Την Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2025 οι μαθητές της Β’ τάξης του τμήματος Δημοσιογραφίας («Μαθητική εφημερίδα ΣΧΟΛΕΙΑ-ΖΩ») της Ζώνης Πολιτισμού και Επιστημών με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Μαρίνα Μηλιδώνη (Φιλόλογο), στο πλαίσιο του προγράμματος Myth2space, είχαν την πρώτη τους διαδικτυακή συνάντηση με το συνεργαζόμενο σχολείο. Πρόκειται για το Α’ Πειραματικό Γυμνάσιο Χίου και τον Όμιλο Αστροφυσικής, με 19 μαθητές της Β’ Γυμνασίου, με υπεύθυνη καθηγήτρια του προγράμματος την κ. Αγγελική Βασιλάκη (Φυσικό). Η πρώτη αυτή τηλεδιάσκεψη ήταν μία «συνάντηση» γνωριμίας, ώστε να μπορέσουν οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί να συστηθούν και να παρουσιάσουν το σχολείο τους.
Ενώ τα περισσότερα σχολεία και πανεπιστήμια στον κόσμο ξεκινούν το ακαδημαϊκό τους έτος τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο, στην Ιαπωνία ο Απρίλιος είναι ο μήνας που σηματοδοτεί την έναρξη του ακαδημαϊκού και έτους. Η πρώτη μέρα του σχολείου συμπίπτει συχνά με ένα από τα πιο όμορφα φυσικά φαινόμενα, την εποχή του κερασιού. Το ακαδημαϊκό έτος χωρίζεται σε 3 τρίμηνα: 1 Απριλίου- 20 Ιουλίου, 1 Σεπτεμβρίου- 26 Δεκεμβρίου και 7 Ιανουαρίου- 25 Μαρτίου. Οι Ιάπωνες μαθητές κάνουν 6 εβδομάδες διακοπές κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού κι έχουν, επίσης, από ένα διάλειμμα δύο εβδομάδων τον χειμώνα και την άνοιξη.
Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ιαπωνία θεωρείται ένα από τα πιο οργανωμένα και επιτυχημένα στον κόσμο, αφού δε στοχεύει μόνο στην ακαδημαϊκή επιτυχία, αλλά βασίζεται σε αξίες, όπως η πειθαρχία, ο σεβασμός, η υπευθυνότητα, η ομαδικότητα και η κοινωνική ευθύνη. Επομένως, η ιαπωνική εκπαίδευση δε στηρίζεται στη στείρα απόκτηση γνώσεων, αλλά στην ουσιαστική παιδεία. Φανταστείτε ένα σχολείο, όπου τα παιδιά δεν εξετάζονται σε κανένα μάθημα μέχρι τα 10 τους χρόνια! Ένα σχολείο, όπου τα παιδιά καθαρίζουν σε ομάδες, για 15 λεπτά κάθε μέρα την τάξη τους, όπως επίσης και το κυλικείο, το εστιατόριο του σχολείου, ακόμα και τις τουαλέτες τους, έτσι ώστε να εμπεδώσουν το αίσθημα της ισότητας, της ευθύνης και του σεβασμού προς το περιβάλλον τους. Το ξέρατε ότι το σχολείο είναι υπεύθυνο για τη συμπεριφορά των μαθητών, όχι μόνο μέσα σε αυτό αλλά και εκτός; Ειδικότερα, όταν το παιδί εκδηλώσει παραβατική συμπεριφορά, η αστυνομία στρέφεται στους δασκάλους και όχι στους γονείς, αφού το σχολείο φέρει το 100% της ευθύνης! Έτσι, το μόνο διακριτικό της στολής των μαθητών είναι το σήμα του σχολείου τους και όχι το όνομά τους. Είναι ο καθρέφτης του σχολείου τους και όχι του σπιτιού τους! Ακόμα, έκπληξη προκαλεί το ότι οι μεγαλύτεροι μαθητές ετοιμάζουν και σερβίρουν το γεύμα στους μικρότερους. Με αυτόν τον τρόπο, οι μεγαλύτεροι λειτουργούν ως πρότυπα κι έτσι, επιτυγχάνεται όχι μόνο η ομαλή λειτουργία του σχολείου, αλλά παράλληλα καλλιεργείται στους μαθητές ο αμοιβαίος σεβασμός και η αξία της αλληλοβοήθειας. Επιπλέον, αναπόσπαστο κομμάτι της σχολικής ζωής είναι η ενεργή συμμετοχή των παιδιών σε διάφορους εξωσχολικούς -αθλητικούς και όχι μόνο- ομίλους. Το αποτέλεσμα είναι να αναπτύσσεται η ομαδικότητα, η συνεργασία και η φιλία. Συνεπώς, το παιδαγωγικό μοντέλο βοηθάει στη δημιουργία ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων. Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, γιατί το εκπαιδευτικό σύστημα της Ιαπωνίας θεωρείται ένα από τα καλύτερα παγκοσμίως. Καταφέρνει να συνδυάσει την απόκτηση γνώσεων με την πειθαρχία και την κοινωνική αγωγή. Έτσι, το σχολείο προετοιμάζει τα παιδιά όχι μόνο για τις μελλοντικές τους σπουδές, αλλά κυρίως για να γίνουν υπεύθυνοι και σωστοί πολίτες.
Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι η πολυαγαπημένη αυτή ταινία έλαβε υποψηφιότητα Όσκαρ σε τρεις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, Β’ Γυναικείου ρόλου (Οκτάβια Σπένσερ) και διασκευασμένου σεναρίου. Βασίζεται σε αληθινή γεγονότα και αφηγείται την ιστορία τριών Αφροαμερικανίδων γυναικών-μαθηματικών, οι οποίες τη δεκαετία του 1960 συντέλεσαν στην επιτυχία του διαστημικού προγράμματος της NASA κάνοντας υπολογισμούς τροχιών των πρώτων διαστημικών αποστολών, όπως η πτήση του John Glenn, αντιμετωπίζοντας όμως πλήθος δυσκολιών και εμποδίων. Η ταινία αφηγείται τη βιογραφία τριών γυναικών: Κάθριν Τζόνσον, Ντόροθι Βον και Μαίρη Τζάκσον, που κόντρα σε όλες τις προκαταλήψεις της Αμερικής των αρχών του ’60, τις φυλετικές διακρίσεις και τα περιοριστικά στερεότυπα φύλου, προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά δουλεύοντας για το διαστημικό πρόγραμμα της NASA. Δεν πρόκειται για βιογραφικό δράμα, αλλά για ένα ιστορικό έργο, που αναδεικνύει τρεις γυναίκες, που η ιστορία είχε αφήσει στο περιθώριο. Μέσα από αυτήν την ταινία μπορεί κάνεις να συνειδητοποιήσει, πόσο ακατόρθωτο ήταν εκείνη την εποχή να αναδειχθεί μια γυναίκα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Η ταινία είναι ένας ύμνος στην προσπάθεια του ανθρώπου να ξεπεράσει τα κάθε λογής εμπόδια, από κοινωνικά μέχρι… διαστημικά! Κι εδώ είναι που σκέφτηκα το πρόγραμμα Myth to Space, στο οποίο συμμετέχουμε στο σχολείο μου. Η νικηφόρα εικόνα των Hidden Figures εμπνέει. Στο ίδιο πλαίσιο, στο πρόγραμμα Artemis της NASA, η ιδέα της αποστολής της πρώτης έγχρωμης γυναίκας στο φεγγάρι, της αραβικής καταγωγής Νόρα Αλ Ματρούσι, αντιπροσωπεύει ένα ακόμα βήμα προόδου! Είναι, λοιπόν, μια ελπιδοφόρα ταινία που αναγνωρίζει την αξία των ανθρώπων που παραμένουν αφανείς πίσω από μεγάλες επιτυχίες, χωρίς τους οποίους όμως η πρόοδος δε θα ήταν δυνατή… Δίνεται ένα ηχηρό μήνυμα στους θεατές, ότι η γνώση και η επιμονή μπορούν να αλλάξουν έναν κόσμο γεμάτο προκαταλήψεις! Συνιστώ την ταινία ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΧΤΑ!
