«Γαλαξιακό έτος 2300, αστρική μέρα 520.. έτσι πιστεύω τουλάχιστον… Έχω χάσει κάθε επαφή με το κέντρο ελέγχου του διαστημικού σταθμού της ΝASA. Αυτή τη στιγμή κάνω καταγραφή των αποθεμάτων φαγητού στο σκάφος μου «Κίρκη 2». Ούτε ξέρω πόσο καιρό περιπλανιέμαι ανάμεσα στους γαλαξίες. Μια βλάβη στο διαστημόπλοιο μού στέρησε κάθε επαφή με τους συντρόφους μου. Μου έχουν λείψει αφάνταστα η γυναίκα μου, Πηνελόπη, και ο πολυαγαπημένος μου γιος, Τηλέμαχος. Ένα αποτυχημένο ταξίδι στο διάστημα μάς χωρίζει εδώ και χρόνια. Νοσταλγώ τις ηλιόλουστες μέρες στην πανέμορφη Ιθάκη… Θα με θυμούνται ακόμα ή συνεχίζουν τη ζωή τους κανονικά χωρίς εμένα; Πόσες δοκιμασίες πια σε αυτό το ταξίδι!! Πρώτα ξεκίνησα την αποστολή μου με 10 συντρόφους. Στη συνέχεια, φτάνοντας στον Κυκλώπειο πλανήτη έχασα τους 6. Ένα μυστηριώδες πλάσμα, ο Πολύφημος, τους κατάπιε! Αργότερα, πέφτοντας στη μαύρη τρύπα της Χάρυβδης μείναμε 3 και τώρα, μετά από μία ενεργειακή καταιγίδα, η διαδρομή της επιστροφής χάθηκε μέσα στις απέραντες εκτάσεις του διαστήματος κι έμεινα μόνος. Πάντως, αυτή η εμπειρία στο διάστημα θα αφήσει ένα αποτύπωμα ασύλληπτα δυνατό μέσα μου. Μέχρι στιγμής, η ελπίδα με σώζει! Η ελπίδα ότι με τη βοήθεια του Δία θα ξαναβρεθώ με την οικογένειά μου! Ποτέ δε θα σταματήσω να ελπίζω!»
Την Κυριακή 10/11 παρακολούθησα την παράσταση «Τανκ/ Όλη νύχτα εδώ» στην εφηβική σκηνή του θεάτρου Κάρολου Κουν. Η παράσταση είναι βασισμένη στο βιβλίο «Όλη Νύχτα Εδώ», σε επιμέλεια Ιάσονα Χανδρινού. Η ομάδα RMS MATAROA αφηγείται με πρωτότυπο τρόπο τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μέσα από προσωπικές μαρτυρίες- μνήμες, που συγκινούν θεατές κάθε ηλικίας. Μουσικά αποσπάσματα, δραματοποίηση μαζί με αφήγηση φανερώνουν πως η προσωπική εμπειρία, όταν μεταφέρεται στις μεταγενέστερες γενιές, συνθέτει μια πληρέστερη εικόνα της ιστορίας και καταφέρνει να αφυπνίζει αξίες, όπως η αλληλεγγύη, η ενσυναίσθηση και η ελευθερία. Το Πολυτεχνείο αποτελεί την κορυφαία στιγμή μιας κοινωνίας που σπάει τη σιωπή της και μέσα από το φοιτητικό κίνημα διεκδικεί ανοιχτά, για πρώτη φορά, την ανατροπή του καθεστώτος. Μέσα από τις προφορικές μαρτυρίες πρωταγωνιστών των γεγονότων και από εξαιρετικό αρχειακό υλικό, ξετυλίγεται μία γραμμική αφήγηση των τεσσάρων εκείνων ημερών, σε μια προσπάθεια εξερεύνησης της ιστορικής αλήθειας. Οι αριθμοί ήταν συγκλονιστικοί. Σε τέσσερις ημέρες 324.000 σφαίρες, 1.103 τραυματίες και 24 επιβεβαιωμένοι νεκροί, που εκτείνονται από τους Αγίους Αναργύρους μέχρι του Ζωγράφου και τον Νέο Κόσμο. Πολλοί συνέχιζαν, κυριευμένοι από τον φόβο, να σιωπούν ή ακόμα χειρότερα ανέβαιναν στις ταράτσες των απέναντι κτηρίων και πυροβολούσαν με μανία όποιον τολμούσε να προσεγγίσει το Πολυτεχνείο.
