Η Δημοσιογραφική Ομάδα του Α’ Αρσακείου-Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης είχε την ευκαιρία να συναντήσει και να συνομιλήσει με την κ. Ελένη Δουνδουλάκη, Γενική Γραμματέα Σύγχρονου Πολιτισμού του Υπουργείου Πολιτισμού, είχαμε πρόσφατα στο σχολείο μας. Η κ. Δουνδουλάκη είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες στον χώρο του σύγχρονου πολιτισμού στην Ελλάδα με έναν πολυσχιδή ρόλο στον σχεδιασμό και την προώθηση πολιτιστικών πρωτοβουλιών, που επηρεάζουν το θέατρο, τις τέχνες, την εκπαίδευση και τη σχέση τους με την κοινωνία. Αφορμή για τη συζήτηση με τους μαθητές στάθηκε το άρθρο της στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής «Πολιτισμός και Παιδεία στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης», στο οποίο αναδεικνύεται η σημασία της ουσιαστικής ένταξης του πολιτισμού, των τεχνών και της δημιουργικής έκφρασης στην εκπαίδευση, ιδιαίτερα στις μέρες μας, σε έναν κόσμο που ανοίγεται όλο και περισσότερο στην Τεχνητή Νοημοσύνη.

Τη Δημοσιογραφική Ομάδα του Α’ Αρσακείου-Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης αποτελούν οι μαθητές: Βούρβαχη Ναταλία, Παπαδάκης Δημήτρης, Παπαδόπουλος Αστέρης, Παππά Ζέτα, Ρέππα Δώρις, Σταυριανοπούλου Άρτεμις, Τουτούζη Μυρτώ, Τσιτσώνη Νάγια, Φραγκουλοπούλου Σάρα, Χρυσάνθη Ευτυχία

Δείτε τη συνέντευξη εδώ:

Γράφουν οι μαθητές Αστέρης Παπαδόπουλος και Δημήτρης Παπαδάκης (Β2)