Γράφουν οι μαθητές Δημήτρης Παπαδάκης και Αστέρης Παπαδόπουλος (B2)
Η μουσική ήταν πάντα μέρος της ζωής των ανθρώπων. Από τους πρώτους πολιτισμούς, οι ήχοι, οι ρυθμοί και οι μελωδίες χρησιμοποιούνταν όχι μόνο για διασκέδαση, αλλά και για θεραπεία και πνευματική ανάπτυξη. Γνωρίζατε ότι η μουσικοθεραπεία, που σήμερα θεωρείται επιστημονική μέθοδος, έχει τις ρίζες της σε αρχαίες πρακτικές, που στόχευαν στην ισορροπία σώματος και ψυχής; Στην αρχαία Ελλάδα, η μουσική ήταν αναπόσπαστο μέρος της παιδείας και θεωρούνταν δύναμη με θεραπευτικές ιδιότητες. Στα Ασκληπιεία η μουσική χρησιμοποιούνταν για την ηρεμία του ασθενή πριν από την εγκοίμηση (ιερός ύπνος), όπου αναζητούσε θεραπευτικά όνειρα. Φιλόσοφοι, όπως ο Πυθαγόρας, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης πίστευαν ότι οι αρμονίες και οι ρυθμοί επηρεάζουν τον χαρακτήρα και την ψυχή του ανθρώπου. Ο Πυθαγόρας, μάλιστα, χρησιμοποιούσε μουσικά διαγράμματα και αριθμητικές αναλογίες, για να θεραπεύσει ψυχολογικές και σωματικές διαταραχές (άγχος, αϋπνία). Επίσης, οι ύμνοι προς τον Ασκληπιό τραγουδιούνταν με τη συνοδεία λύρας ή αυλού σε τελετουργίες λειτουργώντας ως μέσο συλλογικής ίασης. Στην Αναγέννηση, επιστήμονες και γιατροί άρχισαν να μελετούν συστηματικά τη σχέση μουσικής και διάθεσης. Μάλιστα, ο Marsilio Ficino πρότεινε τη χρήση μουσικής για την αντιμετώπιση της μελαγχολίας. Τον 19ο αιώνα εμφανίζονται τα πρώτα κείμενα που περιγράφουν την μουσική ως θεραπευτική τεχνική. Η μουσικοθεραπεία θεμελιώνεται επιστημονικά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε και μουσικοί επισκέπτονταν νοσοκομεία για τη στήριξη τραυματιών στρατιωτών. Το 1944 ιδρύεται και το πρώτο πανεπιστημιακό πρόγραμμα μουσικοθεραπείας (Michigan, USA). Η σύγχρονη μουσικοθεραπεία είναι αναγνωρισμένη θεραπευτική ειδικότητα σε πολλές χώρες. Βασίζεται σε έρευνες από νευροεπιστήμες, την ψυχολογία, τη μουσικολογία και την παιδαγωγική. Επομένως, η μουσική δεν είναι μόνο ψυχαγωγία, αλλά και εργαλείο, που μπορεί να συμβάλει στην ίαση και την ψυχική ισορροπία. Η μουσικοθεραπεία εξελίχθηκε από ιεροτελεστία σε επιστημονική πρακτική διατηρώντας τον ίδιο πυρήνα: τη θεραπεία της ανθρώπινης ψυχής μέσα από τον ήχο. Από τα Ασκληπιεία, λοιπόν, έως τη σημερινή κλινική εφαρμογή, η πορεία της αναδεικνύει τη διαχρονική δύναμη της μουσικής στην ανθρώπινη υγεία.
