Δύο λόγια στη μνήμη της αγαπημένης μας καθηγήτριας Μουσικής, που τόσο άδικα χάθηκε! Ήταν μια σπουδαία ΔΑΣΚΑΛΑ, πάντα κοντά σε εμάς. Το μάθημα ήταν ξεχωριστό και ευχάριστο, παρόλο που εκείνη περνούσε δύσκολες μέρες. Ποτέ δε μας άφησε να καταλάβουμε το παραμικρό για το τι αντιμετώπιζε… Ένας άνθρωπος πάντα χαμογελαστός, με αγάπη γι’αυτό που έκανε, με αγάπη για όλους εμάς! Θαυμάζουμε το κουράγιο και την ψυχική της δύναμη. Πάντα θα θυμόμαστε τις τόσο όμορφες στιγμές που μοιραστήκαμε μαζί της! Θέλουμε να εκφράσουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους της. Οι ευχές και οι προσευχές μας θα συνοδεύουν πάντα τον μικρό Μιχάλη. Ευχαριστούμε πολύ κυρία Μαρία! Καλό ταξίδι στο ΦΩΣ!
Το 15μελές Συμβούλιο εκ μέρους όλων των μαθητών του Α’Αρσακείου-Τοσιτσείου Γυμνασίου
Ο Λουκιανός, συγγραφέας της αρχαιότητας, υπήρξε πρωτοπόρος της επιστημονικής φαντασίας με το έργο του «Αληθής Ιστορία». Εκεί περιγράφει φανταστικά ταξίδια, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει το ταξίδι του στη Σελήνη και η επαφή με τους «Σεληνίτες». Διδαχθήκαμε πρόσφατα στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών το κείμενο «Οι Σεληνίτες». Στο έργο του αυτό, ο Λουκιανός μάς αφηγείται τις εντυπώσεις του από τη συνάντησή του με έναν εξωγήινο πολιτισμό, όταν το σκάφος του ξαφνικά «αεροδρόμησε» στη Σελήνη. Αρχικά, μας μιλά για το πρότυπο ομορφιάς τους, που είναι να είσαι φαλακρός. Οι Σεληνίτες έχουν μακριά γένια μέχρι τα γόνατα και είναι όλοι μονοδάκτυλοι. Επίσης, δεν έχουν νύχια και όταν γυμνάζονται ή κουράζονται, ιδρώνουν γάλα, από το οποίο φτιάχνουν τα τυριά τους! Επιπλέον, οι πλούσιοι έχουν μάτια σε αποθήκες για όποιον τα χρειαστεί, αν χάσει τα δικά του. Τέλος, κάνει αναφορά σε έναν καθρέφτη, μέσα από τον οποίο φαίνεται η Γη, από όπου και ο ίδιος ο Λουκιανός άκουσε και είδε τους συγγενείς του. Μάλιστα, μας προτρέπει να πάμε κι εμείς εκεί, για να επιβεβαιώσουμε τα λεγόμενά του. Βρήκα πολύ ενδιαφέρον το κείμενο αυτό! Κατά τη γνώμη μου, όσο περίεργη κι αν είναι η περιγραφή των Σεληνιτών, η αφήγηση του Λουκιανού εντυπωσιάζει κάθε αναγνώστη. Σκεφτείτε ότι η ιστορία αυτή γράφεται σε μια εποχή, που το διάστημα ήταν μόνο μια ιδέα. Η γέννηση του συγγραφέα υπολογίζεται περίπου το 130 μ.Χ., ενώ η πρώτη αποστολή στο φεγγάρι πραγματοποιείται το 1969. Συμπεραίνουμε, λοιπόν, πως η περιέργεια του ανθρώπου να εξερευνήσει το διάστημα, υπήρχε πάντα, όπως και η ύπαρξη εξωγήινης ζωής τον προβληματίζει μέχρι και σήμερα. Πάντως, το έργο του Λουκιανού είναι μια μοναδική γέφυρα ανάμεσα στη μυθοπλασία και την επιστημονική φαντασία προτρέποντάς μας να δούμε το διάστημα ως πεδίο περιπέτειας, εξερεύνησης και φαντασίας!
