Γράφουν οι μαθήτριες Ιωάννα Καλλιακμάνη, Ευγενία Κατωπόδη και Αθηνά Κωτσιαγκέλη (Γ2)

Η Γαλλίδα μυθιστοριογράφος Γεωργία Σάνδη έγινε γνωστή στη Γαλλία του 18ου αιώνα τόσο για την εκκεντρική της εμφάνιση και συμπεριφορά, όσο και για το συγγραφικό της έργο.

Γεννήθηκε σε αριστοκρατική οικογένεια στο Παρίσι την 1η Ιουλίου 1804. Το πραγματικό της όνομα ήταν Αμαντίν-Ωρόρ-Λουσίλ Ντυπέν, ενώ υπέγραφε τα έργα της με το ψευδώνυμο «Γεωργία Σάνδη». Η επιλογή ενός ελληνικού ονόματος οφείλεται, ίσως, στο γενικό κλίμα φιλελληνισμού που επικρατούσε στη γαλλική κοινωνία μετά το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης του 1821. Ήταν κόρη ενός απόστρατου αξιωματικού με αριστοκρατικές ρίζες, ο οποίος είχε υπηρετήσει στον στρατό του Ναπολέοντα, και μιας γυναίκας λαϊκής καταγωγής.

Διάλεξε να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία και αυτό από μόνο του αποτελούσε μια ριζοσπαστική επιλογή, καθώς ο χώρος της λογοτεχνίας ήταν καθαρά ανδροκρατούμενος. Με αυτή της την επιλογή η Σάνδη έπρεπε να ανταγωνιστεί σπουδαία ονόματα, όπως τον Β. Ουγκώ, τον Γκυστάβ Φλωμπέρ και τον Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Σε ηλικία 27 ετών κατάφερε να αναδειχθεί σε ένα από τα πιο δημοφιλή πρόσωπα του Γαλλικού Ρομαντισμού. Το 1844 ο Ρώσος συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι μετέφρασε το έργο της «La dernière Aldini». Επίσης, ο Ευγένιος Ντελακρουά και ο Φλωμπέρ υπήρξαν θερμοί υποστηρικτές και θαυμαστές των έργων της. Ο εκκεντρικός της χαρακτήρας κέρδισε από την αρχή το ενδιαφέρον των ανδρών της καλλιτεχνικής ελίτ της εποχής. Μάλιστα, η σχέση της με τον διάσημο πιανίστα Σοπέν υπήρξε από τα πιο ενδιαφέροντα ειδύλλια καλλιτεχνών στην ιστορία.

Το 1800 η γαλλική αστυνομία εξέδωσε εντολή, που απαιτούσε από τις γυναίκες να υποβάλλουν συγκεκριμένη αίτηση, προκειμένου να τους επιτραπεί να φορέσουν ανδρικά ρούχα. Η Γεωργία Σάνδη αψήφησε τη συγκεκριμένη απαγόρευση και τους περιορισμούς των στενών κορσέδων και κυκλοφορούσε στους δρόμους της Γαλλίας με το κοστούμι της. Με αυτό ήθελε αφενός να υπερασπιστεί τα ίσα δικαιώματα ανδρών και γυναικών, αλλά υποστήριζε και την πρακτική άποψη, πως τα αντρικά ρούχα ήταν λιγότερο ακριβά και περισσότερο ανθεκτικά. Εκτός από την ανδρική ενδυμασία, η Σάνδη σκανδάλιζε τη γαλλική κοινωνία με το να καπνίζει δημοσίως, και μάλιστα πούρο. Το κάπνισμα ήταν μια απαγορευμένη πράξη για τις γυναίκες, πόσο μάλλον σε δημόσιο χώρο. Ωστόσο, η Γαλλίδα συγγραφέας επιδίωκε να προκαλέσει και κάθε της πράξη ήταν μια δήλωση. Όπως και με το ντύσιμο, έτσι και με το κάπνισμα διεκδικούσε την ισότητα των δυο φύλων και τη χειραφέτηση της γυναίκας.

