Στο πλαίσιο της Ζώνης Πολιτισμού, οι μαθητές της Β’ Γυμνασίου του τμήματος «Καλλιτεχνικό Εργαστήρι: Το Σχολείο αλλιώς!», συμμετείχαν σε ένα δημιουργικό εργαστήριο Χαρακτικής, όπου είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν την τεχνική της χάραξης και του τυπώματος με τη χρήση απλών υλικών, όπως τα αφρώδη φύλλα. Κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου με την καθοδήγηση της καθηγήτριας Καλλιτεχνικών κ. Κυριακής Πρεβενιού, οι μαθητές προσέγγισαν βιωματικά και με εύκολο τρόπο τη διαδικασία της Χαρακτικής τέχνης. Αφού επέλεξαν το σχέδιο που επιθυμούσαν να αποτυπώσουν, προχώρησαν στη χάραξή του πάνω στα αφρώδη φύλλα, χρησιμοποιώντας ένα μολύβι. Στη συνέχεια, εφάρμοσαν τη διαδικασία τυπώματος που είχαν διδαχθεί στο προηγούμενο εργαστήριο, μεταφέροντας τις δημιουργίες τους στο χαρτί. Τα αποτελέσματα ήταν εξαιρετικά, αποδεικνύοντας τη δημιουργικότητα και τη δεξιοτεχνία των μαθητών. Μέσα από αυτή τη βιωματική προσέγγιση, κατανόησαν βασικές αρχές της Χαρακτικής τέχνης και ήρθαν σε επαφή με μία από τις παλαιότερες μορφές εικαστικής έκφρασης. Συγχαρητήρια στους μαθητές μας για την άψογη συνεργασία και τα εξαιρετικά έργα που δημιούργησαν! 

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, οι μαθητές του Β3 είχαν την ευκαιρία να μελετήσουν το έργο του Νίκου Καζαντζάκη και να επιλέξουν χαρακτηριστικά αποφθέγματα του σπουδαίου Έλληνα συγγραφέα. Με πρωτοβουλία της φιλολόγου  κ. Κατερίνας Κατσιάνου, υπεύθυνης καθηγήτριας του Β3, πραγματοποιήθηκε μια διαθεματική συνεργασία με το μάθημα των Καλλιτεχνικών, στοχεύοντας στη δημιουργική απόδοση των λογοτεχνικών μηνυμάτων μέσω της εικαστικής τέχνης με απώτερο σκοπό να κατανοήσουν οι μαθητές βιωματικά τα αποφθέγματα του Ν. Καζαντζάκη και να δημιουργήσουν δικά τους εικαστικά έργα. Υπό την καθοδήγηση της καθηγήτριας Καλλιτεχνικών κ. Κυριακής Πρεβενιού, οι μαθητές χωρίστηκαν σε ομάδες, επέλεξαν τα πιο αντιπροσωπευτικά αποφθέγματα και με έμπνευση τα μηνύματα ζωής του μεγάλου λογοτέχνη,  δημιούργησαν αφίσες, ζωγραφικά έργα και κολάζ. Μέσα από τη χρήση φωτογραφιών, γραφιστικών στοιχείων και προγραμμάτων, παλαιωμένων χαρτιών, έντονων χρωμάτων και διακοσμητικών χαρτονιών, οι μαθητές εργάστηκαν με δημιουργικότητα και συνεργατικό πνεύμα. Το αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους υπήρξε εξαιρετικό, με κάθε ομάδα να δημιουργεί μια μοναδική αφίσα. Όλες οι καλλιτεχνικές δημιουργίες εκτίθενται πλέον στην αίθουσα του τμήματος Β3, υπενθυμίζοντας καθημερινά στους μαθητές αξίες και στάσεις ζωής που αποτυπώνονται στα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη. Συγχαρητήρια στους μαθητές του Β3 για τις δημιουργίες τους, τη μεταξύ τους συνεργασία και την ευρηματικότητά τους! 