Στην Ολλανδία λειτουργεί ένα πρωτοποριακό πρότυπο φροντίδας για άτομα με άνοια, γνωστό ως Hogeweyk, «το χωριό της άνοιας». Πρόκειται για μια ειδικά σχεδιασμένη κοινότητα, η οποία βρίσκεται κοντά στο Άμστερνταμ και φιλοξενεί ανθρώπους που πάσχουν από άνοια ή νόσο Αλτσχάιμερ. Χρηματοδοτείται από την ολλανδική κυβέρνηση και εξυπηρετεί σήμερα 188 κατοίκους σε 27 σπίτια σηματοδοτώντας την εξέλιξη των παραδοσιακών γηροκομείων. Το Hogeweyk ξεκίνησε να λειτουργεί το 2009 και διαφέρει από έναν παραδοσιακό οίκο ευγηρίας, καθώς έχει τη μορφή ενός κανονικού χωριού. Περιλαμβάνει σπίτια, δρόμους, πλατείες, καταστήματα, εστιατόρια, ένα θέατρο, κινηματογράφο, κομμωτήριο, ακόμα και μία παμπ!
Οι κάτοικοι ζουν σε ομάδες με κοινά ενδιαφέροντα ή παρόμοιο παρελθόν: πρώην δάσκαλοι με δασκάλους, εργάτες με εργάτες, καλλιτέχνες με καλλιτέχνες. Τα σπίτια, τα οποία φιλοξενούν έξι ή επτά κατοίκους, διαθέτουν σαλόνι, κουζίνα, ιδιωτικά υπνοδωμάτια, μοιάζουν δηλαδή με κανονικά οικογενειακά σπίτια, ώστε να αισθάνονται οικεία και ασφαλείς. Στόχος του χωριού είναι να προσφέρει στους κατοίκους μια όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική καθημερινή ζωή. Οι άνθρωποι με άνοια μπορούν να κινούνται ελεύθερα μέσα στον χώρο, να ψωνίζουν, να πίνουν καφέ ή να συμμετέχουν σε δραστηριότητες, χωρίς να αισθάνονται ότι βρίσκονται σε νοσοκομειακό περιβάλλον. Στο σούπερ μάρκετ, για παράδειγμα, οι κάτοικοι μπορούν να αγοράσουν τρόφιμα, σαμπουάν ή μια καρτ ποστάλ, αλλά δεν υπάρχουν πραγματικά χρήματα.
Το προσωπικό φροντίδας (νοσηλευτές, γιατροί, ψυχολόγοι και φυσικοθεραπευτές) βρίσκεται διακριτικά παντού και παρεμβαίνει μόνο όταν χρειάζεται. Συχνά, δεν φορούν ιατρικές στολές, αλλά κανονικά ρούχα (ντύνονται ως υπάλληλοι ή γείτονες), για να μη δημιουργείται η αίσθηση του νοσοκομείου και να μειώνεται το άγχος των κατοίκων. Η φροντίδα, δηλαδή, είναι 24ωρη, αλλά διακριτική. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που ζουν σε τέτοιο περιβάλλον, εμφανίζουν λιγότερο άγχος και επιθετικότητα και χρειάζονται λιγότερα φάρμακα σε σχέση με όσους ζουν σε κλασικά ιδρύματα.
Το μοντέλο του Hogeweyk έχει τραβήξει το ενδιαφέρον πολλών χωρών και έχει εμπνεύσει τη δημιουργία παρόμοιων «χωριών άνοιας» και σε άλλες περιοχές του κόσμου. Στο Μπάρουμ της Νορβηγίας, σε ένα δήμο στα προάστια του Όσλο, το χωριό άνοιας Carpe Diem άνοιξε το 2020. Στη μικρόπολη Μπελμέρ της Αυστραλίας ζουν ασθενείς με άνοια μαζί με ηλικιωμένους κατοίκους, που δεν έχουν διαγνωστεί με κάποια νευροεκφυλιστική ασθένεια.
Το Hogeweyk δεν είναι απλώς μια δομή φροντίδας. Είναι μια υπενθύμιση, ότι η αξιοπρέπεια δεν τελειώνει με τη μνήμη. Εκεί όπου άλλοι βλέπουν το τέλος, οι Ολλανδοί είδαν μια νέα αρχή: έναν τρόπο να ζεις στο παρόν, ακόμη κι όταν το παρελθόν ξεθωριάζει. Η φράση που συνοψίζει τη φιλοσοφία του χωριού είναι: «Όχι φροντίδα για την άνοια, αλλά ζωή παρά την άνοια!»

Γράφει η μαθήτρια Ναταλία Βούρβαχη (Β1)

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Ελληνική δραματική ταινία
ΣΕΝΑΡΙΟ- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιάννης Σμαραγδής
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 129’
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ: Αντώνης Μυριαγκός, Φίνμπαρ Λιντς, Τάσος Χαλκιάς, Μάξιμος Μουμούρης, Μαίρη Βιδάλη, Παύλος Κοντογιαννίδης, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Νίκος Κορδώνης, Δημήτρης Δανίκας, Δημήτρης Γεωργιάδης, Καίτη Ιμπροχώρη

Στις 25 Δεκεμβρίου 2025 είδαμε για πρώτη φορά στους κινηματογράφους την πολυσυζητημένη ταινία «Καποδίστριας», σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σμαραγδή. Αφορμή για την έναρξη των γυρισμάτων το 2021 υπήρξε η επέτειος των 190 χρόνων από τη δολοφονία του Καποδίστρια (1831).
Η υπόθεση επικεντρώνεται στην πορεία του Καποδίστρια από τη διεθνή του καριέρα ως διπλωμάτη στη Ρωσία έως την άφιξή του στην Ελλάδα, μετά την Επανάσταση του 1821. Η ταινία δείχνει τις προσπάθειές του να οργανώσει ένα κράτος, που μόλις είχε βγει από τον πόλεμο, αλλά και τις έντονες αντιδράσεις που συνάντησε από πολιτικούς αντιπάλους και τοπικά συμφέροντα. Ο σκηνοθέτης προσπαθεί να παρουσιάσει τον Καποδίστρια ως έναν ιδεαλιστή ηγέτη, που έβαλε το συμφέρον της πατρίδας πάνω από το δικό του όφελος και την προσωπική του ευτυχία. Έτσι, αφενός φωτίζεται η προσωπικότητα του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας και αφετέρου εξυμνούνται τα σημαντικότερα ιδανικά εκείνης της εποχής, που παραμένουν διαχρονικά και αναλλοίωτα στο πέρασμα των χρόνων, όπως η τιμή, η πατρίδα, η υστεροφημία, η οικογένεια.
Από τα δυνατά στοιχεία της ταινίας είναι, αναμφίβολα, τα σκηνικά και τα κοστούμια, που μεταφέρουν τον θεατή στον 19ο αιώνα. Προσωπικά, όμως, εντυπωσιάστηκα και από μία σκηνή: όταν ο Καποδίστριας πέφτει από το άλογό του και εμφανίζεται η Παναγία δηλώνοντας έτσι τη θεϊκή προστασία, λόγω της βαθιάς πίστης του…