Μια πρόταση που επανέρχεται διαρκώς στην παράσταση: «Εσύ θυμάσαι πού ήσουν 17.11.73;» μας φέρνει διαρκώς αντιμέτωπους με το ερώτημα, αν η προσωπική πολιτική στάση είναι και ο μόνος δρόμος αντίστασης. Στο κέντρο της σκηνής ένα τανκ από ανακυκλωμένο χαρτί μάς καλεί να προβληματιστούμε για όλα όσα αξίζει να παλέψουμε και να υπερασπιστούμε. Μετά την παράσταση, δίνεται η δυνατότητα στους θεατές να συνομιλήσουν με τους ηθοποιούς. Εξαιρετική παράσταση, βραβευμένη παράσταση, την προτείνω ανεπιφύλακτα!
Η ταινία «Gravity» (2013), σε σκηνοθεσία του Αλφόνσο Κουαρόν, αφηγείται την ιστορία της αστροναύτισσας Δρ. Ράιαν Στόουν (Σάντρα Μπούλοκ) και του συναδέλφου της Ματ Κοβάλσκι (Τζορτζ Κλούνεϊ), οι οποίοι βρίσκονται απομονωμένοι στο διάστημα, έπειτα από ένα καταστροφικό ατύχημα. Η ταινία αναδεικνύει τις τεράστιες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στο διάστημα, όπως η έλλειψη βαρύτητας, η μοναξιά, η απομόνωση και η προσπάθεια να επιβιώσουν απέναντι σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η Δρ. Ράιαν Στόουν, επιστήμονας της γενετικής, ταξιδεύει για πρώτη φορά στο διάστημα με συνοδοιπόρο τον βετεράνο αστροναύτη Ματ Κοβάλσκι, που βρίσκεται στην τελευταία του πτήση, πριν συνταξιοδοτηθεί. Μόνο που σε μια απλή διαδρομή ρουτίνας το σκάφος αποσυντίθεται και η Στόουν με τον Κοβάλσκι μένουν ολομόναχοι στο διάστημα, αγκιστρωμένοι ο ένας στον άλλον σε μια ατέρμονη κάθοδο στο σκοτάδι. Η εκκωφαντική σιωπή τούς επιβεβαιώνει ότι έχουν χάσει κάθε επαφή με τη Γη και κάθε ελπίδα σωτηρίας. Καθώς ο φόβος τους μεγαλώνει, κάθε ανάσα ελαττώνει το οξυγόνο που τους έχει απομείνει. Αλλά ο μοναδικός τρόπος να επιστρέψουν μπορεί να απαιτεί να βυθιστούν ακόμα πιο μακριά… στην τρομακτική απεραντοσύνη του διαστήματος. Αναμφίβολα, ο σκηνοθέτης μάς δημιουργεί ένα συναίσθημα αγωνίας και συγκίνησης μέσα σε 90 λεπτά παρακολουθώντας μια συγκλονιστική ιστορία ανθρώπινης επιβίωσης. Η ταινία σε ανεβάζει στο διάστημα ήδη από το πρώτο δευτερόλεπτο! Μετά το τέλος της, θα νιώσεις σίγουρα πιο δυνατός βλέποντας πόσα μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος! Αναπόφευκτες, φυσικά, οι σκέψεις γύρω από τη ζωή και τον θάνατο. Σκεφτόμουν ότι η ταινία «Gravity» και το πρόγραμμα Myth to Space μοιράζονται την κοινή θεματολογία της ανθρώπινης επιβίωσης στο άγνωστο και της αλληλεπίδρασης με το διάστημα. Και τα δύο προσκαλούν το κοινό να εξετάσει την ψυχολογική, τεχνολογική και φιλοσοφική διάσταση της διαστημικής εξερεύνησης. Πάντως, η ταινία έχει άριστες κριτικές και κατά την γνώμη μου, αξίζει να την δείτε!
Γράφουν οι μαθήτριες Αγάπη Κωσταρέλου και Νεφέλη Μακρυγιάννη (Β2)
Λοιπόν, το ότι θα υπήρχε στη Δανία μία βιβλιοθήκη, όπου αντί για βιβλία μπορεί κάποιος να «δανειστεί» έναν άνθρωπο και να ακούσει την ιστορία της ζωής του για 30 λεπτά, δεν το περιμέναμε! Η ιδέα γεννήθηκε από μία ομάδα εφήβων, εκ της οποίας ένα μέλος είχε γίνει αποδέκτης μιας απρεπούς συμπεριφοράς, επειδή θεωρήθηκε εσφαλμένα ότι ήταν μουσουλμάνος. Αυτή η ρατσιστική αντιμετώπιση τον ώθησε να κάνει τη σκέψη του πράξη.