Γράφουν οι μαθήτριες Ζέτα Παππά και Ευτυχία Χρυσάνθη (Β2)
Το σύστημα υγείας στην Ελλάδα μοιάζει μάλλον με έναν κολοσσό, που παλεύει να σταθεί όρθιος, πολύ μακριά από την αρμονία και τη σοφία που χαρακτήριζαν την εποχή του Ασκληπιού. Ανάμεσα σε ελλείψεις προσωπικού, καθυστερήσεις και ανεπαρκείς υποδομές, η φωνή των πολιτών γεμίζει από παράπονα και απογοήτευση… Αν ο Ασκληπιός αντίκριζε το σημερινό σύστημα υγείας, θα στεκόταν με την αξιοπρέπεια του αρχαίου θεραπευτή και θα θύμιζε πως η ιατρική δεν ήταν ποτέ απλή πρακτική, αλλά μια βαθιά πνευματική αποστολή, όπου ο χώρος, ο άνθρωπος και η φροντίδα λειτουργούσαν ως «ενιαίο σώμα». Βλέποντας τις ελλείψεις προσωπικού, την εξάντληση των γιατρών, τις καθυστερήσεις και τη φθορά των υποδομών, θα εξέφραζε τη θλίψη του για το πώς η ισορροπία της θεραπείας έχει διαταραχθεί. Θα υπογράμμιζε ότι στα παλιά Ασκληπιεία η ίαση δεν περιοριζόταν στη θεραπεία του σώματος, αλλά γεννιόταν μέσα από την ηρεμία, την καθαρότητα του περιβάλλοντος και τη βαθιά πίστη στην αξία του κάθε ανθρώπου. Επίσης, θα σχολίαζε την ανισότητα στην πρόσβαση. Ακόμη κι αν οι θεραπείες σήμερα είναι πιο εξελιγμένες από ποτέ, γνωρίζουμε πως δεν είναι όλοι σε θέση να επωφεληθούν ισότιμα. Ο Ασκληπιός, ως θεός της ίασης για όλους όσοι έφταναν στο Ασκληπιείο, πιθανότατα θα θεωρούσε άδικο η υγεία να εξαρτάται από οικονομικούς ή κοινωνικούς παράγοντες. Τέλος, θα μας θύμιζε τη σημασία της πρόληψης, αφού οι αρχαίοι έδιναν μεγάλη έμφαση στον τρόπο ζωής ως βάση για την υγεία. Σήμερα, παρότι γνωρίζουμε επιστημονικά πόσο σημαντική είναι η πρόληψη, συχνά εστιάζουμε στη θεραπεία αντί στη διατήρηση της υγείας.
Βέβαια, ο Ασκληπιός θα αναγνώριζε και το φως, που επιμένει να διαπερνά τις δυσκολίες. Η σύγχρονη ιατρική έχει επιτεύγματα, που θα έμοιαζαν με «θαύματα» για την αρχαιότητα: χειρουργικές επεμβάσεις ακριβείας, διαγνωστικές απεικονίσεις, εξελιγμένα φάρμακα. Πιθανότατα, θα αναγνώριζε ότι η επιστημονική γνώση έχει κάνει άλματα! Επίσης, ο Ασκληπιός θα έβλεπε και την αφοσίωση εκείνων, που συνεχίζουν να υπηρετούν την υγεία με δύναμη και ευγένεια, παρά τις αντιξοότητες.
Μέσα σε αυτή τη διαδρομή, ανάμεσα στη φθορά και την ελπίδα, η μορφή του Ασκληπιού λειτουργεί ως υπενθύμιση πως η υγεία δεν είναι απλώς ένας θεσμός, αλλά μια ζωντανή σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φροντίδα που δικαιούται. Ο Ασκληπιός θα θαύμαζε τις δυνατότητες της σύγχρονης ιατρικής, αλλά θα μας καλούσε να ξαναβρούμε την ισορροπία ανάμεσα στην τεχνολογία, την ανθρωπιά και τη φροντίδα, που μετατρέπεται σε πράξη ευθύνης, σεβασμού και αληθινής θεραπευτικής πρόθεσης. Εμείς, πάντως, πιστεύουμε πως το σημερινό σύστημα υγείας, παρά τις πληγές του, μπορεί να ξαναβρεί τον προορισμό του!