Ωστόσο, υπάρχουν πάντα και οι αρνητικές κριτικές. Ίσως, επειδή ο Καποδίστριας εμφανίζεται σχεδόν χωρίς αδυναμίες, κάτι που μπορεί να μειώνει τον ρεαλισμό της ταινίας. Παρολαυτά, αυτό φαίνεται να είναι συνειδητή επιλογή του σκηνοθέτη, ο οποίος θέλει να τιμήσει τον ήρωα και όχι να τον αποδομήσει. Στο ελληνικό κοινό, πάντως, η ταινία βρήκε μεγάλη απήχηση, όπως αποδεικνύεται από την εξαιρετική εμπορική επιτυχία που σημειώνει, ξεπερνώντας τα 145.000 εισιτήρια μέσα σε μόλις τέσσερις ημέρες.
Θεωρώ ότι την ταινία «Καποδίστριας» αξίζει να τη δείτε. Μάλιστα, ο Γιάννης Σμαραγδής βραβεύτηκε με το 1ο Διεθνές Βραβείο «Ιωάννης Καποδίστριας» από την Ακαδημία Ελληνικών Βραβείων Τέχνης. Δεν είναι απλώς μια ιστορική ταινία, αλλά ένα μάθημα ιστορίας και αξιών. Μας βοηθά να γνωρίσουμε καλύτερα μία σημαντική προσωπικότητα του ελληνικού παρελθόντος, να κατανοήσουμε τις δυσκολίες της δημιουργίας του ελληνικού κράτους και να προβληματιστούμε για έννοιες, όπως η ανιδιοτέλεια, η ευθύνη και η προσφορά στο κοινό καλό.

Γράφει ο μαθητής Δημήτρης Παπαδάκης (Β2)

Στην πιο αφιλόξενη ήπειρο της Γης, την Ανταρκτική, υπάρχει ένα φαινόμενο που εδώ και πάνω από έναν αιώνα προβληματίζει και συναρπάζει τους επιστήμονες. Οι λεγόμενοι «Καταρράκτες του Αίματος» ή αλλιώς οι «ματωμένοι» καταρράκτες (Blood Falls) βρίσκονται στον παγετώνα Taylor, στην περιοχή των McMurdo Dry Valleys, και ξεχωρίζουν λόγω του έντονου κόκκινου χρώματος του νερού που ρέει από τον πάγο δημιουργώντας την εντύπωση ότι ο παγετώνας… αιμορραγεί.