Το Human Library («Ανθρώπινη Βιβλιοθήκη») είναι ένα κοινωνικό πρότζεκτ, που ξεκίνησε στη Δανία το 2000, εμπνευσμένο από τον Δανό ακτιβιστή Ronni Abergel. Η βιβλιοθήκη των ανθρώπων αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, για να σκεφτούμε πως, όπως η πλοκή ενός βιβλίου μπορεί να διαψεύσει την εικόνα που είχαμε σχηματίσει για εκείνο από την όψη του εξωφύλλου του, έτσι και η ιστορία ενός ανθρώπου δεν μπορεί να οριστεί από την εξωτερική του εμφάνιση. Πρόκειται για έναν τρόπο καταπολέμησης των στερεοτύπων και άμεσης κατανόησης των αιτιών που διαμόρφωσαν τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου ή ακόμα και τη στάση ζωής του, χωρίς πολλές φορές ο ίδιος να φέρει κάποια ευθύνη: άτομα με ιδιαίτερες εμπειρίες ζωής, που συχνά φέρουν κοινωνικές «ταμπέλες» ή υπόκεινται σε διακρίσεις λόγω των ταυτοτήτων τους, όπως άτομα με αναπηρία, θρησκευτικές μειονότητες, «ο άνεργος», «ο πρόσφυγας», «ο ΛΟΑΤΚΙ»… Ακούγοντας όμως την ιστορία τους συνειδητοποιείς πως, τελικά, δεν πρέπει «να κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του»!
Οι ερωτήσεις του κοινού είναι αμέτρητες, καθώς για πρώτη φορά δίνεται η ευκαιρία να προσεγγίσουν κόσμους άγνωστους μέσα από τις πιο δυνατές ανθρώπινες ιστορίες. Ακόμη και εν μέσω της πανδημίας, η βιβλιοθήκη συνέχιζε το έργο της δίνοντας τη δυνατότητα σε εθελοντές από όλο τον κόσμο να συνδεθούν ψηφιακά με τους «αναγνώστες» τους. Συνήθως, το πρώτο πράγμα που αντικρίζουμε, όταν μπαίνουμε σε μία βιβλιοθήκη, είναι αμέτρητα βιβλία που περιμένουν να τα ξεφυλλίσουμε, για να ανακαλύψουμε το μυστικό περιεχόμενό τους. Σε μια ζωντανή βιβλιοθήκη, όμως, καλούμαστε να διαβάσουμε ανθρώπινα μάτια, που κρύβουν πιθανόν πολλές περισσότερες ιστορίες από όσες χωράνε στις σελίδες ενός έντυπου βιβλίου. Μπορούμε να διαλέξουμε το βλέμμα που θα μας γοητεύσει προσφέροντάς του την ευκαιρία να μας συγκινήσει με την αφήγηση της δικής του ιστορίας ζωής. Από την ίδρυσή του, το Human Library έχει εξαπλωθεί σε περισσότερες από 80 χώρες και έχει διοργανωθεί σε διάφορους χώρους, όπως σχολεία, πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, ακόμα και σε εργασιακούς χώρους. Κάθε συνάντηση επιδιώκει να φέρει κοντά ανθρώπους από διαφορετικά υπόβαθρα, καλλιεργώντας μια κουλτούρα ανοιχτού διαλόγου και αποδοχής της διαφορετικότητας. Η Ανθρώπινη Βιβλιοθήκη αποτελεί μια απλή, αλλά ισχυρή υπενθύμιση της δύναμης του διαλόγου και της προσωπικής εμπειρίας δημιουργώντας ένα περιβάλλον, όπου οι άνθρωποι μαθαίνουν να εκτιμούν ο ένας τον άλλον μέσα από τον αμοιβαίο σεβασμό και την κατανόηση.
