Παίζει ο λευκός και κάνει ματ σε δύο κινήσεις #2 (όσο καλά και αν αμυνθεί ο μαύρος).

Murray Marble

Revue d’ Échecs 1908

Γράφουν οι μαθήτριες Μαρία Καρακατσάνη και Σοφία Κορρέ (Γ2)

Αναρωτηθήκατε ποτέ ποιο ήταν το τελευταίο έργο των μεγαλύτερων ζωγράφων; Αν ναι, τότε τα παρακάτω έργα θα ικανοποιήσουν την περιέργειά σας…

Salvador Dali: The Swallow’s Tail (1983)

Ο Salvador Dali ολοκλήρωσε τον τελευταίο πίνακά του την άνοιξη του 1983. Το έργο ονομάστηκε «Shallow’s Tail» και είναι το τελευταίο από τη συλλογή έργων, που ζωγράφισε βασισμένος στη θεωρία της καταστροφής τού Rene Thom (τέλη δεκαετίας ’60). Η θεωρία της καταστροφής είναι μια μαθηματική θεωρία, η οποία αποδίδει τις απότομες και αναπάντεχες μεταβολές της συμπεριφοράς ενός συστήματος σε συνθήκες πολέμου, φυσικών καταστροφών κτλ.

Frida Kahlo: Viva La Vida, Watermelons (1954)

Το έργο «Viva la vida» της Frida Kahlo, ολοκληρώθηκε οκτώ μέρες πριν τον θάνατό της στις 13 Ιουλίου 1947, στα 47 της έτη. Στον πίνακα νεκρής φύσης βλέπουμε καρπούζια, ένα φρούτο που χρησιμοποιείται συχνά στο Μεξικό για να τιμήσουν την ημέρα των νεκρών ( Dia de los Muertos). Η Frida Kahlo έγραψε «Vida la Viva» στην κεντρική φέτα καρπουζιού στο κάτω μέρος του καμβά, το οποίο μεταφράζεται ως «Ζήτω η ζωή». Αυτή μπορεί να ήταν μια απλή δήλωση, καθώς ένιωθε πως πλησίαζε στον θάνατο. Μπορεί, όμως, να ήταν ένα ειρωνικό σχόλιο για τη γεμάτη πόνο ύπαρξή της, λόγω πολιομυελίτιδας, ατυχήματος σε λεωφορείο και πολλαπλών χειρουργικών επεμβάσεων.

Claude Monet: Water Lilies Murals (1926)

Η τέχνη του 20ού αιώνα είναι αδιανόητη χωρίς τους πίνακες με τα Νούφαρα του Μονέ. Συγκεκριμένα, η συλλογή με τις τοιχογραφίες «The Grandes Decorations» αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της δουλειάς του Claude Monet προς το τέλος της ζωής του. Απεικονίζονται τα αγαπημένα του νούφαρα, τα οποία ζωγράφιζε, καθώς η όραση και η υγεία του χειροτέρευαν. Λόγω του καταρράκτη, τα έργα του άλλαξαν από τα φωτεινά -μέχρι τότε- χρώματα, σε πιο σκοτεινά καστανά και κόκκινα, καθώς του ήταν δύσκολο να τα ξεχωρίσει.

Vincent Van Gogh: Tree Roots (1890)

Αν και ο πίνακας με τίτλο «Wheatfield With Crows» θεωρείται από πολλούς ως το τελευταίο έργο του Van Gogh, καθώς το τοπίο εκείνο ήταν ακριβώς το μέρος οπού ο ζωγράφος αυτοκτόνησε, ωστόσο το πιθανότερο είναι πως το «Tree Roots» είναι η τελευταίος του πίνακας, αμέσως μετά από την έξοδό του από το άσυλο στο Saint-Remy, στα τέλη Ιουλίου 1890. Ο θεατής πιστεύει ότι μπορεί να αναγνωρίσει τις ρίζες και τους κορμούς των δέντρων, αλλά είναι δύσκολο να αναγνωρίσει το θέμα στο σύνολό του.