Η αντιτουριστική καμπάνια που έχει δημιουργηθεί σε δημοφιλείς πόλεις, όπως η Βαρκελώνη, η Βενετία και το Μπαλί, απαντά δυναμικά στο πρόβλημα του μαζικού τουρισμού. Μια αντιτουριστική καμπάνια δε σημαίνει «όχι στον τουρισμό», αλλά «ναι στον υπεύθυνο τουρισμό». Σκοπός της είναι να ευαισθητοποιήσει τους ταξιδιώτες και τις κοινότητες για μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση, που να σέβεται τη φύση, τους πολιτισμούς και την οικονομία του κάθε τόπου. Ο υπερτουρισμός έχει σοβαρές επιπτώσεις, όπως η αύξηση του κόστους ζωής, η υποβάθμιση τοπικών συνοικιών, η συμφόρηση στους δημόσιους χώρους, η αλλοίωση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Πολλοί κάτοικοι αισθάνονται ότι οι πόλεις τους μετατρέπονται σε τουριστικά «πάρκα», όπου περισσότερη σημασία προσφέρεται στους επισκέπτες παρά στους μόνιμους κατοίκους. Η Βαρκελώνη έχει προωθήσει καμπάνιες, που αποτρέπουν τους τουρίστες από την κατάληψη κατοικιών, τα πάρτυ και τη ρύπανση. Η Ισλανδία και το Μπαλί δημιούργησαν καμπάνιες για την ευαισθητοποίηση των επισκεπτών σχετικά με τη φθορά της φύσης από την αλόγιστη τουριστική χρήση. Η Βενετία έχει επιβάλει εισιτήρια εισόδου στην πόλη για τουρίστες, με σκοπό τον περιορισμό του αριθμού τους. Οι αντιτουριστικές καμπάνιες πρέπει να προωθούν τη βιώσιμη ανάπτυξη στοχεύοντας σε μέτρα, όπως ο περιορισμός των τουριστικών καταλυμάτων, η προστασία των τοπικών επιχειρήσεων και η προώθηση εναλλακτικών προορισμών. Παράλληλα, πρέπει να ενθαρρύνεται η ενημέρωση των τουριστών για τον σεβασμό της τοπικής κουλτούρας και καθημερινότητας. Επομένως, η αντιτουριστική καμπάνια δε λέει «Μην ταξιδεύετε!». Αντίθετα, ενθαρρύνει τον καθένα να γίνει πιο υπεύθυνος προστατεύοντας τη φύση και αφήνοντας τις περιοχές που επισκέπτεται πιο όμορφες απ’ ό,τι τις βρήκε! Το σύνθημα θα μπορούσε να είναι «Σεβάσου τον τόπο που επισκέπτεσαι! Είναι το σπίτι κάποιου άλλου!»
Γράφουν οι μαθήτριες Ιόλη Καραγεωργίου (Β1) και Κατερίνα Μαγκανά (Β2)
Οι αστερισμοί, αυτά τα λαμπερά σχήματα που διαγράφονται στον νυχτερινό ουρανό, αποτελούν μια γέφυρα που ενώνει τον κόσμο της επιστήμης με τον κόσμο της φαντασίας. Από τα βάθη των αιώνων, οι άνθρωποι κοίταζαν ψηλά και προσπαθούσαν να αποκρυπτογραφήσουν τα μυστήρια του σύμπαντος δίνοντας μορφή και νόημα στα άστρα. Οι αρχαίοι Έλληνες παρατηρούσαν τον νυχτερινό ουρανό και συνέδεαν τα αστέρια με τους μύθους και τις ιστορίες τους. Ως αποτέλεσμα, αρκετοί αστερισμοί και