εδουάρδος τής απένειμε το παράσημο Αξίας (Order of Merit) καθιστώντας τη Νάιτινγκεϊλ την πρώτη γυναίκα, που είχε πάρει ποτέ αυτό το παράσημο.

Κάθε χρόνο, την ημέρα γέννησής της, στις 12 Μαΐου, γιορτάζεται διεθνώς η Ημέρα Αδελφών Νοσοκόμων.