Το φαινόμενο παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1911 από τον Αυστραλό γεωλόγο Thomas Griffith Taylor, ο οποίος εξερεύνησε πρώτος την κοιλάδα, που φέρει το όνομά του. Αρχικά, υπήρξαν υποθέσεις ότι το κόκκινο χρώμα οφείλεται σε φύκια ή μικροοργανισμούς. Ωστόσο, η σύγχρονη επιστημονική έρευνα έδωσε μια διαφορετική, αλλά εξίσου εντυπωσιακή εξήγηση. Το νερό αυτών των καταρρακτών προέρχεται από μία αρχαία υπόγεια λίμνη, εγκλωβισμένη κάτω από τον παγετώνα εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Το νερό της είναι εξαιρετικά πλούσιο σε σίδηρο και ταυτόχρονα πολύ αλμυρό. Όταν, λοιπόν, βγαίνει στην επιφάνεια και έρχεται σε επαφή με το οξυγόνο της ατμόσφαιρας, ο σίδηρος οξειδώνεται προκαλώντας το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα, παρόμοιο με αυτό της σκουριάς.
Η υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι (τρεις φορές μεγαλύτερη σε σχέση με το θαλασσινό νερό) εξηγεί και ένα ακόμη παράδοξο: το νερό δεν παγώνει, παρότι οι θερμοκρασίες στην περιοχή συχνά πέφτουν πολύ κάτω από το μηδέν. Αυτό επιτρέπει τη συνεχή ροή του, ακόμη και μέσα στο ακραίο ψύχος της Ανταρκτικής.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός, ότι μέσα σε αυτό το απομονωμένο περιβάλλον έχουν εντοπιστεί μικροοργανισμοί, που επιβιώνουν χωρίς οξυγόνο και χωρίς ηλιακό φως. Η ανακάλυψη αυτή έχει τεράστια σημασία για την επιστήμη, καθώς προσφέρει στοιχεία για το πώς θα μπορούσε να υπάρξει ζωή σε παρόμοια ακραία περιβάλλοντα, όπως παγωμένους πλανήτες ή δορυφόρους του ηλιακού μας συστήματος.

Γράφουν οι μαθήτριες Άρτεμις Σταυριανοπούλου και Μυρτώ Τουτούζη (Β4)

Η Ρόουζ Βαλάν γεννήθηκε στην πόλη Saint-Étienne-de-Saint-Geoirs της Γαλλίας και ήταν κόρη σιδηρουργού. Ιστορικός τέχνης, μέλος της Γαλλικής Αντίστασης, Λοχαγός στον γαλλικό στρατό και μία από τις πλέον παρασημοφορημένες γυναίκες στην ιστορία της Γαλλίας. Κατέγραφε κρυφά λεπτομέρειες σχετικά με τις λεηλασίες των Ναζί επί της εθνικής γαλλικής και εβραϊκής ιδιωτικής τέχνης στη Γαλλία και, σε συνεργασία με τη Γαλλική Αντίσταση, κατάφερε να διασώσει χιλιάδες έργα τέχνης.
Το 1941, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Βαλάν τέθηκε σε μισθωτή υπηρεσία κι έγινε επιτηρήτρια του Μουσείου Ζε ντε Πομ κατά την εποχή της γερμανικής κατοχής στη Γαλλία. Σε μεταγενέστερο χρόνο, οπότε οι Γερμανοί άρχισαν τη συστηματική λεηλασία των έργων τέχνης από τα μουσεία και τις ιδιωτικές συλλογές σε ολόκληρη τη γαλλική επικράτεια, χρησιμοποίησαν το Μουσείο όπου δούλευε η Βαλάν ως το κεντρικό σημείο αποθήκευσης και διαλογής, εν αναμονή της διανομής των έργων προς διάφορα πρόσωπα και τόπους στη Γερμανία. Ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η λεηλασία, η Ρόουζ άρχισε να καταγράφει μυστικά όσο το δυνατόν περισσότερα από τα 20.000 αντικείμενα τέχνης, τα οποία μεταφέρθηκαν στο Μουσείο. «Τα σημειωματάριά μου κρατούσαν την αλήθεια», έλεγε.
Η Βαλάν δεν αποκάλυψε στους Γερμανούς ότι καταλάβαινε τη γερμανική γλώσσα και έτσι, συνομιλώντας με τους οδηγούς των φορτηγών, οι οποίοι απασχολούνταν από τους Γερμανούς, ήταν σε θέση να μαθαίνει για τα έργα τέχνης, τα οποία λεηλατούνταν και μεταφέρονταν κατευθείαν στους σιδηροδρομικούς σταθμούς. «Δε με κοιτούσαν ποτέ δεύτερη φορά. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος τους!», έλεγε η Ρόουζ. Η Βαλάν ενημέρωνε τακτικά τον Διευθυντή των Εθνικών Μουσείων σχετικά με την κατάσταση των λεηλασιών από τους Ναζί. Επιπλέον, για τέσσερα χρόνια, παρακολουθούσε πού και σε ποιον στη Γερμανία στέλνονταν τα έργα τέχνης και, με κίνδυνο της ζωής της, παρείχε αυτές τις πληροφορίες στη Γαλλική Αντίσταση, ώστε να μην ανατινάξουν κατά λάθος τις αμαξοστοιχίες, οι οποίες μετέφεραν τους ανεκτίμητους θησαυρούς της Γαλλίας. Ένας Γερμανός αξιωματικός είχε πει: «Ήταν πολύ απλή και πολύ σιωπηλή, για να είναι πρόβλημα.» Το μουσείο επισκέπτονταν υψηλόβαθμοι Ναζί αξιωματούχοι και η Βαλάν ήταν εκεί. Στις 3 Μαΐου 1941 το επισκέφθηκε ο Στρατάρχης Χέρμαν Γκάιρινγκ, προκειμένου να διαλέξει ο ίδιος κάποιους από τους κλεμμένους πίνακες για την προσωπική του συλλογή. Το εντυπωσιακό είναι ότι η Ρόουζ κατέθεσε στη δίκη της Νυρεμβέργης αντιμετωπίζοντας τον Γκάιρινγκ απευθείας. Ο άνθρωπος που την είχε αγνοήσει για τέσσερα χρόνια, τώρα έπρεπε να απαντήσει στις ερωτήσεις της. Οι σημειώσεις της Ρόουζ έγιναν το κλειδί για την ανεύρεση θησαυρών, που ήταν κρυμμένοι σε κάστρα, σήραγγες και αλατωρυχεία σε όλη την Γερμανία. Η γυναίκα αυτή βοήθησε να ανακτηθούν περίπου 60.000 έργα τέχνης. Τα 45.000 επιστράφηκαν στους νόμιμους κατόχους τους. «Δεν αποκαθιστούσαμε πίνακες.», είπε, «Αποκαθιστούσαμε οικογένειες.»