πλανήτες προέρχονται από αρχαιοελληνικούς μύθους έχοντας πάρει τα ονόματα ηρώων της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Ο μύθος του Δία και της Καλλιστώς είναι μια από τις πιο γνωστές μυθολογικές ιστορίες. Η Καλλιστώ ήταν μια πανέμορφη νύμφη, μία από τις συντρόφισσες της θεάς Άρτεμης, που η ομορφιά της ήταν τόσο μεγάλη, που τράβηξε την προσοχή του πανίσχυρου Δία, βασιλιά των θεών. Μεταμορφωμένος σε αρκούδα κατάφερε να την αποπλανήσει. Από την ένωσή τους γεννήθηκε ο Αρκάς. Η Ήρα, σύζυγος του Δία, όταν έμαθε για την απιστία του συζύγου της, γεμάτη ζήλια, μεταμόρφωσε την Καλλιστώ σε αρκούδα. Ο Δίας, συνειδητοποιώντας τον κίνδυνο που διέτρεχε η Καλλιστώ από την οργή της Ήρας και θέλοντας να την προστατεύσει, την τοποθέτησε στον ουρανό ως τον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου. Αργότερα, για να είναι πάντα κοντά στη μητέρα του, μεταμόρφωσε και τον Αρκάδα σε αστερισμό, τη Μικρή Άρκτο. Ο Ωρίων ήταν ένας κυνηγός στην ελληνική μυθολογία, γιος του Ποσειδώνα. Ήταν τόσο μεγάλος και όμορφος, που κέρδισε την εύνοια της θεάς Άρτεμης, αλλά σύμφωνα με έναν μύθο, πέθανε από δάγκωμα σκορπιού, που έστειλε η θεά Γη. Ο Δίας, σε ένδειξη τιμής, τον τοποθέτησε στον ουρανό ως αστερισμό. Ο αστερισμός του Ωρίωνα είναι από τους πιο αναγνωρίσιμους αστερισμούς (τρία αστέρια στην ευθεία). Οι αστερισμοί του Περσέα και της Ανδρομέδας αποτελούν ένα από τα πιο γνωστά ζευγάρια του νυχτερινού ουρανού. Ο Περσέας, γιος του Δία και της Δανάης, ήταν γνωστός για τον άθλο του να σκοτώσει τη Μέδουσα. Αφού ολοκλήρωσε την αποστολή του, έσωσε την Ανδρομέδα, που την είχαν αλυσοδέσει σε ένα βράχο ως θυσία για το τέρας Κήτος και μετά την παντρεύτηκε. Ο αστερισμός του Περσέα βρίσκεται κοντά στους αστερισμούς της Ανδρομέδας και του Κήτους συνδέοντας έτσι ολόκληρο το μυθολογικό αφήγημα. Ο Πήγασος ήταν το φτερωτό άλογο, που γεννήθηκε από το αίμα της Μέδουσας, όταν την αποκεφάλισε ο Περσέας. Το άλογο αυτό βοήθησε τον ήρωα Βελλεροφόντη να νικήσει τη Χίμαιρα. Ο αστερισμός του Πήγασου είναι ένας από τους πιο εντυπωσιακούς του ουρανού και σχηματίζει ένα μεγάλο τετράγωνο, γνωστό ως «το Μεγάλο Τετράγωνο του Πήγασου». Σήμερα, η επιστήμη μας προσφέρει μια πιο ορθολογική εξήγηση για τα φαινόμενα του σύμπαντος. Ωστόσο, η μαγεία των μύθων παραμένει ζωντανή. Οι αστερισμοί εξακολουθούν να μας συνδέουν με το παρελθόν και να μας υπενθυμίζουν ότι είμαστε ένα μικρό κομμάτι ενός πολύ μεγαλύτερου σύμπαντος.