Πέθανε στις 8 Ιουνίου του 1876 σε ηλικία 71 ετών. Ο Βίκτωρ Ουγκώ έγραψε για εκείνη: «Κλαίω μια νεκρή, χαιρετώ μια αθάνατη!» τιμώντας έτσι μια γυναίκα, που πάλεψε απέναντι στις συμβάσεις και κατάφερε να κερδίσει τη δική της θέση στην παγκόσμια λογοτεχνία.

Γράφουν οι μαθητές Πέτρος Παπαδήμας, Νικόλας Σικοτακόπουλος και Σωτήρης Σταθόπουλος (Γ4)

Το γνωρίζατε ότι «ο κύριος Μονόπολη» ήταν κυρία και μάλιστα, μεγάλη οραματίστρια; Το 1904 η Αμερικανίδα οικονομολόγος Λάιζι Μάγκι, η οποία έλαβε και το σχετικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, σχεδίασε «Το παιχνίδι του νοικοκύρη»! Επηρεασμένη από το βιβλίο που της είχε δώσει ο πατέρας της “Progress and Poverty” (1879) του οικονομολόγου Χένρι Τζόρτζ, ο οποίος υποστήριζε ότι η γη είναι δημόσια και η φορολόγησή της θα έσωζε τον κόσμο από τους κερδοσκόπους, η Μάγκι πίστευε ότι δημιούργησε ένα διδακτικό επιτραπέζιο παιχνίδι. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά με κυκλικό ταμπλό, που αποτελούσε καινοτομία για εκείνη την εποχή, το οποίο ήταν γεμάτο με δρόμους και αξιοθέατα προς πώληση. Με αυτό ήθελε να δείξει και να καταγγείλει την άδικη συσσώρευση πλούτου στα χέρια των ολίγων… Όμως, τελικά, οι παίκτες απλά έδειξαν τη ροπή τους προς τον καπιταλισμό και την ιδιοκτησιακή μανία του σύγχρονου κόσμου. Άλλωστε, ακόμα και το όνομα του παιχνιδιού προέρχεται από τη λέξη «μονοπώλιο», που είναι βασικός όρος του καπιταλιστικού συστήματος.

Αν και διασκεδαστικό σ’ αυτή την αρχική του μορφή, το παιχνίδι δεν βγήκε στην παραγωγή πριν από το 1910 στις ΗΠΑ, ενώ στη Βρετανία κυκλοφόρησε τρία χρόνια αργότερα. Η Μάγκι δεν κατάφερε να συνδέσει το όνομά της με την μετέπειτα διάσημη Μοnopoly, αφού μέσα στο πλήθος των ανθρώπων που γοητεύτηκαν από το παιχνίδι ήταν και ο τότε άγνωστος Charles Darrow, ο οποίος αργότερα πούλησε μια τροποποιημένη έκδοση του Monopoly στην εταιρεία παιχνιδιών Parker Brothers -ως δική του- και έγινε εκατομμυριούχος. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ του 1932, σε μια φτωχογειτονιά της Φιλαδέλφειας ο Charles Todd και η σύζυγός του Olive καλούν στο σπίτι τους το φιλικό ζεύγος των Charles και Ester Dorrow. Θα φάνε και θα παίξουν το «Παιχνίδι του νοικοκύρη». Τα δύο ζευγάρια παίρνουν θέση γύρω από το ταμπλό και επιδίδονται μετά μανίας στη μάχη της αγοραπωλησίας. Ο Darrow ενθουσιάζεται και ζητά από τον Τodd τους κανόνες του παιχνιδιού. Ο φίλος του τού απαντά ότι δεν υπάρχουν. Τότε ο Darrow αποφασίζει να σχεδιάσει ένα αντίστοιχο δικό του παιχνίδι, το κατοχύρωσε και το πούλησε στους ονομαστούς κατασκευαστές παιχνιδιών της εποχής Parker Brothers. Η πρώτη εμφάνιση του παιχνιδιού στα ράφια των καταστημάτων έγινε στις 5 Νοεμβρίου του 1935.

Το 1941 η Βρετανική Μυστική Υπηρεσία έβαλε τον Τζον Ουάντιγκτον, τον κατοχυρωμένο κατασκευαστή του παιχνιδιού εκτός Η.Π.Α, να δημιουργήσει μια ειδική έκδοση για τους κρατούμενους από τους Ναζί του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσα στα παιχνίδια υπήρχαν κρυμμένοι χάρτες, πυξίδες, αληθινά χρήματα και άλλα χρήσιμα αντικείμενα για απόδραση. Μοιράστηκαν στους κρατούμενους από τον Εθνικό Ερυθρό Σταυρό.