Γράφουν οι μαθητές Δημήτρης Παπαδάκης και Αστέρης Παπαδόπουλος (Β2)
Πρόκειται για ένα από τα πιο αγαπημένα παιδικά μυθιστορήματα της Άλκης Ζέη. Το βιβλίο γράφτηκε το 1963, ενώ η συγγραφέας βρισκόταν εξόριστη, ως πολιτικός πρόσφυγας, στη Μόσχα. Η ιστορία διαδραματίζεται το 1936 στη Σάμο. Οι πρωταγωνίστριες είναι η Μέλια και η Μυρτώ, δύο αδερφές, που ζουν με την οικογένειά τους και τον αγαπημένο τους παππού, που τους αφηγείται πολλές ιστορίες, ανάμεσα σ’ αυτές και για ένα καπλάνι, μία βαλσαμωμένη τίγρη που βρίσκεται σε βιτρίνα στη μεγάλη σάλα του σπιτιού, σύμβολο φόβου και φαντασίας. Το έργο τοποθετείται στην εποχή της δικτατορίας του Μεταξά, εποχή δύσκολη για την Ελλάδα, με καταπίεση και περιορισμούς. Ο ξάδερφός τους Νίκος, φοιτητής από την Αθήνα, ανοιχτόμυαλος και καλλιεργημένος, ενθαρρύνει τα κορίτσια να σκέφτονται ελεύθερα και γίνεται πρότυπο για εκείνες. Επειδή όμως έχει δημοκρατικές απόψεις, βρίσκεται στο στόχαστρο των αρχών και μια νύχτα αναγκάζεται να φύγει κρυφά, για να γλιτώσει τη σύλληψη. Η φυγή του σηματοδοτεί για τη Μέλια και η Μυρτώ το τέλος μιας εποχής. Το καπλάνι της βιτρίνας, που για χρόνια ήταν απλώς η αφορμή για ιστορίες και φόβους, τώρα αποκτά νέο νόημα: γίνεται σύμβολο της μετάβασης από την ασφάλεια της παιδικότητας στη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας. Μέσα από τα μάτια των παιδιών βλέπουμε την κοινωνία, την αλλαγή, την απειλή, πώς επηρεάζονται ακόμα και τα πιο απλά καθημερινά θέματα από τις πολιτικές καταστάσεις. Το καπλάνι, παρόλο που είναι άψυχο, λειτουργεί ως σύμβολο των φόβων, των μυστικών, αλλά και της μετάβασης από την παιδικότητα στην ωριμότητα. Η αφήγηση γίνεται μέσα από τα μάτια δύο παιδιών και παρότι αγγίζει σοβαρά θέματα, όπως η δικτατορία του Μεταξά και η έννοια της ελευθερίας, δε γίνεται βαριά ή τρομακτική. Το βιβλίο διαβάζεται ευχάριστα και αφήνει τον αναγνώστη με μια γλυκιά νοσταλγία για την παιδική ηλικία, αλλά και με έναν στοχασμό για το πώς οι πολιτικές συνθήκες επηρεάζουν τη ζωή των ανθρώπων.
Γράφουν οι μαθήτριες Άρτεμις Σταυριανοπούλου και Μυρτώ Τουτούζη (Β4)
Η διάρρηξη και ληστεία του Μουσείου του Λούβρου σημειώθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2025 μεταξύ 9:30 π.μ. και 9:37 π.μ., δηλαδή μισή ώρα αφότου το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του για τους επισκέπτες. Στην Πινακοθήκη Απόλλων (Galerie d’Apollon), σε 7 μόλις λεπτά, οι ληστές, δύο άτομα με τα πρόσωπά τους καλυμμένα με μπαλακλάβες, κατάφεραν να κλέψουν μέρος των κοσμημάτων από τη συλλογή του Ναπολέοντα και της αυτοκράτειρας μπαίνοντας από το μπαλκόνι του 2ου ορόφου. Εννέα κοσμήματα του Στέμματος κλάπηκαν με εκτιμώμενη αξία 88 εκατομμύρια ευρώ. Οι ληστές φορούσαν κίτρινα και πορτοκαλί γιλέκα, για να μοιάζουν με εργάτες και όταν χτύπησαν οι συναγερμοί του μουσείου, είχαν ήδη διαφύγει με μοτοσικλέτες. Έφτασαν στο κτήριο με πατίνια και εισήλθαν από την πλευρά του ποταμού Σηκουάνα. Το ερώτημα είναι: ποιος είναι ο ελάχιστος αριθμός φυλάκων –ή αντίστοιχα καμερών παρακολούθησης 360 μοιρών– που απαιτούνται, για να καλυφθεί ολόκληρο το μουσείο; Η εισαγγελία του Παρισιού ξεκίνησε την έρευνα για το περιστατικό πιστεύοντας ότι υπήρξε πληροφόρηση εκ των έσω. Κάποιοι ερευνητές δήλωσαν ότι αντιστοίχισαν ίχνη DNA που ανακτήθηκαν από ένα κράνος