Στις 26 Μαρτίου 2025 οι μαθητές των τμημάτων Α3′ και Α4′ του Α’ Αρσακείου- Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης επισκέφθηκαν, την ώρα του μαθήματος της Λογοτεχνίας, τον χώρο της Βιβλιοθήκης συνοδευόμενοι από τη φιλόλογό τους κ. Μαρίνα Μηλιδώνη. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν την ιστορία και τη σημασία της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, η οποία καθιερώθηκε με πρωτοβουλία του Έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα το 1997 και έκτοτε γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. ​Η ημέρα αυτή, που συμπίπτει με την εαρινή ισημερία, γιορτάζεται διεθνώς ως αφιέρωμα στην ποιητική τέχνη και την πολιτιστική της σημασία. Αρχικά, προβλήθηκε στους μαθητές από τον υπεύθυνο της Βιβλιοθήκης κ. Ι. Κουμαντάκη ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο, στο οποίο γνωστοί σε όλους μας ποιητές δίνουν ο καθένας τον δικό του ορισμό για την ποίηση. Στη συνέχεια, οι μαθητές συμμετείχαν σε μία δημιουργική δραστηριότητα: ενθαρρύνθηκαν να επιλέξουν ανάμεσα σε ποιητικές συλλογές που τους δόθηκαν μερικούς στίχους που τους εξέφραζαν κι έπειτα, να τους γράψουν μαζί με το όνομα του αντίστοιχου ποιητή σε ένα κομμάτι χαρτί. Αυτά τα χαρτιά κολλήθηκαν, στη συνέχεια, σε ένα μεγάλο χαρτόνι, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία πρωτότυπη αφίσα. Η ανταπόκριση ήταν ενθουσιώδης και οι μαθητές αποχώρησαν με ανανεωμένο ενδιαφέρον για την ποίηση και τη λογοτεχνία γενικότερα, αναγνωρίζοντας την αξία της ως εργαλείου προσωπικής έκφρασης και κοινωνικής ευαισθητοποίησης.

Το Σχολείο μας προετοιμάζεται με ιδιαίτερη χαρά για την Πασχαλινή Εορταγορά, η οποία θα πραγματοποιηθεί την  Τρίτη 8 Απριλίου 2025, 08:30 – 10:45, στο Θέατρο του Σχολείου μας. Η εκδήλωση αυτή αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία να γιορτάσουμε το Πάσχα, προσφέροντας παράλληλα στήριξη σε έναν σημαντικό σκοπό, καθώς τα έσοδα θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό.  

Συνεχίζουμε τη φιλανθρωπική δράση στο Σχολείο μας, καθώς έχει βαθιά παιδαγωγική αξία και καλλιεργεί στους μαθητές την ενσυναίσθηση, την αλληλεγγύη και την κοινωνική ευθύνη. Μέσα από τη συμμετοχή τους σε πρωτοβουλίες προσφοράς, τα παιδιά μαθαίνουν τη σημασία της ανιδιοτελούς βοήθειας και της συλλογικής προσπάθειας προς έναν κοινό σκοπό. Παράλληλα, τέτοιες δράσεις ενισχύουν την ομαδικότητα, τη συνεργασία και την προσωπική πρωτοβουλία, δίνοντας στους μαθητές την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουν τον θετικό τους ρόλο στην κοινωνία. Η φιλανθρωπία στην εκπαίδευση δεν αποτελεί μόνο πράξη προσφοράς, αλλά και ένα σημαντικό μάθημα ζωής, που συμβάλλει στη διαμόρφωση ενεργών και ευαισθητοποιημένων πολιτών. 

Στην Πασχαλινή Εορταγορά θα διατίθενται  βιβλία, που θα προσφέρουν οι μαθητές μας, πασχαλινές λαμπάδες και δώρα για μικρούς και μεγάλους. Παράλληλα, το 15μελές Μαθητικό Συμβούλιο σε συνεργασία με τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων διοργανώνει λαχειοφόρο αγορά με πλούσια δώρα. Ξεχωριστή θέση θα έχουν οι χειροποίητες λαμπάδες, οι οποίες κατασκευάστηκαν από φυσικό κερί  με ιδιαίτερη φροντίδα από τους μαθητές της Ζώνης Επιστημών και Πολιτισμού, υπό την καθοδήγηση της κ. Πάολας Μπούζη, Χημικού. Τη διακόσμησή τους ανέλαβαν οι μαθητές της Ζώνης Πολιτισμού – “Καλλιτεχνικό Εργαστήρι: Το Σχολείο Αλλιώς!”, με την καθοδήγηση της κ. Κυριακής Πρεβενιού, καθηγήτριας Καλλιτεχνικών. Οι φετινές δημιουργίες είναι εμπνευσμένες από τη φύση, την τέχνη και τον Ιμπρεσιονισμό, χαρίζοντας σε κάθε λαμπάδα μοναδικό χαρακτήρα και αισθητική. 