Αν και έχουν περάσει πάνω από 80 χρόνια από την κυκλοφορία της, σπάνια θα βρεθεί σπίτι που να μην έχει τουλάχιστον μία από τις αμέτρητες εκδόσεις της Monopoly. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να αποκτήσεις τεράστια ακίνητη περιουσία, η οποία θα δημιουργήσει και έσοδα από τους αντίπαλους παίκτες. Η Monopoly εξοικειώνει τους νεότερους σε ηλικία παίκτες με έννοιες, όπως «πτώχευση», «υποθήκη», «χρέη», «φυλακή». Στο επιτραπέζιο είναι προφανές ότι το σύστημα τιμωρεί τους φτωχούς και άτυχους, ενώ οι πλούσιοι έχουν τα πάντα… Σύμφωνα με τα αρχεία, πάνω από 500 εκατομμύρια παίκτες έχουν παίξει Monopoly, γεγονός που της δίνει μία θέση στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες! Η τιμή της, παρά το πέρασμα των χρόνων, παραμένει ανταγωνιστική και αντίστοιχη αυτής των ολοκαίνουργιων παιχνιδιών.

Δημοφιλείς εκδόσεις του παιχνιδιού:

· Monopoly Διάσημα Μνημεία του Κόσμου

· Monopoly Ηλεκτρονική Τράπεζα

· Monopoly Εκατομμυριούχος

· Monopoly Της Ζαβολιάς

· Monopoly Θεσσαλονίκη

· Monopoly Σύγχρονη Ελλάδα

Γράφουν οι μαθήτριες Άννα Ιωάννου και Αγγελίνα Καρκαλέτση (Γ2)

Μία κίνηση- μοχλός πίεσης για τις αγγλικές Αρχές και το Βρετανικό Μουσείο, με σκοπό την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα, ήταν η επιστροφή του χρυσού σφραγιστικού δαχτυλιδιού των μυκηναϊκών χρόνων στη νεκρόπολη της Ιαλυσού Ρόδου από το Ίδρυμα Νόμπελ. Τον Μάιο του 2022 ήταν μια στιγμή συγκίνησης, που συνοδεύτηκε από ένα θερμότατο χειροκρότημα, καθώς το μυκηναϊκό δαχτυλίδι θα επέστρεφε μετά από σχεδόν 82 χρόνια στα πάτρια εδάφη. Σύμφωνα με τον κ. Χέλγκεσεν, εκτελεστικό διευθυντή του Ιδρύματος Νόμπελ, η πράξη αυτή είναι «ηθικά σωστή», ιδιαίτερα από ένα Ίδρυμα, του οποίου το πνεύμα είναι να επιβραβεύει τα δημιουργήματα στα γράμματα και τις επιστήμες, που προχωρούν μπροστά την ανθρωπότητα. Ένα ερώτημα ταλαντεύεται, όμως, στο μυαλό όλων: πώς ένα δαχτυλίδι των Μυκηναίων βρέθηκε στη Σουηδία και μάλιστα, στην κατοχή του Ιδρύματος Νόμπελ;