Pablo Picasso’s Last Self-Portrait (1972)

Το τελευταίο έργο του Pablo Picasso, ήταν ένα πορτραίτο του εαυτού του, το οποίο ζωγράφισε με κηρομπογιά. Ο Picasso συνήθιζε να ζωγραφίζει μέχρι και τις 3 το πρωί μέχρι την ημέρα που πέθανε, στα 91 του έτη. Η τελευταία γνωστή αυτοπροσωπογραφία του, με τίτλο «Αυτοπροσωπογραφία, αντιμέτωπος με τον θάνατο», ολοκληρώθηκε λιγότερο από ένα χρόνο πριν τον θάνατό του.

Rembrandt: Simeon With The Christ Child In The Temple (1669)

Το έργο του Rembrandt van Rijn, βρέθηκε ανολοκλήρωτο στο ατελιέ του μετά τον ξαφνικό θάνατό του στα 63 του χρόνια και βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Σουηδίας στη Στοκχόλμη. Απεικονίζεται ένας ηλικιωμένος να κρατά ένα μωρό, ένα θέμα το οποίο ο Rembrandt είχε ζωγραφίσει δύο φορές ακόμη. Το έργο αποτελεί μια εικονογραφία του δοκιμίου του Ευαγγελίου του Άγιου Λουκά, στο οποίο η Παναγία και ο Ιωσήφ πηγαίνουν τον Χριστό στον ναό της Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, η γυναικεία φιγούρα στον πίνακα λέγεται πως ζωγραφίστηκε αργότερα από κάποιον άλλο και πιθανόν να μην είναι η Παναγία, αλλά η προφήτισσα Άννα.

Στο πλαίσιο των διδακτικών επισκέψεων που προγραμματίζει και υλοποιεί το Σχολείο μας, την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2022 όλα τα τμήματα του Α’ Αρσακείου-Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης παρακολούθησαν την κινηματογραφική ταινία –ντοκιμαντέρ με τίτλο «Τα όριά μας» στον κινηματογράφο Αβάνα. Μια ταινία με χιούμορ και δράση, ιδανική για να παρακινήσει και να εμφυσήσει στα παιδιά και τους μεγάλους, εκτός από την έννοια της διαφορετικότητας, τις αξίες της οικογένειας, της φιλίας, της καταλυτικής επίδρασης του αθλητισμού και της προσπάθειας. Η ταινία του Δημήτρη Γιατζουζάκη, με πρωταγωνιστή τον Παραολυμπιακό αθλητή Γιάννη Χατζήμπεη, έλαβε τιμητική μνεία στο 40ο Φεστιβάλ Αθλητικού Κινηματογράφου MILANO – FICTS. Στο τέλος της ταινίας οι μαθητές μας βίωσαν μια δυνατή εμπειρία καθώς είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν τον ίδιο τον κ. Χατζήμπεη, έναν Ironman, με τον οποίο συζήτησαν για το θέμα της αναπηρίας αλλά και για τις εσωτερικές δυνάμεις που διαθέτει ο άνθρωπος, ο οποίος μπορεί με πίστη και με θέληση να φτάσει τα όριά του και να τα ξεπεράσει, όπως έκανε και ο Παραολυμπιονίκης κ. Χατζήμπεης.

Γράφουν οι μαθητές Πέτρος Παπαδήμας, Νικόλας Σικοτακόπουλος και Σωτήρης Σταθόπουλος (Γ4)