Ο Σαίξπηρ, ο διάσημος Άγγλος δραματουργός, δεν είχε φυσικά καμία άμεση σχέση με την επιστήμη ή το διάστημα, αλλά τα έργα και οι χαρακτήρες του έχουν αφήσει το στίγμα τους ακόμα και στην αστρονομία. Πολλοί δορυφόροι και πλανητικά χαρακτηριστικά στο ηλιακό μας σύστημα έχουν λάβει τα ονόματά τους από χαρακτήρες του Σαίξπηρ, δείχνοντας πόσο ευρεία είναι η επίδρασή του.
Ο Σαίξπηρ γεννήθηκε στο χωριό Στράτφορντ, στο Ουόρικσιρ, το 1564. Ήταν επαρχιώτης. Κατάφερε να απογειώσει τη δραματική τέχνη κομίζοντας σε αυτήν τη βαθιά γνώση της σκηνικής πράξης, που του προσέφερε η πολύχρονη και καθημερινή συνύπαρξή του με τους ανθρώπους του επαγγέλματος. Και βρέθηκε στη σωστή πόλη, το Λονδίνο, τη σωστή στιγμή. Έζησε σε μια αρκετά σημαντική εποχή, η οποία σηματοδοτεί το πρώτο στάδιο της Επιστημονικής Επανάστασης, όταν οι αντιλήψεις και οι ιδέες του Μεσαίωνα άρχισαν να υποχωρούν και να δίνουν τη θέση τους σε νεότερες. Ανάμεσα στις εμβληματικές φιγούρες αυτής της εποχής ήταν ο Γαλιλαίος και η μεθοδική, ορθολογική σκέψη του, αλλά και ο σκεπτικιστής Γάλλος δοκιμιογράφος Μονταίνιος. Οι δορυφόροι του πλανήτη Ουρανού έχουν σχεδόν όλοι πάρει τα ονόματά τους από χαρακτήρες λογοτεχνικών έργων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Ο Όμπερον είναι ο εξώτατος από τους κυριότερους φυσικούς δορυφόρους του πλανήτη Ουρανού. Ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ το 1787 και πήρε το όνομά του από τον Όμπερον, τον βασιλιά των ξωτικών στο έργο του Σαίξπηρ «Όνειρο Θερινής Νυκτός». Η Τιτάνια, άλλος ένας δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού πήρε το όνομά του από την Τιτάνια, τη βασίλισσα των ξωτικών στο ίδιο έργο του Σαίξπηρ. Οι δορυφόροι Άριελ, Πρόσπερο, Στεφάνο, Σύκοραξ, Τρινκούλο και Φρανσίσκο ονομάστηκαν έτσι από το έργο του Σαίξπηρ «Η Τρικυμία». Η Ιουλιέτα, ένας ακόμα δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού, ονομάστηκε έτσι από τη γνωστή ηρωίδα του σαιξπηρικού έργου «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Όπως και η Οφηλία πήρε αυτό το όνομα από το σαιξπηρικό έργο «Άμλετ». Ο δορυφόρος Μιράντα από την «Καταιγίδα», η Πόρσια από τον «Έμπορο της Βενετίας», η Δυσδαιμόνα από τον «Οθέλλο», ενώ η Κορδέλια και η Ρεγάνη από τον «Βασιλιά Ληρ».
Για να σηματοδοτήσει τη συνεχή απήχηση των λόγων τού διάσημου θεατρικού συγγραφέα, 400 χρόνια μετά τη δημοσίευση του «Πρώτου φύλλου» του στις 8 Νοεμβρίου 1623, ο Βρετανός σκηνοθέτης Τζακ Τζιούερς έστειλε ένα πορτρέτο του Σαίξπηρ, μαζί με μια ομιλία από ένα από τα πιο γνωστά έργα του στο διάστημα. O Ουίλιαμ Σαίξπηρ, λοιπόν, σε αυτά τα 400 χρόνια έχει καταφέρει να αποτελεί πηγή έμπνευσης, καθώς το έργο του ξεπέρασέ την ατμόσφαιρα, κυριολεκτικά και μεταφορικά…
Προσαρτημένο σε ένα μετεωρολογικό μπαλόνι με κάμερα και GPS, το πορτρέτο συνοδευόμενο από μία ομιλία από το «Όνειρο θερινής νυκτός», μεταφέρθηκε στην ανώτερη ατμόσφαιρα της Γης. Μια ομάδα από την αεροδιαστημική εταιρεία Sent Into Space βοήθησε την πτήση στο διάστημα. «Είχα αυτή την εικόνα στο μυαλό μου: ένα πορτρέτο του Σαίξπηρ με φόντο το διάστημα, με την καμπυλότητα της Γης στο βάθος. Τι πιο ταιριαστός τρόπος, για να γιορτάσουμε την οικουμενικότητα της ανθρώπινης εμπειρίας μας και το πώς αυτή αποτυπώνεται εδώ και 400 χρόνια από αυτές τις υπέροχες λέξεις;», δήλωσε ο Τζούερς.