Η ιστορία ξεκινάει το 1927 στα ιταλοκρατούμενα τότε Δωδεκάνησα, όταν η Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή των Αθηνών κάνει μια ανασκαφή στην Ιαλυσό της Ρόδου. Εκεί, σε έναν ασύλητο μυκηναϊκό τάφο, εντοπίζονται από τον αρχαιολόγο Τζούλιο Τζάκοπι χρυσά κτερίσματα, ανάμεσα στα οποία κι ένα δαχτυλίδι του 12ου αιώνα π.Χ., που έχει ως απεικόνιση δύο σφίγγες. Το αντικείμενο, ευτυχώς, καταλογογραφείται στη λίστα ευρεθέντων. Το 1940 το δαχτυλίδι μαζί με άλλες πολύτιμες αρχαιότητες ταξιδεύει έως τη Ρώμη, για να παρουσιαστεί σε μια έκθεση με αρχαιότητες «από τις ιταλικές αποικίες», που ήθελε ο Μουσολίνι, όμως δεν γυρίζει ποτέ στη Ρόδο ούτε αυτό ούτε τα άλλα αντικείμενα της έκθεσης. Φαίνεται ότι τα άρπαξαν οι ναζί και τα φυγάδευσαν μέσω της πρεσβείας τους στην ιταλική πρωτεύουσα. Οι έρευνες της εποχής για τον εντοπισμό τους απέβησαν άκαρπες, παρά την κινητοποίηση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και της Αστυνομίας. Ακολουθώντας την οδό της παράνομης διακίνησης, το χρυσό δαχτυλίδι της Ρόδου βρέθηκε στις Η.Π.Α, όπου αγοράστηκε από τον Ούγγρο νομπελίστα Georg von Békésy. Μετά τον θάνατό του, το 1972, ολόκληρη η συλλογή του von Békésy περιήλθε στο Ίδρυμα Νόμπελ και τα έργα τέχνης δόθηκαν προς φύλαξη, ανάλογα με το είδος τους, σε διάφορα μουσεία. Το μυκηναϊκό δακτυλίδι κατέληξε στο Μουσείο Μεσογειακών και Ανατολικών Αρχαιοτήτων στη Στοκχόλμη. To 1975 ο τότε Διευθυντής του σουηδικού Μουσείου και διακεκριμένος αρχαιολόγος Carl Gustaf Styrenius διαπίστωσε ότι το χρυσό σφραγιστικό δαχτυλίδι από το μυκηναϊκό νεκροταφείο της Ιαλυσού βρισκόταν στη συλλογή του Μουσείου, ενημέρωσε σχετικά τις αρμόδιες ελληνικές Αρχές, αλλά το δαχτυλίδι παρέμεινε στη Στοκχόλμη, για λόγους που δεν αποσαφηνίζονται.

To 2022 η Πρεσβεία της Ελλάδας στη Στοκχόλμη σε στενή συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις με το Μουσείο Μεσογειακών και Ανατολικών Αρχαιοτήτων και το Ίδρυμα Νόμπελ. Τα δύο σουηδικά ιδρύματα αντιμετώπισαν εξαρχής θετικά το ελληνικό αίτημα και παρείχαν με προθυμία αρχειακό υλικό, καθώς και κάθε διευκόλυνση για την πρόοδο των διαπραγματεύσεων. Στο πλαίσιο αυτό, το δαχτυλίδι εξετάστηκε από εμπειρογνώμονες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, που μετέβησαν στη Στοκχόλμη για τον σκοπό αυτό και επιβεβαιώθηκε η ταύτισή του με το κλαπέν της Ρόδου ανοίγοντας οριστικά τον δρόμο για τον επαναπατρισμό του. Το χρυσό σφραγιστικό δαχτυλίδι, σχεδόν οκτώ δεκαετίες μετά την παράνομη απομάκρυνσή του, θα εκτεθεί εκ νέου στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ρόδου. Είναι η πρώτη φορά που το Ιδρυμα Νομπέλ συναινεί στο να αποχωριστεί ένα από τα πολύτιμα αντικείμενα της συλλογής του και είμαστε ευγνώμονες γι’αυτή τη χειρονομία.

Γράφουν οι μαθήτριες Αγάπη Ασημάκη (Γ1) και Μελίνα Μιχαλοπούλου (Γ3)

Όλα ξεκίνησαν από τον αθλητισμό και πιο συγκεκριμένα, από το μπάσκετ! Η Κιβωτός του Κόσμου είναι μια πρωτοβουλία του πατέρα Αντώνιου, που αγάπησε το μπάσκετ από μικρή ηλικία και ως κληρικός πια το μετέτρεψε σε έναυσμα, για να έρθει κοντά στα παιδιά της γειτονιάς του, που είχαν χάσει «τον δρόμο» τους λόγω ευρύτερων κοινωνικό-οικονομικών συνθηκών. Πρόκειται για έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, που στηρίζει το παιδί από τη βρεφική ηλικία μέχρι και την ενηλικίωσή του προσφέροντας στέγη, τροφή και εκπαίδευση. Πολλά παιδιά προέρχονται από μονογονεϊκές οικογένειες ή και από οικογενειακά πλαίσια γεμάτα βία και εγκατάλειψη. Όπου υπάρχει ανάγκη, η Κιβωτός του Κόσμου προσφέρει και υπηρεσίες όπως ψυχολογική υποστήριξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε παιδιά και γονείς. Παράλληλα, παρέχεται στήριξη σε μονογονεϊκές οικογένειες, όπου ενώ υπάρχει η δυνατότητα για φροντίδα των παιδιών, διαθέτουν περιορισμένα μέσα.