Γράφει η μαθήτρια Ναταλία Βούρβαχη (Β1)

Η Ισλανδία, παλιότερα, μάς ήταν γνωστή για τα μοναδικά φαινόμενα, όπως το Βόρειο Σέλας, οι θερμοπίδακες (τα λεγόμενα geysers), τα ηφαίστεια, οι παγετώνες! Η χώρα αυτή δεχόταν καθημερινά χιλιάδες τουρίστες! Αυτές τις ημέρες, όμως, είναι στην επικαιρότητα για διαφορετικό λόγο…
Για πρώτη φορά στα χρονικά απέκτησε κουνούπια! Ναι, το ξέρω πως είναι πρωτάκουστο, καθώς η Ισλανδία ήταν μέχρι πρότινος σχεδόν η μοναδική χώρα στον κόσμο, που δεν είχε πληθυσμό κουνουπιών. Ο λόγος είναι απλός: τα κουνούπια δεν μπορούσαν να ολοκληρώσουν τον κύκλο ζωής τους και να επιβιώσουν στις ακραίες καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν εκεί. Η εμφάνιση κουνουπιών όμως, προκάλεσε αναστάτωση στους κατοίκους και συνδέεται άμεσα με την κλιματική αλλαγή, γι’αυτό και παρουσιάζει έντονο επιστημονικό και κοινωνικό ενδιαφέρον. Η Ισλανδία, πλέον, θερμαίνεται με ρυθμό τέσσερις φορές ταχύτερο από εκείνον στο υπόλοιπο βόρειο ημισφαίριο, γεγονός στο οποίο οι επιστήμονες αποδίδουν την εμφάνιση των πρώτων κουνουπιών. Τα πιο ζεστά καλοκαίρια, η μεγαλύτερη διάρκεια της θερμής περιόδου και τα περισσότερα στάσιμα νερά από το λιώσιμο των πάγων ευνοούν την επιβίωση και την αναπαραγωγή κουνουπιών. Μάλιστα, τον περασμένο Ιούλιο σημειώθηκε μία άνευ προηγουμένου ζέστη με θερμοκρασίες ρεκόρ (30,5 βαθμούς Κελσίου σε ορισμένες περιοχές), μια αξιοσημείωτη δηλαδή αύξηση της τάξης των 8 βαθμών Κελσίου!
Η εμφάνιση κουνουπιών σε μια χώρα όπως η Ισλανδία, που παλιά ήταν γνωστή για το πολύ κρύο της κλίμα, μας δείχνει πόσο σοβαρά έχει αλλάξει ο πλανήτης μας. Η κλιματική αλλαγή δεν είναι κάτι μακρινό ή θεωρητικό, αλλά επηρεάζει ήδη τη φύση και τη ζωή των ανθρώπων. Αυτό μας κάνει να αναρωτηθούμε τι μέλλον μας περιμένει, αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που φερόμαστε στο περιβάλλον και αν δεν προσπαθήσουμε όλοι να το προστατεύσουμε…