Σας περιμένουμε όλους, για να μοιραστούμε το πνεύμα των ημερών, να ενισχύσουμε έναν σημαντικό σκοπό και να ανακαλύψουμε μαζί τις υπέροχες δημιουργίες των μαθητών μας! 

Στο τμήμα της Ζώνης Πολιτισμού της Β’ Γυμνασίου με τίτλο «Καλλιτεχνικό Εργαστήρι: Το Σχολείο αλλιώς!», οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε ένα δημιουργικό εργαστήριο τυπώματος με φύλλα, το οποίο αποτέλεσε την εισαγωγή τους στην τέχνη της Χαρακτικής, την οποία θα μελετήσουν εκτενέστερα κατά το Β’ τετράμηνο. 

Υπό την καθοδήγηση της καθηγήτριας Καλλιτεχνικών κ. Κυριακής Πρεβενιού, οι μαθητές εξερεύνησαν τον περιβάλλοντα χώρο του Σχολείου και συνέλεξαν φύλλα της επιλογής τους, τα οποία αποτέλεσαν το βασικό στοιχείο της δημιουργικής τους διαδικασίας. Στη συνέχεια, ακολουθώντας τη μεθοδική διαδικασία του τυπώματος, πρώτα διατήρησαν τα χαρτιά τους νοτισμένα τοποθετώντας τα ανάμεσα σε απορροφητικά φύλλα και, έπειτα, άπλωσαν με ρολό μελάνι στα φύλλα που είχαν συλλέξει. Με προσοχή αποτύπωσαν τα μοτίβα τους, από φύλλα, στο χαρτί δημιουργώντας πρωτότυπες συνθέσεις. Μέσα από τη σταδιακή προσθήκη επιπλέον φύλλων, τα έργα τους εμπλουτίστηκαν και ολοκληρώθηκαν, αποτυπώνοντας την προσωπική τους καλλιτεχνική έκφραση. Το εργαστήριο αυτό έδωσε τη δυνατότητα στους μαθητές να πειραματιστούν με τη διαδικασία του τυπώματος, καλλιεργώντας τη δημιουργικότητά τους και ανακαλύπτοντας βασικές αρχές της Χαρακτικής.  Στο τμήμα αυτό συμμετέχουν οι μαθητές: Καφεντζή Κ., Κράλλης Χ., Μιχαηλίδης Αλ., Μιχαηλίδης Χ., Μπελλάρα Κ., Παπαχρήστου Αθ., Σούκουλης Ν., Φούρκας Π., Χατζή Ελ. 

Συγχαρητήρια στους μαθητές μας για τα εξαιρετικά τους έργα!

Στις αρχές του 20^ού αιώνα, οι γυναίκες στη Μεγάλη Βρετανία έδωσαν έναν έντιμο αλλά σκληρό αγώνα για το δικαίωμα της ψήφου. Ήταν οι σουφραζέτες, ένα κίνημα γυναικών που δεν αρκέστηκαν σε λόγια, αλλά προχώρησαν σε δυναμικές και μαχητικές διεκδικήσεις, απαιτώντας ίσα πολιτικά δικαιώματα με τους άνδρες. Η λέξη «σουφραζέτα» (βλ. Σαμίου Δ., «Οι Αγγλίδες σουφραζέτες») γεννήθηκε ως υποτιμητικός και χλευαστικός όρος από τη βρετανική εφημερίδα Daily Mail το 1906, για να χαρακτηρίσει τις ριζοσπαστικές φεμινίστριες που διεκδικούσαν το δικαίωμα ψήφου. Σε όλον τον 19^ο αιώνα είχε καθιερωθεί ο όρος «suffragist», που υποδήλωνε αυτές (και αυτούς) που ήταν υπέρμαχοι κάθε δικαιώματος ψήφου, υιοθετούσαν όμως πιο ήπιες τακτικές διαμαρτυρίας. Ο όρος επαναχρησιμοποιήθηκε σε πρωτοσέλιδό της από την εφημερίδα Daily Mirror δύο μήνες αργότερα. Ωστόσο, οι σουφραζέτες οικειοποιήθηκαν τον όρο και τον έκαναν σύμβολο του αγώνα τους. Το κίνημα υιοθέτησε μεθόδους πολιτικής ανυπακοής, διαδηλώσεις, απεργίες πείνας και ακόμα και βίαιες ενέργειες, όπως επιθέσεις σε κυβερνητικά κτήρια, προκειμένου να ακουστεί η φωνή τους. 