Ο ιερέας Αντώνιος Παπανικολάου αποτελεί ένα πρότυπο φιλανθρωπίας. Το έργο του άρχισε το 1998, σε ηλικία 26 ετών, σε μία από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας, τον Κολωνό. Από τη στιγμή που εγκαταστάθηκε στη γειτονιά, ένιωσε την ανάγκη να αντιδράσει σε ό,τι συνέβαινε γύρω του. Ο ίδιος έβλεπε καθημερινά παιδιά, που αντί να είναι στο σχολείο, σύχναζαν σε πλατείες ή αποτελούσαν μέλη ομάδων υψηλού κινδύνου. Έτσι, προσπάθησε να μιλήσει μαζί τους για τους προβληματισμούς τους, για την καθημερινότητά τους, χωρίς να τα κρίνει και κυρίως, ψάχνοντας τον τρόπο να σταθεί στο πλάι τους και να τα βοηθήσει. Το μπάσκετ ήταν η κατάλληλη αφορμή για τον πατέρα Αντώνιο, ώστε να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Ο ίδιος χαρακτηριστικά λέει ότι μέσα από το μπάσκετ διδάσκει την αξιοπρέπεια. Καθώς, λοιπόν, ο πληθυσμός που ζητούσε βοήθεια αυξανόταν συνεχώς, ο πατέρας Αντώνιος θέλησε να στεγάσει την προσπάθειά του σε ένα παλιό καφενείο και άρχισε να δημιουργεί προγράμματα υποστήριξης, με πρώτο στόχο, να βοηθήσει τα μεγαλύτερα παιδιά της περιοχής να επιστρέψουν στο σχολείο και να ολοκληρώσουν τη φοίτησή τους. Η προσφορά του κόσμου ξεκίνησε μετά από καιρό, εφόσον γνώρισαν τον νεαρό ιερέα και συνειδητοποίησαν το πολύτιμο έργο του. Οι κάτοικοι της περιοχής άρχισαν να έρχονται ο ένας μετά τον άλλο και εθελοντικά να παρέχουν τις υπηρεσίες τους. Δάσκαλοι άρχισαν να κάνουν μαθήματα στα παιδιά, νοικοκυρές της περιοχής να φέρνουν πράγματα από τα σπίτια τους, τρόφιμα και ρούχα που δεν χρειάζονταν πια οι δικές τους οικογένειες. Το όνομα του ιδρύματος το επέλεξαν τα ίδια τα παιδιά. Έλεγαν λέξεις, όπως «φωλιά», «καταφύγιο»… Φάνηκε πως το ένιωθαν σαν κάτι που τα διαφυλάσσει, τα προστατεύει κι έτσι το ονόμασαν «Κιβωτό». Το «του κόσμου» το πρόσθεσε ο πατήρ Αντώνιος, για να τονίσει ότι εκεί χωράνε όλοι και ότι όλοι έχουν αξία, όπως στην Κιβωτό του Νώε.