Γράφουν οι μαθητές Οδυσσέας Ντέιβις, Νίκος Σεφεριάδης και Πολυνείκης Τσακανίκας (Β3)
Η Ευρώπη (πιθανόν από τις λέξεις εὐρύς + ὤψ, δηλ. αυτή που έχει μεγάλα μάτια) είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές της ελληνικής μυθολογίας, καθώς η ιστορία της συνδέεται με τη γέννηση μεγάλων πολιτισμών, αλλά και με το ίδιο το όνομα της ηπείρου μας. Στη σύγχρονη εποχή, το όνομα της Ευρώπης δεν ανήκει μόνο στη μυθολογία, αλλά και στον κόσμο της αστρονομίας, καθώς δόθηκε σε έναν από τους δορυφόρους του πλανήτη Δία. Η Ευρώπη ήταν αδελφή του Κάδμου, ιδρυτή της Αρχαίας Θήβας και κόρη του Αγήνορα, ηγεμόνα της Φοινίκης. Μια μέρα πήγε στα λιβάδια, για να παίξει με τις φίλες της και να μαζέψει λουλούδια. Εκεί συνάντησε τον θεό Δία, που για να την πλησιάσει μεταμορφώθηκε σε δυνατό ταύρο και πήγε δίπλα της κάνοντας δήθεν ότι βόσκει, σκεπτόμενος με ποιον τρόπο θα την κατακτούσε. Εκείνη πλησίασε τον ταύρο- Δία γοητευμένη από την ωραία κορμοστασιά του και τη μυϊκή του δύναμη. Δε δίστασε και να τον ιππεύσει. Τότε εκείνος άρχισε να τρέχει με αστραπιαία ταχύτητα. Η Ευρώπη έκλαιγε, μα δεν μπορούσε να ξεφύγει. Ο Δίας διέσχισε τη θάλασσα και έφτασε στην Κρήτη, όπου την έκανε βασίλισσα. Ως «Αρπαγή της Ευρώπης» φέρεται και ψηφιδωτό μωσαϊκό δάπεδο, το οποίο αναπαριστά τον μύθο της αρπαγής. Το μωσαϊκό αυτό χρονολογείται γύρω στον 4ο αιώνα π.Χ. και βρέθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Σπάρτης. Σήμερα φυλάσσεται σε πολύ καλή κατάσταση στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Το συγκεκριμένο ψηφιδωτό απεικονίζεται και στην ελληνική έκδοση του κέρματος των 2 ευρώ. Η Ευρώπη είναι, επίσης, ένας από τους τέσσερις μεγάλους δορυφόρους του Δία, γνωστοί ως οι γαλιλαϊκοί δορυφόροι, αφού ανακαλύφθηκαν από τον Γαλιλαίο το 1610. Μαζί με τον Γανυμήδη, την Ιώ και την Καλλιστώ, η Ευρώπη αποτελεί έναν από τους πιο εξερευνημένους δορυφόρους στο ηλιακό μας σύστημα. Αυτό που κάνει την Ευρώπη ξεχωριστή δεν είναι μόνο η ιστορική της σημασία, αλλά και η γεωλογική της σύνθεση. Καλυμμένη με έναν τεράστιο ωκεανό κάτω από μια παγωμένη επιφάνεια, η Ευρώπη είναι ένας από τους πιο υποσχόμενους τόπους για την ανακάλυψη εξωγήινης ζωής στο ηλιακό μας σύστημα. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι κάτω από την παγωμένη επιφάνειά της βρίσκεται ένας αλμυρός ωκεανός, που ενδέχεται να φιλοξενεί μικροβιακές μορφές ζωής, λόγω των θερμικών πηγών που πιθανώς υπάρχουν στον πυθμένα του. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο μύθος της Ευρώπης συνεχίζει να ζει και να εμπνέει τις προσπάθειες της ανθρωπότητας να ξεπεράσει τα σύνορα της Γης και να εξερευνήσει το αχανές διάστημα. Όπως ο Δίας οδήγησε την Ευρώπη σε νέα εδάφη, έτσι και ο δορυφόρος Ευρώπη- ίσως- μας οδηγήσει σε νέες, άγνωστες επιστημονικές ανακαλύψεις.