«Γαλαξιακό έτος 2300, αστρική μέρα 520.. έτσι πιστεύω τουλάχιστον… Έχω χάσει κάθε επαφή με το κέντρο ελέγχου του διαστημικού σταθμού της ΝASA. Αυτή τη στιγμή κάνω καταγραφή των αποθεμάτων φαγητού στο σκάφος μου «Κίρκη 2». Ούτε ξέρω πόσο καιρό περιπλανιέμαι ανάμεσα στους γαλαξίες. Μια βλάβη στο διαστημόπλοιο μού στέρησε κάθε επαφή με τους συντρόφους μου. Μου έχουν λείψει αφάνταστα η γυναίκα μου, Πηνελόπη, και ο πολυαγαπημένος μου γιος, Τηλέμαχος. Ένα αποτυχημένο ταξίδι στο διάστημα μάς χωρίζει εδώ και χρόνια. Νοσταλγώ τις ηλιόλουστες μέρες στην πανέμορφη Ιθάκη… Θα με θυμούνται ακόμα ή συνεχίζουν τη ζωή τους κανονικά χωρίς εμένα; Πόσες δοκιμασίες πια σε αυτό το ταξίδι!! Πρώτα ξεκίνησα την αποστολή μου με 10 συντρόφους. Στη συνέχεια, φτάνοντας στον Κυκλώπειο πλανήτη έχασα τους 6. Ένα μυστηριώδες πλάσμα, ο Πολύφημος, τους κατάπιε! Αργότερα, πέφτοντας στη μαύρη τρύπα της Χάρυβδης μείναμε 3 και τώρα, μετά από μία ενεργειακή καταιγίδα, η διαδρομή της επιστροφής χάθηκε μέσα στις απέραντες εκτάσεις του διαστήματος κι έμεινα μόνος. Πάντως, αυτή η εμπειρία στο διάστημα θα αφήσει ένα αποτύπωμα ασύλληπτα δυνατό μέσα μου. Μέχρι στιγμής, η ελπίδα με σώζει! Η ελπίδα ότι με τη βοήθεια του Δία θα ξαναβρεθώ με την οικογένειά μου! Ποτέ δε θα σταματήσω να ελπίζω!»
Την Κυριακή 10/11 παρακολούθησα την παράσταση «Τανκ/ Όλη νύχτα εδώ» στην εφηβική σκηνή του θεάτρου Κάρολου Κουν. Η παράσταση είναι βασισμένη στο βιβλίο «Όλη Νύχτα Εδώ», σε επιμέλεια Ιάσονα Χανδρινού. Η ομάδα RMS MATAROA αφηγείται με πρωτότυπο τρόπο τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μέσα από προσωπικές μαρτυρίες- μνήμες, που συγκινούν θεατές κάθε ηλικίας. Μουσικά αποσπάσματα, δραματοποίηση μαζί με αφήγηση φανερώνουν πως η προσωπική εμπειρία, όταν μεταφέρεται στις μεταγενέστερες γενιές, συνθέτει μια πληρέστερη εικόνα της ιστορίας και καταφέρνει να αφυπνίζει αξίες, όπως η αλληλεγγύη, η ενσυναίσθηση και η ελευθερία. Το Πολυτεχνείο αποτελεί την κορυφαία στιγμή μιας κοινωνίας που σπάει τη σιωπή της και μέσα από το φοιτητικό κίνημα διεκδικεί ανοιχτά, για πρώτη φορά, την ανατροπή του καθεστώτος. Μέσα από τις προφορικές μαρτυρίες πρωταγωνιστών των γεγονότων και από εξαιρετικό αρχειακό υλικό, ξετυλίγεται μία γραμμική αφήγηση των τεσσάρων εκείνων ημερών, σε μια προσπάθεια εξερεύνησης της ιστορικής αλήθειας. Οι αριθμοί ήταν συγκλονιστικοί. Σε τέσσερις ημέρες 324.000 σφαίρες, 1.103 τραυματίες και 24 επιβεβαιωμένοι νεκροί, που εκτείνονται από τους Αγίους Αναργύρους μέχρι του Ζωγράφου και τον Νέο Κόσμο. Πολλοί συνέχιζαν, κυριευμένοι από τον φόβο, να σιωπούν ή ακόμα χειρότερα ανέβαιναν στις ταράτσες των απέναντι κτηρίων και πυροβολούσαν με μανία όποιον τολμούσε να προσεγγίσει το Πολυτεχνείο.
Μια πρόταση που επανέρχεται διαρκώς στην παράσταση: «Εσύ θυμάσαι πού ήσουν 17.11.73;» μας φέρνει διαρκώς αντιμέτωπους με το ερώτημα, αν η προσωπική πολιτική στάση είναι και ο μόνος δρόμος αντίστασης. Στο κέντρο της σκηνής ένα τανκ από ανακυκλωμένο χαρτί μάς καλεί να προβληματιστούμε για όλα όσα αξίζει να παλέψουμε και να υπερασπιστούμε. Μετά την παράσταση, δίνεται η δυνατότητα στους θεατές να συνομιλήσουν με τους ηθοποιούς. Εξαιρετική παράσταση, βραβευμένη παράσταση, την προτείνω ανεπιφύλακτα!