Ο ίδιος έχει δηλώσει σε συνέντευξή του: «Στόχος μας είναι τα παιδιά να νιώσουν ότι υπάρχει και ένας άλλος κόσμος, πέρα από αυτόν που έχουν γνωρίσει. Μόνο κίνητρό μας είναι η αγάπη και σε αυτήν βασιζόμαστε.» Και προσθέτει: «Δε σκέφτηκα ποτέ να τα παρατήσω. Υπήρχε πάντα η επιλογή να ζήσω ως ιερέας και να κάνω μόνο τα απαραίτητα, αλλά ήδη τα πράγματα είχαν πάρει τον δρόμο τους». Σε όλο αυτό συνέβαλε και η σύντροφός του, Σταματία Γεωργαντή, η οποία του στάθηκε στις δυσκολίες που συναντούσε καθημερινά. Με την πάροδο του χρόνου, το έργο του εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο γνωστά ιδρύματα στην Ελλάδα. Μάλιστα, μετά από την πολύτιμη συνεισφορά των Θοδωρή και Κώστα Παπαλουκά το 2016, συστήθηκε και ο Αθλητικός Σύλλογος Καλαθοσφαίρισης Κιβωτός του Κόσμου, ο οποίος συμμετέχει στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Σ.Κ.Α, στον Δ’ όμιλο της Δ’ κατηγορίας.

Τελικά, αν στραφούμε στο «εμείς», θα νιώσουμε την πανανθρώπινη αξία της αγάπης για τον συνάνθρωπο. Όταν προσφέρεις βοήθεια σε κάποιον που το έχει ανάγκη, αυτό σηματοδοτεί και την ενεργοποίησή σου ως μέλους ενός κοινωνικού συνόλου!

Γράφουν οι μαθήτριες Χριστίνα Αλούπη και Δανάη Γρυλλάκη (Γ1)

Ας κάνουμε μια παραδοχή: περάσαμε πολλά τα τελευταία δύο χρόνια, τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Καταστάσεις άλλαξαν και συνεχίζουν να αλλάζουν… Κι αν κάτι πρέπει να μείνει σταθερό, προκειμένου να αντεπεξέλθουμε σε ό,τι έρχεται στον δρόμο μας, αυτό είναι ο πυρήνας μας. Η σχέση μας με τον εαυτό μας είναι η πιο σημαντική. Γι΄ αυτό και προσπαθούμε να ανακαλύψουμε όσα δεν γνωρίζαμε γι’ αυτόν, να συμφιλιωθούμε με κάποια κομμάτια του και να κάνουμε τις αλλαγές που θέλουμε και μπορούμε. Ένα πολύ καλό βήμα, για να ξεκινήσουμε, είναι τα βιβλία. Έχετε αναρωτηθεί όμως, πού θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε ένα καλό βιβλίο; Πώς μπορεί να στραφεί το αναγνωστικό κοινό σε ποιοτικές λύσεις στην ψηφιακή εποχή που ζούμε, τη στιγμή που κάποιοι πιστεύουν ότι ήρθε πλέον το τέλος του βιβλίου; Εμείς, λοιπόν, θα σας προτείνουμε την ψηφιακή εγκυκλοπαίδεια «Περί Βιβλιοθηκών – aboutlibraries.gr». Πρόκειται για έναν χώρο πρωτότυπης έρευνας και συλλογής σημαντικού και σπάνιου αρχειακού υλικού, που επικεντρώνεται στις βιβλιοθήκες και την ιστορία τους, στην παρουσίαση μοναδικών συλλογών, αλλά και προσωπικοτήτων, που συνδέονται με τις βιβλιοθήκες σε Ανατολή και Δύση από την αρχαιότητα έως σήμερα.
Ο ιστότοπος «Περί Βιβλιοθηκών» αναπτύσσεται από τον Ιούνιο του 2020 από το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης και Ηλεκτρονικού Περιεχομένου (οργανισμός που εποπτεύεται από το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης και επικεντρώνεται στην ανάπτυξη ψηφιακών υπηρεσιών για βιβλιοθήκες και οργανισμούς πληροφόρησης) σε συνεργασία με τον κ. Κώστα Στάικο και την ομάδα του (ιστορικός του βιβλίου ο ίδιος, ερευνητής της ελληνικής εκδοτικής και τυπογραφικής δραστηριότητας, που με πάθος έχει συγκεντρώσει υλικό για θέματα που αφορούν στην αρχιτεκτονική, την ιστορία και το περιεχόμενο των βιβλιοθηκών). Κεντρική επιδίωξη της ιστοσελίδας είναι η διαμόρφωση ενός «χώρου συνάντησης» των βιβλιοθηκών της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού, ο οποίος θα προβάλλει την ιστορική πορεία τους και θα αναδεικνύει το έργο τους και τη συμμετοχή τους στην πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου. Το εικαστικό υλικό που συνοδεύει τα λήμματα ανέρχεται σε περισσότερες από 22.500 εικόνες και προέρχεται κυρίως από τη συλλογή της Ωνασείου Βιβλιοθήκης. Στόχος είναι το περιεχόμενο του ιστότοπου να καλύψει τις βιβλιοθήκες ανά τον κόσμο επεκτείνοντας την καταγραφή τους στην Ανατολή, και κυρίως στην Κίνα, και μάλιστα, να συνοδευτεί από την υιοθέτηση της κινεζικής ως μίας από τις γλώσσες παρουσίασης του περιεχομένου.
Είναι μία πολύ αξιόλογη πηγή για να γνωρίσουμε βιβλιοθήκες δημόσιου χαρακτήρα, ανακτορικές, ακαδημαϊκές, αλλά και μοναστηριακές, καθώς και ιδιωτικές συλλογές βιβλίων, τις οποίες συγκρότησαν άνθρωποι του πνεύματος και στοχαστές στο πέρασμα των αιώνων. Η αναζήτηση μπορεί να γίνει γεωγραφικά, θεματικά ή με βάση την επωνυμία μιας βιβλιοθήκης ή ενός έργου. Παρέχονται, δηλαδή, προηγμένες δυνατότητες προβολής και ανακάλυψης περιεχομένου, υποστηρίζεται η πολυγλωσσικότητα και αποτυπώνεται η πνευματική και γνωστική πορεία του ανθρώπου μέσα από το χειρόγραφο και έντυπο βιβλίο με την προοπτική, να καλυφθούν χρονικά και γεωγραφικά οι βιβλιοθήκες σε παγκόσμια κλίμακα. Είναι ένας εύχρηστος και συναρπαστικός πλοηγός γι’αυτούς, που αναζητούν διαύλους πληροφόρησης και πρόσβασης στις πηγές γνώσης.