Γράφουν οι μαθήτριες Αγάπη Κωσταρέλου, Νεφέλη Μακρυγιάννη και Ναταλία Μαντά (Β2)
Ο δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου και ο δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος στο ηλιακό μας σύστημα, Τιτάνας, πήρε το όνομά του από την πασίγνωστη μυθολογική σύγκρουση, την Τιτανομαχία. Οι Τιτάνες, όπως ο Κρόνος, ο Ιαπετός, ήταν παιδιά του Ουρανού και της Γαίας. Τιτανομαχία ήταν η επική μάχη ανάμεσα στους Τιτάνες και τους θεούς του Ολύμπου με επικεφαλής τον Δία. Οι πρώτοι αντιπροσώπευαν την αρχέγονη δύναμη και το χάος, ενώ οι Ολύμπιοι την τάξη και τον πολιτισμό. Η Τιτανομαχία κατέληξε στην ήττα των Τιτάνων, οι οποίοι, μετά από δεκάχρονο πόλεμο, φυλακίστηκαν στα Τάρταρα από τους Ολύμπιους. Οι τελευταίοι μοίρασαν μεταξύ τους τα λάφυρα δίνοντας στον Δία την εξουσία στον αέρα και τον ουρανό, στον Ποσειδώνα την εξουσία στη θάλασσα και σε όλα τα υδάτινα σώματα και στον Άδη τον Κάτω Κόσμο. Η γη αφέθηκε ως κυριαρχία κοινή όλων των θεών.
Ο Τιτάνας, ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου είναι μεγαλύτερος από τον πλανήτη Ερμή και πιο ογκώδης από τον Πλούτωνα, άρα μοιάζει περισσότερο με πλανήτη παρά με δορυφόρο. Ανακαλύφθηκε το 1655 από τον Ολλανδό αστρονόμο Κρίστιαν Χόιχενς και είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρων για τους επιστήμονες, λόγω των χαρακτηριστικών του, όπως η πυκνή ατμόσφαιρα και η παρουσία υγρών στην επιφάνειά του (μεθάνιο και αιθάνιο). Ακόμη, η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του είναι -178°C και η ατμοσφαιρική πίεση είναι 60% μεγαλύτερη από αυτή της Γη. Το ενδιαφέρον για τον Τιτάνα αυξάνεται, καθώς θεωρείται ένας από τους πιθανούς υποψήφιους δορυφόρους για την ύπαρξη ζωής, λόγω της χημείας που παρατηρείται στην ατμόσφαιρά του. Η χρήση της μυθολογίας για την ονομασία ουράνιων σωμάτων είναι μια κοινή πρακτική στην αστρονομία και ο Τιτάνας αποτελεί κλασικό παράδειγμα αυτής της τάσης. Tο σίγουρο είναι πως παραμένει ένα από τα πιο αινιγματικά σώματα του ηλιακού μας συστήματος, έτοιμο να αποκαλύψει νέα μυστήρια…
Η Πλεξούδα της Λετίσια Κολόμπανι είναι ένα μυθιστόρημα, που κυκλοφόρησε το 2017 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Αφηγείται την ιστορία τριών γυναικών από τρεις διαφορετικές ηπείρους, που χωρίς ποτέ να γνωριστούν, οι ζωές τους με κάποιον τρόπο διαπλέκονται… σαν μία πλεξούδα. Ο τίτλος, δηλαδή, είναι συμβολικός, αφού η δομή του βιβλίου βασίζεται στην εναλλαγή τριών ιστοριών, δημιουργώντας μια συνεχή αίσθηση σύνδεσης!