Η ταινία «Gravity» (2013), σε σκηνοθεσία του Αλφόνσο Κουαρόν, αφηγείται την ιστορία της αστροναύτισσας Δρ. Ράιαν Στόουν (Σάντρα Μπούλοκ) και του συναδέλφου της Ματ Κοβάλσκι (Τζορτζ Κλούνεϊ), οι οποίοι βρίσκονται απομονωμένοι στο διάστημα, έπειτα από ένα καταστροφικό ατύχημα. Η ταινία αναδεικνύει τις τεράστιες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στο διάστημα, όπως η έλλειψη βαρύτητας, η μοναξιά, η απομόνωση και η προσπάθεια να επιβιώσουν απέναντι σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η Δρ. Ράιαν Στόουν, επιστήμονας της γενετικής, ταξιδεύει για πρώτη φορά στο διάστημα με συνοδοιπόρο τον βετεράνο αστροναύτη Ματ Κοβάλσκι, που βρίσκεται στην τελευταία του πτήση, πριν συνταξιοδοτηθεί. Μόνο που σε μια απλή διαδρομή ρουτίνας το σκάφος αποσυντίθεται και η Στόουν με τον Κοβάλσκι μένουν ολομόναχοι στο διάστημα, αγκιστρωμένοι ο ένας στον άλλον σε μια ατέρμονη κάθοδο στο σκοτάδι. Η εκκωφαντική σιωπή τούς επιβεβαιώνει ότι έχουν χάσει κάθε επαφή με τη Γη και κάθε ελπίδα σωτηρίας. Καθώς ο φόβος τους μεγαλώνει, κάθε ανάσα ελαττώνει το οξυγόνο που τους έχει απομείνει. Αλλά ο μοναδικός τρόπος να επιστρέψουν μπορεί να απαιτεί να βυθιστούν ακόμα πιο μακριά… στην τρομακτική απεραντοσύνη του διαστήματος. Αναμφίβολα, ο σκηνοθέτης μάς δημιουργεί ένα συναίσθημα αγωνίας και συγκίνησης μέσα σε 90 λεπτά παρακολουθώντας μια συγκλονιστική ιστορία ανθρώπινης επιβίωσης. Η ταινία σε ανεβάζει στο διάστημα ήδη από το πρώτο δευτερόλεπτο! Μετά το τέλος της, θα νιώσεις σίγουρα πιο δυνατός βλέποντας πόσα μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος! Αναπόφευκτες, φυσικά, οι σκέψεις γύρω από τη ζωή και τον θάνατο. Σκεφτόμουν ότι η ταινία «Gravity» και το πρόγραμμα Myth to Space μοιράζονται την κοινή θεματολογία της ανθρώπινης επιβίωσης στο άγνωστο και της αλληλεπίδρασης με το διάστημα. Και τα δύο προσκαλούν το κοινό να εξετάσει την ψυχολογική, τεχνολογική και φιλοσοφική διάσταση της διαστημικής εξερεύνησης. Πάντως, η ταινία έχει άριστες κριτικές και κατά την γνώμη μου, αξίζει να την δείτε!
Γράφουν οι μαθήτριες Αγάπη Κωσταρέλου και Νεφέλη Μακρυγιάννη (Β2)
Λοιπόν, το ότι θα υπήρχε στη Δανία μία βιβλιοθήκη, όπου αντί για βιβλία μπορεί κάποιος να «δανειστεί» έναν άνθρωπο και να ακούσει την ιστορία της ζωής του για 30 λεπτά, δεν το περιμέναμε! Η ιδέα γεννήθηκε από μία ομάδα εφήβων, εκ της οποίας ένα μέλος είχε γίνει αποδέκτης μιας απρεπούς συμπεριφοράς, επειδή θεωρήθηκε εσφαλμένα ότι ήταν μουσουλμάνος. Αυτή η ρατσιστική αντιμετώπιση τον ώθησε να κάνει τη σκέψη του πράξη.