που είχε αφεθεί στον τόπο του εγκλήματος με έναν από τους υπόπτους. Μετά από τέσσερις ημέρες, η εισαγγελία αποκάλυψε ότι οι δύο συλληφθέντες παραδέχτηκαν εν μέρει την εμπλοκή τους στη θρασύτατη κλοπή και στη συνέχεια, τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για οργανωμένη ομαδική ληστεία και εγκληματική συνωμοσία. Πέντε ακόμη ύποπτοι συνελήφθησαν στις 29 Οκτωβρίου, με μόνο έναν από αυτούς να πιστεύεται ότι ήταν μέλος της τετραμελούς ομάδας. Έπειτα, εντοπίστηκε και άνδρας 34 ετών Αλγερινής καταγωγής, που ζούσε στη βορειοανατολική περιφέρεια του Παρισιού, και ήταν γνωστός στην αστυνομία για παραβάσεις κυκλοφορίας. Η κλοπή στο Μουσείο του Λούβρου προσέλκυσε το διεθνές ενδιαφέρον. Βλέποντας, πάντως, πόσο άμεσα μπορούν να αξιοποιηθούν τα τεστ DNA σε άλλες χώρες, δεν μπορούμε παρά να προβληματιστούμε για τις καθυστερήσεις που συναντάμε στην Ελλάδα, όπου συχνά τέτοιες διαδικασίες μπορεί να χρειαστούν και ολόκληρο χρόνο… Ίσως είναι καιρός να κατανοήσουμε πόσο καθοριστική είναι η τεχνολογία στη σύγχρονη εγκληματολογία και να αναρωτηθούμε πώς μπορούμε να βελτιώνουμε συνεχώς τις δομές μας, ώστε η απονομή δικαιοσύνης να γίνεται με μεγαλύτερη ταχύτητα και αξιοπιστία. Είναι ένα ζήτημα που αξίζει να μας απασχολήσει σοβαρά.
Από την αρχαιότητα η Ιατρική θεωρείται όχι μόνο επιστήμη, αλλά και λειτούργημα, διότι ο γιατρός κρατάει στα χέρια του το υπέρτατο αγαθό της υγείας και συνακόλουθα της ζωής των ανθρώπων. Επομένως, εκτός από την επιστημονική γνώση πρέπει να διαθέτει και ηθική. Στην ελληνική μυθολογία, ο Ασκληπιός θεωρούνταν ο θεός της Ιατρικής και της θεραπείας. Μία και μοναδική φορά ζήτησε αμοιβή χρυσών νομισμάτων, για να αναστήσει ένα νεκρό διαπράττοντας ύβρη. Ο Δίας τιμώρησε τον Ασκληπιό υπογραμμίζοντας ότι η θεραπευτική δύναμη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για προσωπικό όφελος, αλλά για το καλό των ανθρώπων. Η ύβρις του Ασκληπιού αποτελεί διδακτικό παράδειγμα για όλους τους γιατρούς: η γνώση και η δύναμη της θεραπείας συνοδεύονται από μεγάλη ευθύνη και η υπέρβαση των ηθικών ορίων τιμωρείται. Στις μέρες μας οι γιατροί, πριν αρχίσουν να εξασκούν το επάγγελμα της Ιατρικής, δίνουν έναν ιερό όρκο, τον όρκο του Ιπποκράτη, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Θα χρησιμοποιώ τη θεραπεία, για να βοηθώ τους αρρώστους σύμφωνα με τις δυνάμεις και την κρίση μου, ποτέ για να τους βλάψω ή να τους αδικήσω». Η φράση αυτή τονίζει ότι η Ιατρική πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο, χωρίς να αποσκοπεί σε προσωπικά συμφέροντα ή πλούτο. Οι γιατροί δεσμεύονται να παρέχουν φροντίδα χωρίς διακρίσεις, να λειτουργούν πάντα με ακεραιότητα και προς το συμφέρον του θεραπευόμενου. Αυτή η αξία εκφράζεται με χαρακτηριστικό τρόπο μέσω των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Η διεθνής αυτή οργάνωση παρέχει ιατρική βοήθεια σε περιοχές πολέμου, φτώχειας και φυσικών καταστροφών, συχνά κάτω από εξαιρετικά δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες. Οι εθελοντές γιατροί βοηθούν τους συνανθρώπους τους χωρίς οικονομικό όφελος και χωρίς προσωπική αναγνώριση, με μοναδικό στόχο να ανακουφίζουν από τον πόνο. Το έργο τους αποτελεί ζωντανή απόδειξη ότι οι αρχαίες αξίες του Ιπποκράτη και του Ασκληπιού συνεχίζουν να καθοδηγούν την πράξη της ιατρικής.