Γράφουν οι μαθητές Πέτρος Παπαδήμας, Νικόλας Σικοτακόπουλος και Σωτήρης Σταθόπουλος (Γ4)

Ελληνικές νίκες σε ποδοσφαιρικές διοργανώσεις

Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα εμφανίστηκε λίγο πριν τις αρχές του 20ού αιώνα στα λιμάνια του Πειραιά και της Πάτρας. Παρακάτω αναφέρουμε τις σημαντικότερες επιτυχίες της Εθνικής μας ομάδας. Ας ξεκινήσει, λοιπόν, το ταξίδι μας στο χρόνο…

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1980: η Ελλάδα είχε την πρώτη σημαντική επιτυχία της, η οποία ήταν η πρόκριση στην τελική φάση του Euro 1980 (τότε Κύπελλο Εθνών Ευρώπης) στην Ιταλία. Στη φάση των προκριματικών, τερμάτισε στην πρώτη θέση του ομίλου της αφήνοντας εκτός τελικής διοργάνωσης την ΕΣΣΔ και την Ουγγαρία.

Παγκόσμιο Κύπελλο 1994: η Ελλάδα, για πρώτη φορά στην ιστορία της, συμμετείχε σε τελική φάση Μουντιάλ, στη διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Στους προκριματικούς αγώνες τερμάτισε αήττητη στην πρώτη θέση του ομίλου της.

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2004: η κορυφαία στιγμή στην ιστορία της Εθνικής Ελλάδος στον χώρο του ποδοσφαίρου, όταν αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης με την κατάκτηση του Euro στην Πορτογαλία νικώντας στον τελικό τη διοργανώτρια χώρα με 1-0. Ήταν μόλις η δεύτερη παρουσία της «γαλανόλευκης» σε τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και πρώτη μετά από 24 χρόνια. Όλοι οι Έλληνες πλέον τραγουδούσαν ζητώντας από τους διεθνείς να σηκώσουν το τρόπαιο, όπως και τελικά έγινε, όταν έπειτα από κόρνερ που εκτέλεσε ο Άγγελος Μπασινάς, ο Άγγελος Χαριστέας με κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα! Η Πορτογαλία δεν μπόρεσε να αντιδράσει, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να κατακτήσει τη σπουδαία νίκη και ο αρχηγός της Θοδωρής Ζαγοράκης να σηκώσει το τρόπαιο στον ουρανό της Λισαβόνας. Οι σκηνές των πανηγυρισμών που ακολούθησαν από τους Έλληνες σε όλο τον κόσμο, δεν είχαν προηγούμενο, καθώς η Ελλάδα είχε καταφέρει αυτό που μέχρι τότε φάνταζε ακατόρθωτο… Βρισκόταν στην κορυφή της Ευρώπης!