Ο αγώνας των σουφραζετών μέσα από τα μάτια των μαθητριών μας 

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Ιστορίας, οι μαθήτριες του τμήματος Γ1 του Α’ Αρσακείου – Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης, με υπεύθυνο καθηγητή τον φιλόλογο κ. Ιω. Σωτηρόπουλο, ανέλαβαν μια διπλή δράση για να προβάλουν την ύψιστη ιστορική σημασία του γυναικείου κινήματος των σουφραζετών. Αρχικά, η Ασημένιου Λυδία και η Τιτοπούλου Γεωργία Ελπίδα παρουσίασαν τη ζωή και τη δράση της Έμμελιν Πάνκχερστ, της ηγέτιδας των σουφραζετών και ιδρύτριας της Women’s Social and Political Union (WSPU). Η Ένωση αυτή συνεργαζόταν με άλλες συνδικαλιστικές και φιλοεργατικές πολιτικές ομάδες, ενώ μάλιστα σε αυτήν συμμετείχαν και οι κόρες της Έμμελιν Πάνκχερστ, Κρίσταμπελ (Christabel) και Σύλβια (Sylvia). Η δράση τους σηματοδοτεί τις προσπάθειες των γυναικών που διαισθανόμενες την άρνηση των πολιτικών κομμάτων να εντάξουν επίσημα την ισοπολιτεία στα προγράμματά τους, αποφάσισαν να προωθήσουν μια αυτόνομη γυναικεία πολιτική παρέμβαση. Το δικαίωμα της ψήφου γίνεται τώρα ο βασικός στόχος του πολιτικού αγώνα των γυναικών. Οι Αγγλίδες ανταποκρίνονται στο κάλεσμα των σουφραζετών, παλεύουν για την ψήφο, ενώ ιδρύονται περί τους 400 γυναικείους συλλόγους σε όλη την Μεγάλη Βρετανία στα επόμενα 10 χρόνια. Το 1907, η Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών οργανώνει την πρώτη μεγάλη διαδήλωση στο Λονδίνο, όπου συμμετείχαν περίπου 3.000 γυναίκες. Τον Οκτώβριο του 1908 η Έμμελιν και η Κρίσταμπελ Πάνκχερστ συλλαμβάνονται ως πολιτικά υπεύθυνες για την έκδοση ενός φυλλαδίου, στο οποίο προτρέπονταν οι γυναίκες να εισβάλουν στη Βουλή των Κοινοτήτων. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι τότε καμία πράξη διαμαρτυρίας των σουφραζετών δεν περιείχε ούτε προκάλεσε φυσική βία. Στη συνέχεια όμως οι συλλήψεις πολλών σουφραζετών έφεραν τις συστηματικές απεργίες πείνας των γυναικών στις φυλακές. Η βίαιη σίτισή τους προκάλεσε την αντίδραση της κοινής γνώμης. Κάτω από την πίεση των γεγονότων η αγγλική Βουλή ορίζει επιτροπή για την αξιολόγηση προτάσεων που αφορούν στην παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων στις γυναίκες. Όμως τα νομοσχέδια καταψηφίζονται το ένα μετά το άλλο προς απογοήτευση (και οργή) των γυναικών. Στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου οι γυναίκες ανέλαβαν θέσεις εργασίας και αρμοδιότητες, από τις οποίες ως τότε ήταν αποκλεισμένες. Η φεμινιστική και συνδικαλιστική συνείδηση των γυναικών ενδυναμώθηκε μέσα από τον αγώνα για επιβίωση. Μετά το τέλος του πολέμου, όλοι επιθυμούσαν την ειρήνη και την κοινωνική ευημερία. Έτσι, τον Φλεβάρη του 1918 παραχωρείται δικαίωμα ψήφου στις Αγγλίδες πάνω από 30 ετών. 

Μέσα από μια διαδραστική παρουσίαση, οι μαθήτριες παρουσίασαν τη ζωή και τη δράση της Έμμελιν Πάνκχερστ καθώς και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες της εποχής. Στη συνέχεια, ο προβληματισμός οδήγησε σε συζήτηση εντός τάξης σχετικά με το πώς οι ανισότητες μεταξύ ανδρών και γυναικών εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα και σήμερα, παρά τις προόδους που έχουν σημειωθεί. 