Χριστούγεννα στη Σουηδία

Οι γιορτές στη Σουηδία αρχίζουν στις 13 Δεκεμβρίου με την Ημέρα της Lucia, που σύμφωνα με τον θρύλο είναι η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και άρα, άνθρωποι και ζώα χρειάζονται περισσότερη τροφή. Στο σπίτι, η Lucia (Βασίλισσα του Φωτός) βρίσκει την έκφρασή της στο πρόσωπο της μεγαλύτερης κόρης της οικογένειας. Φοράει ένα μακρύ άσπρο φόρεμα κι ένα στέμμα με κεριά στα μαλλιά της. Ξυπνάει τους γονείς της, τραγουδώντας το παραδοσιακό ιταλικό τραγούδι «Santa Lucia» και τους πάει καφέ, κουλουράκια και κάποτε glogg (ζεστό κρασί με μπαχαρικά). Επίσης, διοργανώνονται εκλογές για την επιλογή της Lucia, που θα ηγηθεί στη μεγάλη παρέλαση στη Στοκχόλμη. Το έθιμο του Xριστουγεννιάτικου δέντρου, ήρθε στη Σουηδία από τη Γερμανία, ήδη από τα 1700, αλλά γενικεύτηκε σε όλη τη χώρα τον τελευταίο αιώνα. Πάντως, σήμερα σε όλα τα νοικοκυριά στολίζεται δέντρο. Το αποκορύφωμα των εορτασμών είναι η παραμονή των Χριστουγέννων. Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι απαρτίζουν παραδοσιακά πιάτα, όπως χοιρομέρι, ζελέ από γουρουνοπόδαρα, lutfisk και χυλός ρυζιού. Το lutfisk (λιαστός μπακαλιάρος που σερβίρεται σε κρεμώδη σάλτσα) αποτελεί κατά πάσα πιθανότητα κατάλοιπο της νηστείας πριν από τη Μεταρρύθμιση. Παραδοσιακά, οι Σουηδοί μένουν στην εκκλησία μέχρι τα ξημερώματα των Χριστουγέννων, ενώ παλιότερα ήταν έθιμο ο αγώνας δρόμου προς ή από την εκκλησία και ο νικητής θεωρούνταν ο τυχερός της χρονιάς! Οι γιορτές στη Σουηδία λήγουν επίσημα στις 13 Ιανουαρίου. Αυτό γιατί, όταν βασιλιάς της χώρας ήταν ο Κνούτος, περίπου πριν από 1000 χρόνια, αποφάσισε πως ο εορτασμός των Χριστουγέννων πρέπει να διαρκεί 20 ημέρες αντί για 12!

Χριστούγεννα στην Κένυα

Στην Κένυα, λόγω του κλίματος, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά! Το χριστουγεννιάτικο γεύμα θυμίζει καλοκαιρινή ημέρα χαλάρωσης, αφού αντί να φάνε γαλοπούλα, κάνουν μπάρμπεκιου στον κήπο. Μάλιστα, στολίζουν τις εκκλησίες με μπαλόνια, λουλούδια και κορδέλες.

Χριστούγεννα στη Νορβηγία

Τα Σκανδιναβικά «Jul» (Χριστούγεννα) έχουν τις ρίζες τους σε αρχαία γεωργικά έθιμα του χειμώνα και της εποχής της συγκομιδής. Ο Julenissen, όπως ονομάζεται ο Νορβηγός Άγιος Βασίλης, μαζί με τους βοηθούς του φέρνει δώρα και καλή τύχη στο σπίτι και στον στάβλο. Τη νύχτα των Χριστουγέννων τα παιδιά βάζουν μπολ με κουρκούτι από αλεύρι σαν προσφορά στον Julenissen, που επισκέπτεται τα παιδιά της Νορβηγίας ολοκληρώνοντας το μακρινό του ταξίδι από τη Λαπωνία πάνω στο έλκηθρο που σέρνουν τάρανδοι. Η ημέρα των Χριστουγέννων ονομάζεται Julbrod, κατά τη διάρκεια της οποίας ετοιμάζονται μέχρι και 60 διαφορετικά πιάτα για το τραπέζι των φίλων και φυσικά, της οικογένειας.