Το Human Library («Ανθρώπινη Βιβλιοθήκη») είναι ένα κοινωνικό πρότζεκτ, που ξεκίνησε στη Δανία το 2000, εμπνευσμένο από τον Δανό ακτιβιστή Ronni Abergel. Η βιβλιοθήκη των ανθρώπων αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, για να σκεφτούμε πως, όπως η πλοκή ενός βιβλίου μπορεί να διαψεύσει την εικόνα που είχαμε σχηματίσει για εκείνο από την όψη του εξωφύλλου του, έτσι και η ιστορία ενός ανθρώπου δεν μπορεί να οριστεί από την εξωτερική του εμφάνιση. Πρόκειται για έναν τρόπο καταπολέμησης των στερεοτύπων και άμεσης κατανόησης των αιτιών που διαμόρφωσαν τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου ή ακόμα και τη στάση ζωής του, χωρίς πολλές φορές ο ίδιος να φέρει κάποια ευθύνη: άτομα με ιδιαίτερες εμπειρίες ζωής, που συχνά φέρουν κοινωνικές «ταμπέλες» ή υπόκεινται σε διακρίσεις λόγω των ταυτοτήτων τους, όπως άτομα με αναπηρία, θρησκευτικές μειονότητες, «ο άνεργος», «ο πρόσφυγας», «ο ΛΟΑΤΚΙ»… Ακούγοντας όμως την ιστορία τους συνειδητοποιείς πως, τελικά, δεν πρέπει «να κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του»!
Οι ερωτήσεις του κοινού είναι αμέτρητες, καθώς για πρώτη φορά δίνεται η ευκαιρία να προσεγγίσουν κόσμους άγνωστους μέσα από τις πιο δυνατές ανθρώπινες ιστορίες. Ακόμη και εν μέσω της πανδημίας, η βιβλιοθήκη συνέχιζε το έργο της δίνοντας τη δυνατότητα σε εθελοντές από όλο τον κόσμο να συνδεθούν ψηφιακά με τους «αναγνώστες» τους. Συνήθως, το πρώτο πράγμα που αντικρίζουμε, όταν μπαίνουμε σε μία βιβλιοθήκη, είναι αμέτρητα βιβλία που περιμένουν να τα ξεφυλλίσουμε, για να ανακαλύψουμε το μυστικό περιεχόμενό τους. Σε μια ζωντανή βιβλιοθήκη, όμως, καλούμαστε να διαβάσουμε ανθρώπινα μάτια, που κρύβουν πιθανόν πολλές περισσότερες ιστορίες από όσες χωράνε στις σελίδες ενός έντυπου βιβλίου. Μπορούμε να διαλέξουμε το βλέμμα που θα μας γοητεύσει προσφέροντάς του την ευκαιρία να μας συγκινήσει με την αφήγηση της δικής του ιστορίας ζωής. Από την ίδρυσή του, το Human Library έχει εξαπλωθεί σε περισσότερες από 80 χώρες και έχει διοργανωθεί σε διάφορους χώρους, όπως σχολεία, πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, ακόμα και σε εργασιακούς χώρους. Κάθε συνάντηση επιδιώκει να φέρει κοντά ανθρώπους από διαφορετικά υπόβαθρα, καλλιεργώντας μια κουλτούρα ανοιχτού διαλόγου και αποδοχής της διαφορετικότητας. Η Ανθρώπινη Βιβλιοθήκη αποτελεί μια απλή, αλλά ισχυρή υπενθύμιση της δύναμης του διαλόγου και της προσωπικής εμπειρίας δημιουργώντας ένα περιβάλλον, όπου οι άνθρωποι μαθαίνουν να εκτιμούν ο ένας τον άλλον μέσα από τον αμοιβαίο σεβασμό και την κατανόηση.
Ο Σαίξπηρ, ο διάσημος Άγγλος δραματουργός, δεν είχε φυσικά καμία άμεση σχέση με την επιστήμη ή το διάστημα, αλλά τα έργα και οι χαρακτήρες του έχουν αφήσει το στίγμα τους ακόμα και στην αστρονομία. Πολλοί δορυφόροι και πλανητικά χαρακτηριστικά στο ηλιακό μας σύστημα έχουν λάβει τα ονόματά τους από χαρακτήρες του Σαίξπηρ, δείχνοντας πόσο ευρεία είναι η επίδρασή του.