Τέλος, οι μαθήτριες Γαϊτανά Αμαλία Άννα και Δημητρά Πηνελόπη δημιούργησαν ένα πλακάτ διαμαρτυρίας, βασισμένο στα αυθεντικά συνθήματα των σουφραζετών. Με δυναμικά χρώματα και αποφασιστικά μηνύματα, το πλακάτ έγραφε: 

• «Liberty for Women!» («Ελευθερία για τις γυναίκες!») 

• «Deeds Not Words!» («Πράξεις, όχι λόγια!») 

• «No Vote, No Peace!» («Χωρίς ψήφο, δεν υπάρχει ειρήνη!») 

• «Women Have Rights Too!» («Οι γυναίκες έχουν δικαιώματα επίσης!») 

Με αυτή τη δράση, οι μαθήτριες μπήκαν στη θέση των σουφραζετών και αντιλήφθηκαν πώς ήταν να παλεύεις για δικαιώματα που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα. Μέσα από αυτή τη βιωματική εμπειρία, οι μαθήτριες και οι μαθητές  κατανόησαν ότι οι κοινωνικές αλλαγές απαιτούν τόλμη, ενότητα και δράση. Οι σουφραζέτες άνοιξαν τον δρόμο για τη γυναικεία ψήφο και την πολιτική ισότητα, και η κληρονομιά τους συνεχίζει να μας εμπνέει μέχρι σήμερα. Όπως έλεγαν και οι ίδιες: «Deeds Not Words!» 

Στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Δεξιοτήτων με θεματική το περιβάλλον, «Πλανήτης Γη: Το κοινό μας σπίτι», πραγματοποιήθηκε δράση του Σχολείου μας με τίτλο «Κάθε βήμα, μια ιδέα – Σκαλοπάτια που μας οδηγούν ψηλά!». Πιο συγκεκριμένα, την Πέμπτη 6 Μαρτίου 2025 υπό την καθοδήγηση της καθηγήτριας Καλλιτεχνικών κ. Κυριακής Πρεβενιού, οι μαθητές του Α3 τοποθέτησαν στα σκαλοπάτια που οδηγούν στις αίθουσες διδασκαλίας αυτοκόλλητα με πολύχρωμες φράσεις που προάγουν θεμελιώδεις αξίες, όπως η αγάπη, ο σεβασμός, η αλληλεγγύη, η ευγένεια στη συμπεριφορά και η δημιουργικότητα. Η δύναμη της γλώσσας είναι ανεκτίμητη, καθώς μέσω αυτής εκφραζόμαστε, επικοινωνούμε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας. Οι λέξεις αυτές, προσεκτικά επιλεγμένες και αποτυπωμένες στα σκαλοπάτια από τους μαθητές, θα είναι οι πρώτες που θα υποδέχονται καθημερινά τους μαθητές και θα λειτουργούν ως υπενθύμιση των σημαντικότερων διδαγμάτων της σχολικής ζωής.

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για την αισθητική και παιδαγωγική αναβάθμιση του εσωτερικού χώρου του Σχολείου μας, η οποία υλοποιείται συστηματικά από την αρχή της σχολικής χρονιάς. Τα αυτοκόλλητα μολύβια με τις φράσεις που διακοσμούν τις εσωτερικές σκάλες  που έχουν τοποθετηθεί στα σκαλοπάτια, αντανακλούν τις αξίες που διέπουν το Σχολείο μας και ενισχύουν την εκπαιδευτική του φιλοσοφία, προάγοντας μια ολιστική προσέγγιση στη μάθηση και τη διαμόρφωση συνειδητοποιημένων πολιτών. Συγχαρητήρια στους μαθητές μας για την άψογη συνεργασία στην υλοποίηση της δράσης! 

 