Χριστούγεννα στην Ιαπωνία

Τα Χριστούγεννα οι Ιάπωνες προτιμούν να τα γιορτάζουν με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο: με ένα γεύμα στα KFC την Παραμονή των Χριστουγέννων! Σύμφωνα με το BBC, 3.6 εκατομμύρια οικογένειες γιόρτασαν με αυτόν τον τρόπο το 2016. Όλα ξεκίνησαν από μια εκστρατεία μάρκετινγκ του 1974 – «Kurisumasu ni wa kentakkii» (Κεντάκι για τα Χριστούγεννα). Σύμφωνα με το ίδρυμα ερευνών των ΗΠΑ Smithsonian, όταν μια ομάδα τουριστών δεν μπορούσε να βρει γαλοπούλα για τα Χριστούγεννα και επέλεξε την KFC, η εταιρεία το είδε ως μια υπέροχη ευκαιρία και διαφήμισε το πρώτο της χριστουγεννιάτικο γεύμα: κοτόπουλο και κρασί για το ποσό των 10 δολαρίων. Σήμερα, το δείπνο των Χριστουγέννων στα KFC περιλαμβάνει κέικ και σαμπάνια και κοστίζει περίπου 40 δολάρια. Πολλοί άνθρωποι κάνουν τις παραγγελίες πολύ νωρίς, για να αποφύγουν τις ουρές, όπου μπορεί να περιμένουν μέχρι και δύο ώρες!

Γράφουν οι μαθήτριες Αγάπη Ασημάκη (Γ1) και Μελίνα Μιχαλοπούλου (Γ3)

Η Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ γεννήθηκε το 1820 στη Φλωρεντία, από όπου πήρε και το όνομά της. Μεγάλωσε στην Αγγλία, όπως όλα τα κορίτσια των αριστοκρατών εκείνης της εποχής και πέθανε στις 13 Αυγούστου 1910 στο Λονδίνο, σε ηλικία 90 ετών.

Έμενε μαζί με τους εύπορους γονείς της και μορφώθηκε κυρίως από τον πατέρα της (εξαιρετικά καλλιεργημένος και απόφοιτος του Κέιμπριτζ, που την δίδαξε Αρχαία Ελληνικά, Λατινικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ιστορία, Φιλοσοφία και Μαθηματικά) και από δασκάλους που έρχονταν στο σπίτι. Το επάγγελμα τής εμπειρικής νοσοκόμας, όμως, εκείνη την εποχή ήταν κακοπληρωμένο, γι’αυτό και οι γονείς της αντιστάθηκαν σθεναρά στην παράλογη επιθυμία της κόρης τους, να γίνει νοσοκόμα. Παρότι, ως χαριτωμένη και πλούσια κοπέλα, είχε πολλές προτάσεις για γάμο, εκείνη αρνούνταν, καθώς είχε επιλέξει να αφοσιωθεί στο όνειρό της. Οι γονείς της, παρά τις αντιρρήσεις τους, αποδέχτηκαν τελικά την απόφασή της. Της χορήγησαν κι ένα ισόβιο εισόδημα, που της επέτρεπε να μη χρειάζεται να δουλεύει για τα προς το ζην και να ασχοληθεί ανεμπόδιστα με τη Νοσηλευτική. Επιστρέφοντας στην Αγγλία έκανε πρακτική σε διάφορα νοσοκομεία αποκτώντας επαρκή εμπειρία. Το έργο της άρχισε τον Μάρτιο του 1854, οπότε ξέσπασε ο Κριμαϊκός πόλεμος και η Νάιτινγκεϊλ αμέσως προσέφερε τις εθελοντικές της υπηρεσίες. Εκπαίδευσε 38 εθελόντριες νοσηλεύτριες και μαζί με 15 καθολικές καλόγριες έφυγε για τον πόλεμο έχοντας την πλήρη ευθύνη του νοσηλευτικού τομέα στα στρατιωτικά νοσοκομεία στην Τουρκία.