Τρεις γυναίκες, λοιπόν, τρεις δυνατές και αποφασισμένες γυναίκες να ξεπεράσουν τους περιορισμούς, τους οποίους θέτει στη ζωή τους το φύλο τους. Καθεμία αντιπροσωπεύει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, αλλά όλες μοιράζονται την κοινή επιθυμία να ξεπεράσουν τα εμπόδια και να δημιουργήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Η πρώτη είναι η Σμίτα, η οποία ζει στην Ινδία και ανήκει στην τάξη των Ντάλιτ, την κατώτερη «κάστα των ανέγγιχτων». Ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον για την κόρη της, μακριά από τη φτώχεια και την καταπίεση που βιώνει η ίδια, και θέλει να της προσφέρει την ευκαιρία για μόρφωση. Η δεύτερη είναι η Τζούλια, που ζει στο Παλέρμο και εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση επεξεργασίας μαλλιών, η οποία βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας. Όταν ο πατέρας της τραυματίζεται σοβαρά, εκείνη έρχεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα της επιχείρησης και καλείται να πάρει σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον της. Τρίτη είναι η επιτυχημένη δικηγόρος Σάρα, που ζει στο Μόντρεαλ, εργάζεται σκληρά και είναι πλήρως αφοσιωμένη στην καριέρα της. Ωστόσο, όταν ανακαλύπτει πως έχει καρκίνο, βλέπει τη ζωή της να αλλάζει δραματικά, έρχεται αντιμέτωπη με τις προκλήσεις της υγείας και αναγκάζεται να επανεξετάσει τις προτεραιότητές της και τις επιλογές που έχει κάνει.
Το βιβλίο στέλνει ισχυρά μηνύματα για την ανθεκτικότητα των γυναικών μπροστά στις αντιξοότητες, τη δύναμη της αλληλεγγύης και την κοινωνική δικαιοσύνη. Θα έλεγα πως είναι ένα βιβλίο- ύμνος στη γυναικεία φύση, στο κουράγιο των γυναικών σε διαφορετικές γωνιές του κόσμου και στην ανθρώπινη δύναμη να ξεπερνά τις προκλήσεις. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!
Οι περισσότεροι από εμάς έχουν ακούσει για τον θεό Απόλλωνα και τη θεά Άρτεμη. Αρκετοί γνωρίζουν ότι αυτοί οι δύο ήταν αδέλφια και λιγότεροι ότι ήταν δίδυμα αδέλφια. Ας δούμε, λοιπόν, τη σημασία του «Απόλλωνα» και της «Αρτέμιδος», ονόματα δανεισμένα από αρχαίους μύθους, που καθοδήγησαν πραγματικές αποστολές της NASA στο φεγγάρι! Με αυτό το άρθρο επιχειρώ να αποκαλύψω αυτές τις περίπλοκες συνδέσεις των θεών με τους αστροναύτες, των μύθων με τις προσσεληνώσεις…
Ο Απόλλων συμβόλιζε το φως, τη μουσική και τη σοφία, ενώ η Άρτεμις ενσάρκωνε το μυστήριο του φεγγαριού και την αγριότητα της φύσης. Σήμερα, αυτά τα ονόματα συνδέονται με διαστημικές αποστολές εμπνέοντάς μας να τολμήσουμε στο άγνωστο. Το πρόγραμμα «Apollo» σηματοδότησε τα πρώτα βήματα της ανθρωπότητας στο φεγγάρι. Η θριαμβευτική προσγείωση του Apollo 11 της NASA το 1969 στέκεται ως φάρος των ανθρώπινων επιτευγμάτων. Ακολουθώντας τα βήματα του Απόλλωνα, το πρόγραμμα «Άρτεμις» έχει στόχο να προσσεληνώσει την πρώτη γυναίκα και τον πρώτο έγχρωμο άντρα. Ακριβώς, λοιπόν, όπως ο Απόλλωνας έφερε φως και μουσική, οι αποστολές της NASA πυροδοτούν την κατανόησή μας για τον κόσμο και την αρμονία του. Η Άρτεμις, που κάνει περιπάτους στην άγρια φύση, αντηχεί καθώς προχωράμε στο άγνωστο του διαστήματος. Και κάτι τελευταίο! Η Άρτεμις και ο Απόλλων ήταν δίδυμοι, όμως δεν γεννήθηκαν την ίδια μέρα. Πρώτα βγήκε η Άρτεμη και την επόμενη μέρα ο Απόλλωνας. Η Άρτεμη στη Δήλο βοήθησε τη μητέρα της να ξεγεννήσει τον αδερφό της και περιποιήθηκε το νεογέννητο. Ο μύθος της Άρτεμης συμβολίζει το ότι η γυναίκα είναι μητέρα, αλλά παράλληλα είναι και ισότιμη -αν όχι και ότι προηγείται- του άνδρα. Και αυτό ακριβώς είχαν στον νου τους οι υπεύθυνοι της ΝΑSΑ, όταν έδωσαν το όνομα της Άρτεμης στην αποστολή, τονίζοντας έτσι την ισότητα των φύλων και την επιλογή με βάση την αξία.
Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι στις διαπλεκόμενες αφηγήσεις της μυθολογίας και της εξερεύνησης του διαστήματος, ο Απόλλωνας και η Άρτεμις λάμπουν ως καθοδηγητικά φώτα. Καθώς κοιτάμε προς τον ουρανό, τιμάμε το μυθικό μας παρελθόν, ενώ προσεγγίζουμε τα αστέρια…
Ο Άρης ή Kόκκινος πλανήτης αποτελεί έναν από τους οχτώ πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος, που έχουν πάρει το όνομά τους από κάποιον αρχαίο θεό. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Άρης, γιος της Ήρας και του Δία, ήταν ένας από τους 12 θεούς του Ολύμπου και πιο συγκεκριμένα, ο θεός του πολέμου. Συνδέεται με τον Κόκκινο Πλανήτη, τον τέταρτο πλανήτη από τον Ήλιο στο ηλιακό μας σύστημα, εξαιτίας της κόκκινης απόχρωσής του, η οποία προκαλείται από το οξείδιο του σιδήρου (σκουριά) στην επιφάνειά του. Στη μυθολογία, ο Άρης ήταν γνωστός για την αγριότητα, τον πόλεμο και τη σύγκρουση. Ο Κόκκινος Πλανήτης αποτελεί σύμβολο της δυσκολίας, του κινδύνου, αλλά και της πρόκλησης για τους επιστήμονες που προσπαθούν να τον εξερευνήσουν, λόγω του αφιλόξενου περιβάλλοντος, της έλλειψης κατάλληλης ατμόσφαιρας για την ανθρώπινη ζωή, της δυσκολίας αναζήτησης πόρων, που θα επιτρέψουν μια μελλοντική αποίκιση. Η NASA και άλλοι διαστημικοί οργανισμοί έχουν στείλει μια σειρά από επιτυχημένα ρομποτικά οχήματα στον Άρη, όπως το Perseverance και το Curiosity. Το Perseverance αναζητά ίχνη αρχαίας ζωής και συλλέγει δείγματα πετρωμάτων. Το Ingenuity, το πρώτο drone-ελικόπτερο που πέταξε στον Άρη, αποδεικνύει την τεχνολογική πρόοδο στην εξερεύνηση του πλανήτη και ανοίγει τον δρόμο για νέες μεθόδους παρατήρησης και χαρτογράφησης. Οι επιστήμονες αναζητούν στοιχεία για το αν ο Άρης είχε κάποτε υδάτινους πόρους στην επιφάνειά του, κάτι που θα μπορούσε να υποστηρίξει ζωή. Τα πρόσφατα δεδομένα δείχνουν πως υπήρξαν ποτάμια, λίμνες και θάλασσες πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, ενώ υπάρχουν ενδείξεις και για υπόγεια αποθέματα νερού. Η NASA, σε συνεργασία με ιδιωτικές εταιρείες όπως η SpaceX, εργάζεται για τη δημιουργία υποδομών για μια ανθρώπινη αποστολή στον Άρη. Η αποστολή αυτή αναμένεται να γίνει πραγματικότητα μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Ο Έλον Μασκ και η SpaceX σχεδιάζουν τη δημιουργία μόνιμων βάσεων στον Άρη με την ανάπτυξη του πυραύλου Starship, με απώτερο στόχο την αποίκιση του πλανήτη και τη δημιουργία μιας αυτάρκους ανθρώπινης κοινότητας, η οποία θα χρησιμοποιεί για την επιβίωσή της πόρους του πλανήτη, όπως το παγωμένο νερό στους πόλους του Άρη ή το διοξείδιο του άνθρακα της ατμόσφαιράς του για παραγωγή οξυγόνου μέσω ειδικών συσκευών, όπως το MOXIE. Ο θεός Άρης, ως σύμβολο πολέμου, αντιπροσωπεύει το θάρρος, αλλά και την επικινδυνότητα. Η εξερεύνηση του πλανήτη Άρη παραμένει μια πρόκληση για την ανθρωπότητα. Ο Άρης της μυθολογίας και ο Άρης του διαστήματος συνδέονται, λοιπόν, μέσα από την ιδέα της μάχης για την κατάκτηση του άγνωστου!
μαθητική παρουσία 