Το τμήμα της Ζώνης Πολιτισμού της Β’ Γυμνασίου, στο πλαίσιο του προγράμματος «Καλλιτεχνικό Εργαστήρι: Το Σχολείο αλλιώς!», πραγματοποίησε μελέτη της νωπογραφίας, εστιάζοντας στα υλικά, την ιστορία, τις τεχνικές και τις σημαντικότερες τοιχογραφίες της στην ιστορία της Τέχνης. Οι μαθητές, υπό την καθοδήγηση της καθηγήτριας Καλλιτεχνικών κ. Πρεβενιού Κυριακής, προετοίμασαν μια παρουσίαση που αναδεικνύει τη διαχρονική εξέλιξη της τεχνικής αυτής, την οποία παρουσίασαν σε μια έκθεση στον χώρο του Θεάτρου. Η νωπογραφία αποτελεί μία από τις αρχαιότερες τεχνικές τοιχογραφίας, με καταγωγή από την αρχαία Ελλάδα. Στον ελλαδικό χώρο, η τεχνική της νωπογραφίας εμφανίζεται από την προϊστορική εποχή στη Μινωική Κρήτη, Θήρα και Αιγαιοπελαγίτικο Πολιτισμό. Εξαπλώνεται στις Μυκήνες. Χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στην αρχαία Ελλάδα, τη Ρωμαϊκή εποχή και το Βυζάντιο, ενώ γνώρισε μεγάλη άνθηση κατά την Αναγέννηση, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις τοιχογραφίες της Καπέλα Σιξτίνα. Η τεχνική βασίζεται στη ζωγραφική επάνω σε νωπό ασβεστοκονίαμα, γεγονός που συμβάλλει στη διατήρηση των χρωμάτων. Σήμερα, εξακολουθεί να αποτελεί πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες και συντηρητές τέχνης. Η παρούσα έκθεση παρουσιάζει την ιστορία και την εξέλιξη της νωπογραφίας, καθώς δείγματα, έργα των μαθητών, τοιχογραφιών νωπογραφίας. 

Πιο συγκεκριμένα οι μαθητές ανέλυσαν τις εξής θεματικές: Στην αρχαία Ελλάδα, η τεχνική αυτή πρωτοεμφανίστηκε από την προϊστορική εποχή στη Μινωική Κρήτη και στον Αιγαιοπελαγίτικο πολιτισμό, όπως αποδεικνύουν οι περίφημες τοιχογραφίες του ανακτόρου της Κνωσού, οι οποίες απεικονίζουν σκηνές καθημερινής ζωής, τη φύση και θρησκευτικές τελετές, τοιχογραφίες από την Σαντορίνη (Θήρα) όπως αυτή της τοιχογραφίας της Άνοιξης αλλά και των Μυκηνών με την έντονη σχηματοποίηση. Κατά την ρωμαϊκή περίοδο, η νωπογραφία διαδόθηκε ευρέως, σε όλη τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία γύρω από τη Μεσόγειο, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις τοιχογραφίες της Πομπηίας, που διακρίνονται για τη ρεαλιστική τους απόδοση και τις εξελιγμένες διακοσμητικές τεχνοτροπίες. Στη βυζαντινή εποχή, η νωπογραφία απέκτησε θρησκευτικό χαρακτήρα και χρησιμοποιήθηκε για τον εσωτερικό διάκοσμο εκκλησιών και μοναστηριών. Οι μορφές απέκτησαν έντονα περιγράμματα και αφηρημένες συνθέσεις, με σημαντικά παραδείγματα τις τοιχογραφίες της Μονής της Χώρας, της Μονής Οσίου Λουκά και της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Κατά την Αναγέννηση, η τεχνική γνώρισε αναβίωση και κορυφώθηκε μέσω της επιστημονικής ακρίβειας στη χρήση της προοπτικής και της χρωματικής αρμονίας. Σημαντικοί καλλιτέχνες, όπως ο Τζιότο, ο Ραφαήλ και ο Λεονάρντο ντα Βίντσι συνέβαλαν στην εξέλιξή της, με αποκορύφωμα τις τοιχογραφίες της Καπέλα Σιξτίνα από τον Μιχαήλ Άγγελο, όπου η «Δημιουργία του Αδάμ» αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά έργα στην ιστορία της τέχνης. Η νωπογραφία, από τις μινωικές τοιχογραφίες έως τα αναγεννησιακά αριστουργήματα, συνιστά μια διαχρονική καλλιτεχνική παράδοση που επηρέασε βαθιά την ιστορία της τέχνης. Η τεχνική παραμένει ζωντανή έως σήμερα, εμπνέοντας τόσο σύγχρονους καλλιτέχνες όσο και ειδικούς στη συντήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Η παρούσα έκθεση συνοδεύει θεωρητικά τα έργα νωπογραφίας των μαθητών, τα οποία πρόκειται να παρουσιαστούν σε έκθεση σύντομα. 