Εκεί διαπίστωσε ότι δεν υπήρχαν οι στοιχειώδεις ευκολίες για να επιτελέσει το έργο της. Μάλιστα, η έλλειψη νερού ήταν τέτοια, ώστε αντιστοιχούσε ένα ποτήρι με καθαρό νερό ημερησίως σε κάθε ασθενή! Για καθαριότητα, ούτε λόγος! Κάθε βράδυ έκανε επισκέψεις μέσα στους θαλάμους, για να ανακουφίσει τους ασθενείς και να δώσει συμβουλές αποκτώντας έτσι την προσωνυμία «Η Κυρία με τη Λάμπα». Εκεί, με τα ίδια της τα μάτια διαπίστωσε πως πολλοί νέοι, που θα μπορούσαν να σωθούν, πέθαιναν λόγω επιμολύνσεων των πληγών τους, εξαιτίας των κακών συνθηκών υγιεινής. Έκανε έκκληση προς τη βρετανική κυβέρνηση να επέμβει με όποιον τρόπο θεωρούσε πρόσφορο. Η κυβέρνηση έφτιαξε και δεύτερο νοσοκομείο και αύξησε τα παρεχόμενα κονδύλια για την υγιεινή και την καθαριότητα. Με τα επιπλέον χρήματα η Νάιτινγκεϊλ αγόρασε τα φάρμακα που έλειπαν, 200 βούρτσες για τον καθαρισμό του κτηρίου και κατάλληλο εξοπλισμό για τη σωστή και ασφαλή παρασκευή του φαγητού. Στις 16 Μαρτίου 1856 διορίστηκε επιθεωρήτρια του τομέα αδελφών νοσοκόμων όλων των στρατιωτικών νοσοκομείων και έτσι, είχε την ευκαιρία να αναλάβει δράση βελτιώνοντας τις συνθήκες υγιεινής. Απαίτησε τον καθαρισμό των υπονόμων, οργάνωσε το πλύσιμο του ακάθαρτου ρουχισμού των ασθενών έξω από το νοσοκομείο, καθιέρωσε την αποστείρωση ρούχων και αντικειμένων, υιοθέτησε τον καλό αερισμό των θαλάμων και των άλλων χώρων του νοσοκομείου και κυρίως, επέβαλε το πλύσιμο των χεριών των ασθενών πριν το φαγητό και των γιατρών και των νοσοκόμων πριν και μετά από κάθε ιατρική εξέταση. Με αυτά τα μέτρα κατάφερε να μειώσει το ποσοστό των θανάτων από 42% σε μόλις 2% ! Και να σκεφτεί κανείς πως τα αντιβιοτικά δεν είχαν εφευρεθεί ακόμη εκείνη την εποχή…

Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει, όταν τον Οκτώβριο του 1856 συναντήθηκε με τη Βασίλισσα Βικτωρία. Η βασίλισσα άκουσε τις προτάσεις της και στη συνέχεια, τον Μάιο του 1857, συγκρότησε τη Βασιλική Επιτροπή για θέματα Υγείας, στην οποία η Νάιτινγκεϊλ είχε σημαντικό ρόλο και συνεισφορά. Ένα από τα αποτελέσματα των δραστηριοτήτων τής επιτροπής ήταν η ίδρυση της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής το 1857. Συγχρόνως, ίδρυσε τη Σχολή Αδελφών Νοσοκόμων και Μαιών στο νοσοκομείο Σεντ Τόμας του Λονδίνου, την πρώτη σχολή στο είδος της σε όλο τον κόσμο. Το 1907, όντας τυφλή και με κατάθλιψη, ο βασιλιάς Εδουάρδος τής απένειμε το παράσημο Αξίας (Order of Merit) καθιστώντας τη Νάιτινγκεϊλ την πρώτη γυναίκα, που είχε πάρει ποτέ αυτό το παράσημο.

Κάθε χρόνο, την ημέρα γέννησής της, στις 12 Μαΐου, γιορτάζεται διεθνώς η Ημέρα Αδελφών Νοσοκόμων.