Γράφουν οι μαθήτριες Άρτεμις Σταυριανοπούλου, Μυρτώ Τουτούζη, Νάγια Τσιτσώνη και Σάρα Φραγκουλοπούλου (Β4)

Την Τρίτη 18 Νοεμβρίου το τμήμα μας επισκέφθηκε τη Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας «Γαλιλαία» στα Σπάτα. Από την πρώτη στιγμή που περάσαμε την είσοδο, καταλάβαμε ότι δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο χώρο φροντίδας. Η ζεστασιά, η ηρεμία και τα χαμόγελα των ανθρώπων εκεί μάς έκαναν να νιώσουμε πως μπαίνουμε σε ένα «σπίτι» γεμάτο φροντίδα και αγάπη.
Στη «Γαλιλαία» προσφέρονται εξειδικευμένες υπηρεσίες σε ασθενείς με καρκίνο και νόσο του κινητικού νευρώνα, από κατ’ οίκον φροντίδα και υποστήριξη σε ξενώνα, μέχρι ψυχολογική και πνευματική ενδυνάμωση για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Ακούγοντας το έργο των ανθρώπων που εργάζονται εκεί, συνειδητοποιήσαμε πόση δύναμη χρειάζεται, για να στηρίζεις καθημερινά κάποιον άλλον, αλλά και πόση δύναμη σου επιστρέφει αυτή η προσφορά…
Λίγο πριν την επίσκεψη, είχαμε οργανώσει συγκέντρωση αναλώσιμων, όπως πάνες, υποσέντονα, μωρομάντηλα, καθώς και ορθοπεδικού εξοπλισμού, όπως καροτσάκια και ορθοστάτες. Όταν παραδώσαμε αυτά τα είδη, νιώσαμε ότι -έστω και για λίγο- μπορούμε να κάνουμε την καθημερινότητα κάποιων ανθρώπων πιο άνετη, πιο ανθρώπινη.
Καθώς περιηγηθήκαμε στους χώρους, συναντήσαμε φιλοξενούμενους που, παρά τις δυσκολίες, διατηρούν μια αξιοπρέπεια και μια δύναμη που μας συγκλόνισε. Με τη βοήθεια του προσωπικού, περνούν δημιουργικά τις ώρες τους βρίσκοντας χαρά σε μικρές δραστηριότητες και συζητήσεις. Μας έκανε μεγάλη εντύπωση πόσο ζωντανός ήταν ο χώρος, πόσο μακριά από την εικόνα ενός «στεγνού» γηροκομείου, που ίσως έχουμε στο μυαλό μας.
Φεύγοντας από τη «Γαλιλαία», νιώθαμε μεγάλη ευγνωμοσύνη στην καρδιά μας. Η επίσκεψη αυτή μάς θύμισε πόσο σημαντικό είναι να στεκόμαστε δίπλα σε όσους μας χρειάζονται, να δίνουμε χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα και να αντιμετωπίζουμε το γήρας ως ένα κομμάτι της ανθρώπινης διαδρομής, που αξίζει σεβασμό και φροντίδα. Συνειδητοποιήσαμε κάτι που μέχρι τότε, ίσως, δεν είχαμε σκεφτεί τόσο βαθιά: τα γηρατειά δεν είναι η «πτώση» της ζωής, αλλά η ολοκλήρωσή της. Εκεί, ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν δώσει αγώνες, που έχουν ζήσει χαρές και δυσκολίες, νιώσαμε σεβασμό. Ήταν μια εμπειρία, που μας δίδαξε ανθρωπιά, ενσυναίσθηση και το αληθινό νόημα της προσφοράς. Μια εμπειρία που, σίγουρα, δεν θα ξεχάσουμε!