Οι μύθοι του Αισώπου ταξιδεύουν μέσα στους αιώνες, διατηρώντας τη διαχρονική σοφία τους. Όμως, τι συμβαίνει όταν ένας μύθος συναντά τη φαντασία, την τεχνολογία και τη σύγχρονη αφήγηση; Με το τμήμα Α3 του Α’ Αρσακείου–Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης, στο μάθημα των αρχαίων ελληνικών, επιλέξαμε να προσεγγίσουμε τον αισώπειο μύθο του ελαφιού όχι απλώς ως ένα λογοτεχνικό κείμενο, αλλά ως μια αφετηρία για δημιουργία. Οι μαθήτριες και οι μαθητές ανέλαβαν να τον επανερμηνεύσουν με διαφορετικά κάθε φορά μέσα: διασκευή του μύθου στο πλαίσιο δημιουργικής γραφής, τρισδιάστατες κατασκευές που μετέφεραν τον μύθο στον φυσικό κόσμο καθώς και εικόνες που δημιουργήθηκαν μέσω τεχνητής νοημοσύνης. Αυτές οι προσεγγίσεις δεν ήταν απλώς τρόποι αφήγησης. Ήταν ένας διαφορετικός τρόπος να κατανοήσουμε βαθύτερα τον μύθο και το ηθικό του δίδαγμα. 

Τι θα συνέβαινε αν το ελάφι του Αισώπου επιβίωνε και είχε την ευκαιρία να αναλογιστεί τα λάθη του; 

Ο μαθητής μας, Ριρής Κωνσταντίνος, επαναδιατύπωσε τον μύθο, δίνοντας έμφαση στη μετάνοια και την αυτογνωσία. Στη δική του εκδοχή, το ελάφι καταφέρνει να ξεφύγει από τον κίνδυνο, αλλά επιστρέφει τραυματισμένο στο δάσος. Εκεί, αντί για συμπόνια, συναντά την ειρωνεία και τη χλεύη των υπόλοιπων ζώων, που βλέπουν τη ματαιοδοξία του ως την πηγή των προβλημάτων του. Ακολουθεί το κείμενο του μαθητή: 

Καταματωμένο το ελάφι, χωρίς πνοή έφτασε τελικά στο δάσος. Η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή. Πώς τελικά κατάφερε να ξεφύγει από τους λύκους … ήταν ένα θαύμα. Τα τραύματά του ήταν πολύ βαθιά, μα ευτυχώς ήταν ζωντανό. Περπατώντας όλο και πιο βαθιά μέσα στο δάσος, με το φως του ήλιου να χάνεται από τα ψηλά και πυκνά δέντρα, το ελάφι σκεφτόταν πόσο λάθος είχε κάνει. Αντικρίζοντάς το σε αυτή την κατάσταση τα άλλα ζώα άρχισαν σιγά σιγά να συγκεντρώνονται και να συζητούν χαμηλόφωνα. Όλα είχαν καταλάβει πάνω κάτω τι είχε συμβεί.  Η μαμά ελαφίνα έτρεξε γρήγορα κοντά του για να τον περιθάλψει, να του γλείψει τις πληγές, να του δώσει λίγο νερό. Τον λόγο πήρε πρώτος ο λαγός.  

• Μα τι στο καλό έγινε; Πώς χτύπησες τόσο άσχημα; Σε βρήκαν οι κυνηγοί; 

Όμως το ελάφι δεν απαντούσε. Μόνο σκεφτόταν με κατεβασμένο το κεφάλι. Ο αδελφός του τότε του είπε: 

• Πως τα κατάφερες να μπλέξεις έτσι; Μα τίποτε απ’ όσα μας δίδαξε η μαμά ελαφίνα δεν έκανες; Αν μας άκουγες τώρα θα ήσουν μια χαρά!  

Τον λόγο πήρε η κουκουβάγια:  

• Πόσο επιπόλαια φέρθηκες; Βέβαια για σένα έχει σημασία μόνο η εμφάνιση! 

Και η αρκούδα συμπληρώνει γελώντας ειρωνικά: 

• Βέβαια του αρέσουν τόσο πολύ τα κέρατά του, περισσότερο απ’ όσο μου αρέσουν το μέλι και οι σολομοί μαζί! 

Όλα τα ζώα του δάσους άρχισαν να γελούν δυνατά και να κοροϊδεύουν το ελάφι. Το θεωρούσαν τρομερά ματαιόδοξο και ρηχό συναισθηματικά. Δεν ενδιαφερόταν για τίποτα παρά μόνο για τον εαυτό του. Τότε ξεκίνησε να κλαίει γοερά. Πόσο λάθος είχε κάνει! Ενδιαφερόταν μόνο για την εξωτερική του εμφάνιση. Επαινούσε την όψη των κεράτων του και κατηγορούσε τα λεπτά πόδια του. Μα τι ειρωνεία! Και στο τέλος, (τι ειρωνεία!) αυτά ήταν που το έσωσαν. Τα λεπτά αλλά δυνατά του πόδια που κλώτσησαν τους κυνηγούς και έτρεξε σαν τον άνεμο! Και θαύμαζε τα κέρατά του, που ήταν και αυτά που τον έβαλαν σε μπελάδες.  