Τέλος, ας αναφέρουμε ως φωτεινό παράδειγμα τον κ. Αυξέντιο Καλαγκό,έναν Έλληνα γιατρό της διασποράς, που έχει χειρουργήσει περισσότερα από 15.000 παιδιά χωρίς να πληρωθεί! Ο κ. Καλαγκός χειρουργεί, χωρίς να πληρώνεται, άπορα παιδιά ανά τον κόσμο -και στην Ελλάδα- με συγγενείς καρδιοπάθειες, μέσα από το πρόγραμμα του φιλανθρωπικού ιδρύματος που έχει ιδρύσει «Coeurs pour tous» («Καρδιές για όλους»). Παγκοσμίως υπάρχουν 7 εκατομμύρια παιδιά που έχουν ανάγκη από εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Συμπερασματικά, η ανιδιοτέλεια παραμένει η κεντρική αξία της ιατρικής, από τον Ασκληπιό που τιμωρήθηκε, όταν παρασύρθηκε από τα χρήματα, μέχρι τον Ιπποκράτη, που όρισε ηθικά όρια και κανόνες και από εκεί στους σύγχρονους γιατρούς, που καθημερινά υπερασπίζονται τη ζωή με θάρρος και αφοσίωση. Η ιατρική δεν είναι απλώς γνώση, αλλά πράξη ανθρωπιάς και ηθικής ευθύνης, που απαιτεί από τον γιατρό να βάζει τον άνθρωπο πάνω από κάθε προσωπικό συμφέρον.
Γράφουν οι μαθήτριες Δώρις Ρέππα (Β3), Νάγια Τσιτσώνη και Σάρα Φραγκουλοπούλου (Β4)
Οι καιρικές συνθήκες, ιδιαίτερα τον χειμώνα, μπορεί να είναι πολύ σκληρές για τους ανθρώπους που ζουν στον δρόμο. Το γερμανικό πείραμα του δήμου Ulm στη Γερμανία δίνει τη λύση στην αστεγία! Το Ulmer Νest σχεδιάστηκε από μια ομάδα μηχανικών και εθελοντών, με έδρα την πόλη Ulm της Γερμανίας, με στόχο να προσφέρει προσωρινή και ασφαλή διανυκτέρευση σε όσους ζουν στον δρόμο και δεν έχουν εναλλακτική λύση διαβίωσης. Η καινοτομία τους είναι κυρίως τεχνολογική και όχι κοινωνική. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτό που εξασφαλίζεται για τους αστέγους είναι η ζεστασιά, η ασφάλεια και η ιδιωτικότητα, αλλά όχι η κοινωνική σταθερότητα. Οι Ulmer Nestκάψουλες-καμπίνες είναι φτιαγμένες από ξύλο και χάλυβα, είναι αδιάβροχες και έχουν ενσωματωμένα ηλιακά πάνελ για την παροχή θέρμανσης. Ανοίγουν με ανίχνευση κίνησης, στεγάζουν έως δύο άτομα ταυτόχρονα, ενώ κλειδώνουν για ασφάλεια. Επιπλέον, έχουν και αισθητήρες, που ειδοποιούν κοινωνικούς λειτουργούς, αν κάποιος χρειαστεί βοήθεια. Ο σχεδιασμός προστατεύεται από τη φωτιά και περιλαμβάνει ένα ηλεκτρονικό σύστημα επαλήθευσης, ώστε όσοι το χρησιμοποιούν να μπορούν να κλειδώνουν την κάψουλα από μέσα. Οι πρώτες κάψουλες ύπνου εγκαταστάθηκαν στο Ulm τον χειμώνα του 2020 ως μέρος ενός πιλοτικού έργου, με χαρακτήρα τοπικό και σε καμία περίπτωση ως εθνική γερμανική πολιτική. Ωστόσο, από τότε έχουν γίνει κάποιες αλλαγές στον σχεδιασμό. Η ομάδα πίσω από τα pods λέει ότι βρίσκονται ακόμα σε πρώιμο στάδιο δοκιμών και γίνεται πολλή δουλειά για τη βελτίωση των καψουλών, του τρόπου λειτουργίας τους και της επέκτασης των καμπίνων αυτών τόσο σε αριθμό όσο και στην εύρεση άλλων πόλεων που θα μπορούσαν να τις φιλοξενήσουν. Το Ulmer Nest αποτελεί μια σημαντική προσπάθεια αντιμετώπισης της αστεγίας μέσα από την τεχνολογία και την καινοτομία. Αν και δεν προσφέρει μόνιμη λύση, δίνει στους αστέγους ένα προσωρινό καταφύγιο και μια αίσθηση ασφάλειας και αξιοπρέπειας. Είναι ένα παράδειγμα του πώς η ανθρώπινη ευαισθησία και η τεχνική γνώση μπορούν να συνεργαστούν για το κοινό καλό. Ίσως, το μέλλον της κοινωνικής πρόνοιας να βρίσκεται σε τέτοιες πρωτοβουλίες, που συνδυάζουν την πρακτικότητα με την ανθρωπιά!