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2014: στην τελική φάση του Μουντιάλ 2014 στη Βραζιλία, κατά την κλήρωση των ομίλων, η Ελλάδα τοποθετήθηκε στον τρίτο όμιλο και κλήθηκε να αντιμετωπίσει, κατά σειρά, τις Κολομβία, Ιαπωνία και Ακτή Ελεφαντοστού. Στην πρεμιέρα απέναντι στους Κολομβιανούς δεν τα κατάφερε, γνωρίζοντας την ήττα με 3-0, ενώ στον δεύτερο αγώνα με την Ιαπωνία αναδείχθηκε ισόπαλη χωρίς τέρματα, με αποτέλεσμα η αναμέτρηση εναντίον της Ακτής Ελεφαντοστού να είναι η πλέον καθοριστική. Η Ελλάδα με σκόρερ τους Ανδρέα Σάμαρη και Γιώργο Σαμαρά επικράτησε 2-1 και, για πρώτη φορά στην ιστορία της, προκρίθηκε στην επόμενη φάση της διοργάνωσης.

Οι μεγαλύτερες νίκες του ελληνικού μπάσκετ

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Ελλάδος είναι η πρώτη ελληνική εθνική ομάδα, που κατέκτησε ευρωπαϊκό τίτλο ανδρών σε οποιοδήποτε άθλημα. Θεωρείται ως μία σημαντική δύναμη του παγκοσμίου μπάσκετ, καθώς έχει φτάσει πολλές φορές στη νίκη. Ας δούμε τα σημαντικότερα επιτεύγματα της εθνικής μας ομάδας στο Ευρωμπάσκετ και στο Μουτνομπάσκετ:

Ευρωμπάσκετ 1949: η πρώτη παρουσία της Ελλάδας σε διεθνή διοργάνωση στο Κάιρο της Αιγύπτου, όπου στέφθηκε με επιτυχία, αφού κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο έχοντας 4 νίκες και 2 ήττες.

Ευρωμπάσκετ 1987: η διοργανώτρια χώρα ήταν η Ελλάδα και κανένας δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε. Όταν έφτασε η ώρα του μεγάλου τελικού, η εθνική μας ομάδα ολοκλήρωσε το »θαύμα» κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο, νικώντας την ΕΣΣΔ με 103-101 στην παράταση.

Ευρωμπάσκετ 2005: στο Βελιγράδι η νεανική ομάδα της Ελλάδας κατάφερε να πάρει και πάλι την 1η θέση, ύστερα από 18 χρόνια.

Ευρωμπάσκετ 2009: η Εθνική μας, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, κατακτά την 3η θέση και το χάλκινο μετάλλιο στην Πολωνία.

Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1994: η ομάδα έφτασε στα ημιτελικά. Η 4η θέση θεωρήθηκε επιτυχία ανάλογη με το χρυσό ευρωπαϊκό μετάλλιο του 1987.

Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2006: η Εθνική Ελλάδος κατέκτησε τη δεύτερη θέση και το αργυρό μετάλλιο. Η Ελλάδα ξεκίνησε εντυπωσιακά στους ομίλους με 5 νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Στον ημιτελικό κατατρόπωσε την Εθνική ομάδα των ΗΠΑ φτάνοντας αήττητη στον τελικό, όπου, καταπονημένη από την υπερπροσπάθεια, ηττήθηκε από την Ισπανία με 70-47 και επέστρεψε με το αργυρό μετάλλιο.

Παρόλο που τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα δεν έχει «χαρεί» νίκες στο άθλημα, ελπίζουμε να ξαναζήσουμε σύντομα στιγμές σαν αυτές προηγούμενων πρωταθλημάτων…