Ξαφνικά ακούγεται ο βρυχηθμός του βασιλιά των ζώων. Όλα τα ζώα σώπασαν και τότε το λιοντάρι ξεκίνησε να μιλά:  

• Ησυχία! Αυτά παθαίνουν όσοι ασχολούνται με ανούσια πράγματα. Ναι, το ελάφι έκανε ένα τραγικό λάθος που δεν πρέπει να επαναληφθεί.  Έδωσε μεγαλύτερη σημασία στην εξωτερική του εμφάνιση και αγνόησε τις συμβουλές της μητέρας του και τους κινδύνους τού δάσους. Αν ξανασυμβεί και τον βρουν οι λύκοι, εκείνη την φορά μπορεί να μην επιβιώσει. Είναι πολύ τυχερό. Του δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία. Και απ’ ό,τι βλέπω το μετάνιωσε και κατάλαβε. Και δεν υπάρχει λόγος να το κοροϊδεύετε γι’ αυτό. Σήμερα πήρε ένα σπουδαίο μάθημα το οποίο είναι χρήσιμο για όλους: Ο εαυτός μας, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά μας καθώς και οι εσωτερικές μας αρετές είναι πολύ πιο σημαντικές από την εμφάνιση. Έτσι μόνο θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους που υπάρχουν και … πιστέψτε με υπάρχουν πάρα πολλοί!  

Σειρά στις δημιουργίες πήρε ο μαθητής Περιβολιώτης Αχιλλέας, ο οποίος αξιοποίησε με άριστο τρόπο τη δύναμη της τεχνητής νοημοσύνης δημιουργώντας δύο ψηφιακές απεικονίσεις του μύθου. Η πρώτη εικόνα αποδίδει την αυταρέσκεια του ελαφιού, τονίζοντας τη σκοτεινή πλευρά της ματαιοδοξίας του, ενώ η δεύτερη δίνει έναν πιο ονειρικό τόνο, παρουσιάζοντας το ελάφι σε ένα μαγευτικό φυσικό τοπίο, τη στιγμή που θαυμάζει την ομορφιά του. 

Τέλος, ο μαθητής μας, Τσιοτσίκας Ιωαννίδης Χρήστος, χάρισε στον μύθο του Αισώπου σχήμα και μορφή μέσα από την τεχνολογία της τρισδιάστατης εκτύπωσης. Μια μακέτα κατασκευασμένη με 3D printer αποτυπώνει τη στιγμή που το ελάφι θαυμάζει την αντανάκλασή του στο νερό, ενώ η απειλή πλησιάζει. Μπορούμε να διακρίνουμε το ελάφι με τα επιβλητικά του κέρατα, το δάσος που δημιουργεί μια αίσθηση μυστηρίου, μιας και τα κλαδιά αργότερα παγιδεύσουν το ελάφι, το οποίο μοιραία θα πιαστεί από τον απειλητικό λύκο, που παραμονεύει στη σκιά.  

Οι διαφορετικές αυτές οπτικές αποδεικνύουν πως τέχνη και τεχνολογία μπορούν να γίνει εργαλείο αφήγησης, ερμηνείας και κατανόησης. Μέσα από τη διαδικασία της δημιουργίας, οι μαθητές δεν έγιναν μόνο αναγνώστες του μύθου, αλλά και παραγωγοί περιεχομένου, εμβαθύνοντας στα ηθικά του διδάγματα. Αυτό το εγχείρημα έδειξε ότι οι ιστορίες της αρχαιότητας δεν είναι απλώς κείμενα προς ανάλυση, απολιθώματα ενός νεκρού παρελθόντος, αλλά κόσμος προς εξερεύνηση. Η διαρκής μας αναμέτρηση με το παρελθόν μπορεί να γίνει οδηγός για την αναμέτρησή μας με ένα παρόν γεμάτο προκλήσεις.   

Θερμά συγχαρητήρια στον υπεύθυνο καθηγητή κ. Γ. Σωτηρόπουλο, φιλόλογο, για την επίβλεψη των εργασιών και στους μαθητές μας για τις πραγματικά εντυπωσιακές τους δημιουργίες!