Γράφουν οι μαθήτριες Ζέτα Παππά και Ευτυχία Χρυσάνθη (Β2)
Η «Anuja» (Netflix, 2024) δεν είναι απλώς μία ενδιαφέρουσα ταινία μικρού μήκους. Είναι μια βαθιά κατάδυση στην ψυχή της αντίστασης και της επανάστασης. Μέσα από σπάνιες μαρτυρίες και σκληρές αλήθειες ξεδιπλώνεται, σε 23 μόλις λεπτά, μια ιστορία που συγκλονίζει και εμπνέει. Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία που μας ταξιδεύει στους δρόμους του Δελχί, παρουσιάζοντας τη ζωή δύο αδελφών που εργάζονται σκληρά σε ένα εργοστάσιο ρούχων. Η μικρότερη, η Anuja, είναι ένα εξαιρετικά ταλαντούχο κορίτσι, ιδιαίτερα καλή στα μαθηματικά, που έχει την ευκαιρία να δώσει εξετάσεις για μια υποτροφία σε ένα σχολείο. Η μεγαλύτερη αδελφή της, η Palak, κάνει ό,τι μπορεί για να τη βοηθήσει να εκπληρώσει το όνειρό της, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Το σενάριο αποκαλύπτει τη σκληρή πραγματικότητα της παιδικής εργασίας και εκμετάλλευσης, που πλήττει κυρίως ανήλικα κορίτσια. Με ελάχιστες ευκαιρίες και μια ζωή γεμάτη περιορισμούς, η αθωότητα χάνεται πολύ νωρίς. Βλέπουμε τη δύσκολη μάχη αυτών των νέων ψυχών, που καλούνται να επιβιώσουν μέσα σε ένα σύστημα γεμάτο κοινωνικές ανισότητες. Η τελευταία σκηνή αποτυπώνει με συγκλονιστικό τρόπο τον ψυχικό διχασμό της ηρωίδας. Αντί για μια σαφή λύτρωση ή απάντηση, η Anuja μένει καθηλωμένη σε μια αέναη αμφιβολία, παγιδευμένη ανάμεσα σε όνειρα και πραγματικότητα. Αυτό το αίσθημα της αδυναμίας να προχωρήσει, μεταφέρει στον θεατή το βαρύ φορτίο των επιλογών, που δεν είναι ποτέ εύκολες. Με αυτό το «ανοιχτό» τέλος, η ταινία μάς καλεί να σκεφτούμε τις πληγές που δεν κλείνουν και τις επαναστάσεις που μένουν ημιτελείς… Κάθε σκηνή είναι σαν ψίθυρος που ξεπηδά από τις ψυχές παιδιών, που βρήκαν το φως μέσα από τα σκοτάδια ενός ιδρύματος. Με την καθηλωτική ερμηνεία της Σατζντάν Πατάν, ξεδιπλώνεται με τρυφερότητα και πάθος η επανάσταση που γεννιέται, όταν η ψυχή αρνείται να σωπάσει. Η υποψηφιότητα για Όσκαρ έρχεται ως δικαίωση όχι μόνο της καλλιτεχνικής της αξίας, αλλά και της φλόγας που ανάβει μέσα μας, υπενθυμίζοντας πως η ελπίδα μπορεί να ανθίσει ακόμα και στις πιο άνυδρες γωνιές της ζωής. Η «Anuja» είναι μια πρόκληση, μια κραυγή που διαπερνά το σκοτάδι της αδικίας και της σιωπής. Μέσα από την ιστορία της βλέπουμε τον αγώνα, την απελπισία, αλλά και την απύθμενη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής. Μένει ανοιχτό το ερώτημα: Πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε, όταν η κοινωνία αρνείται να ακούσει; Η Anuja δεν ζητά απλά να ακουστεί, απαιτεί να γίνει η φωνή που θα σπάσει τη σιωπή!
μαθητική παρουσία 