Ο Σαίξπηρ γεννήθηκε στο χωριό Στράτφορντ, στο Ουόρικσιρ, το 1564. Ήταν επαρχιώτης. Κατάφερε να απογειώσει τη δραματική τέχνη κομίζοντας σε αυτήν τη βαθιά γνώση της σκηνικής πράξης, που του προσέφερε η πολύχρονη και καθημερινή συνύπαρξή του με τους ανθρώπους του επαγγέλματος. Και βρέθηκε στη σωστή πόλη, το Λονδίνο, τη σωστή στιγμή. Έζησε σε μια αρκετά σημαντική εποχή, η οποία σηματοδοτεί το πρώτο στάδιο της Επιστημονικής Επανάστασης, όταν οι αντιλήψεις και οι ιδέες του Μεσαίωνα άρχισαν να υποχωρούν και να δίνουν τη θέση τους σε νεότερες. Ανάμεσα στις εμβληματικές φιγούρες αυτής της εποχής ήταν ο Γαλιλαίος και η μεθοδική, ορθολογική σκέψη του, αλλά και ο σκεπτικιστής Γάλλος δοκιμιογράφος Μονταίνιος. Οι δορυφόροι του πλανήτη Ουρανού έχουν σχεδόν όλοι πάρει τα ονόματά τους από χαρακτήρες λογοτεχνικών έργων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Ο Όμπερον είναι ο εξώτατος από τους κυριότερους φυσικούς δορυφόρους του πλανήτη Ουρανού. Ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ το 1787 και πήρε το όνομά του από τον Όμπερον, τον βασιλιά των ξωτικών στο έργο του Σαίξπηρ «Όνειρο Θερινής Νυκτός». Η Τιτάνια, άλλος ένας δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού πήρε το όνομά του από την Τιτάνια, τη βασίλισσα των ξωτικών στο ίδιο έργο του Σαίξπηρ. Οι δορυφόροι Άριελ, Πρόσπερο, Στεφάνο, Σύκοραξ, Τρινκούλο και Φρανσίσκο ονομάστηκαν έτσι από το έργο του Σαίξπηρ «Η Τρικυμία». Η Ιουλιέτα, ένας ακόμα δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού, ονομάστηκε έτσι από τη γνωστή ηρωίδα του σαιξπηρικού έργου «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Όπως και η Οφηλία πήρε αυτό το όνομα από το σαιξπηρικό έργο «Άμλετ». Ο δορυφόρος Μιράντα από την «Καταιγίδα», η Πόρσια από τον «Έμπορο της Βενετίας», η Δυσδαιμόνα από τον «Οθέλλο», ενώ η Κορδέλια και η Ρεγάνη από τον «Βασιλιά Ληρ».
Για να σηματοδοτήσει τη συνεχή απήχηση των λόγων τού διάσημου θεατρικού συγγραφέα, 400 χρόνια μετά τη δημοσίευση του «Πρώτου φύλλου» του στις 8 Νοεμβρίου 1623, ο Βρετανός σκηνοθέτης Τζακ Τζιούερς έστειλε ένα πορτρέτο του Σαίξπηρ, μαζί με μια ομιλία από ένα από τα πιο γνωστά έργα του στο διάστημα. O Ουίλιαμ Σαίξπηρ, λοιπόν, σε αυτά τα 400 χρόνια έχει καταφέρει να αποτελεί πηγή έμπνευσης, καθώς το έργο του ξεπέρασέ την ατμόσφαιρα, κυριολεκτικά και μεταφορικά…
Προσαρτημένο σε ένα μετεωρολογικό μπαλόνι με κάμερα και GPS, το πορτρέτο συνοδευόμενο από μία ομιλία από το «Όνειρο θερινής νυκτός», μεταφέρθηκε στην ανώτερη ατμόσφαιρα της Γης. Μια ομάδα από την αεροδιαστημική εταιρεία Sent Into Space βοήθησε την πτήση στο διάστημα. «Είχα αυτή την εικόνα στο μυαλό μου: ένα πορτρέτο του Σαίξπηρ με φόντο το διάστημα, με την καμπυλότητα της Γης στο βάθος. Τι πιο ταιριαστός τρόπος, για να γιορτάσουμε την οικουμενικότητα της ανθρώπινης εμπειρίας μας και το πώς αυτή αποτυπώνεται εδώ και 400 χρόνια από αυτές τις υπέροχες λέξεις;», δήλωσε ο Τζούερς.
Γράφουν οι μαθητές Οδυσσέας Ντέιβις, Νίκος Σεφεριάδης και Πολυνείκης Τσακανίκας (Β3)
Η Ευρώπη (πιθανόν από τις λέξεις εὐρύς + ὤψ, δηλ. αυτή που έχει μεγάλα μάτια) είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές της ελληνικής μυθολογίας, καθώς η ιστορία της συνδέεται με τη γέννηση μεγάλων πολιτισμών, αλλά και με το ίδιο το όνομα της ηπείρου μας. Στη σύγχρονη εποχή, το όνομα της Ευρώπης δεν ανήκει μόνο στη μυθολογία, αλλά και στον κόσμο της αστρονομίας, καθώς δόθηκε σε έναν από τους δορυφόρους του πλανήτη Δία. Η Ευρώπη ήταν αδελφή του Κάδμου, ιδρυτή της Αρχαίας Θήβας και κόρη του Αγήνορα, ηγεμόνα της Φοινίκης. Μια μέρα πήγε στα λιβάδια, για να παίξει με τις φίλες της και να μαζέψει λουλούδια. Εκεί συνάντησε τον θεό Δία, που για να την πλησιάσει μεταμορφώθηκε σε δυνατό ταύρο και πήγε δίπλα της κάνοντας δήθεν ότι βόσκει, σκεπτόμενος με ποιον τρόπο θα την κατακτούσε. Εκείνη πλησίασε τον ταύρο- Δία γοητευμένη από την ωραία κορμοστασιά του και τη μυϊκή του δύναμη. Δε δίστασε και να τον ιππεύσει. Τότε εκείνος άρχισε να τρέχει με αστραπιαία ταχύτητα. Η Ευρώπη έκλαιγε, μα δεν μπορούσε να ξεφύγει. Ο Δίας διέσχισε τη θάλασσα και έφτασε στην Κρήτη, όπου την έκανε βασίλισσα. Ως «Αρπαγή της Ευρώπης» φέρεται και ψηφιδωτό μωσαϊκό δάπεδο, το οποίο αναπαριστά τον μύθο της αρπαγής. Το μωσαϊκό αυτό χρονολογείται γύρω στον 4ο αιώνα π.Χ. και βρέθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Σπάρτης. Σήμερα φυλάσσεται σε πολύ καλή κατάσταση στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Το συγκεκριμένο ψηφιδωτό απεικονίζεται και στην ελληνική έκδοση του κέρματος των 2 ευρώ. Η Ευρώπη είναι, επίσης, ένας από τους τέσσερις μεγάλους δορυφόρους του Δία, γνωστοί ως οι γαλιλαϊκοί δορυφόροι, αφού ανακαλύφθηκαν από τον Γαλιλαίο το 1610. Μαζί με τον Γανυμήδη, την Ιώ και την Καλλιστώ, η Ευρώπη αποτελεί έναν από τους πιο εξερευνημένους δορυφόρους στο ηλιακό μας σύστημα. Αυτό που κάνει την Ευρώπη ξεχωριστή δεν είναι μόνο η ιστορική της σημασία, αλλά και η γεωλογική της σύνθεση. Καλυμμένη με έναν τεράστιο ωκεανό κάτω από μια παγωμένη επιφάνεια, η Ευρώπη είναι ένας από τους πιο υποσχόμενους τόπους για την ανακάλυψη εξωγήινης ζωής στο ηλιακό μας σύστημα. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι κάτω από την παγωμένη επιφάνειά της βρίσκεται ένας αλμυρός ωκεανός, που ενδέχεται να φιλοξενεί μικροβιακές μορφές ζωής, λόγω των θερμικών πηγών που πιθανώς υπάρχουν στον πυθμένα του. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο μύθος της Ευρώπης συνεχίζει να ζει και να εμπνέει τις προσπάθειες της ανθρωπότητας να ξεπεράσει τα σύνορα της Γης και να εξερευνήσει το αχανές διάστημα. Όπως ο Δίας οδήγησε την Ευρώπη σε νέα εδάφη, έτσι και ο δορυφόρος Ευρώπη- ίσως- μας οδηγήσει σε νέες, άγνωστες επιστημονικές ανακαλύψεις.
μαθητική παρουσία 