Γράφουν οι μαθήτριες Βικτώρια Σακελλαρίου και Λήδα Σκαπινάκη (Β4)

Το βιβλίο γράφτηκε το 1997 από τον συγγραφέα Luis Sepúlveda και διηγείται την περιπέτεια ενός γάτου, ενός ποντικού κι ενός αγοριού που ζούσε μαζί τους. Το νεαρό αγόρι, ο Μαξ, μεγάλωσε μαζί με τον αγαπημένο του γάτο Μιξ. Όταν έκλεισε τα δεκαοκτώ, ο Μαξ μετακόμισε σε ένα μικρό διαμέρισμα μαζί με τον Μιξ. Περνούσαν ωραία, ο ένας κρατούσε συντροφιά στον άλλο και δεν ένιωσε πότε κανείς τους μόνος. Μια μέρα του χειμώνα, όμως, ο Μιξ έπεσε πάνω σε μια κούτα με όλη του τη δύναμη και δυστυχώς τυφλώθηκε. Όταν ο Μαξ έπρεπε να λείψει για μερικές ώρες για μία συνέντευξη και ο Μιξ είχε ξαπλώσει δίπλα στο καλοριφέρ περιμένοντάς τον υπομονετικά, ξαφνικά άκουσε κάτι να πλησιάζει. Κατάφερε να το εγκλωβίσει με το πόδι του και, ψηλαφώντας το, προσπάθησε να καταλάβει τι ήταν. Τελικά, επρόκειτο για έναν φλύαρο ποντικό, ο οποίος έμενε στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης και κάθε μέρα κατέβαινε, για να φάει τα δημητριακά που είχαν πέσει στο πάτωμα. Ο ποντικός κάθισε μαζί με τον γάτο και απέκτησε το όνομα Μεξ. Όταν και το αγόρι ανακάλυψε την ύπαρξή του, ο Μεξ έγινε επίσημα μέλος της παρέας και ενωμένοι αντιμετώπιζαν τις όποιες δυσκολίες παρουσιάζονταν.

Μέσα από αυτό το τρυφερό διήγημα των 63 σελίδων, καταλαβαίνουμε πως οι πραγματικοί φίλοι ξεπερνούν μαζί δυσκολίες, επιτρέπουν ο ένας στον άλλο να εκφράζει τα συναισθήματά του ελεύθερα, φροντίζουν να εξασφαλίζουν την ευτυχία του άλλου, μοιράζονται τα όνειρά τους, τις ελπίδες τους, όπως και όλα αυτά τα μικρά καθημερινά πράγματα, που ομορφαίνουν τη ζωή. Το ηθικό δίδαγμα του βιβλίου; Η Φιλία μπορεί να σε πάει πολύ πιο πέρα από εκεί που μπορείς να φτάσεις μόνος σου!

Το δεύτερο μισό του τμήματος  Α3 του Α’ Αρσακείου–Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης, στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Δεξιοτήτων του Α’ τετράμηνου, «Πλανήτης Γη, το κοινό μας σπίτι», έφτιαξαν, με την καθοδήγηση της καθηγήτριας Καλλιτεχνικών κ. Κυριακής Πρεβενιού,  ένα επιτραπέζιο παιχνίδι για το περιβάλλον, με στόχο την ευαισθητοποίηση, την ενημέρωση και την καλλιέργεια περιβαλλοντικής συνείδησης. Αρχικά διαβάστηκαν και συζητήθηκαν οι προτάσεις όλων των παιδιών για ένα επιτραπέζιο παιχνίδι. Τα θέματα που αναλύθηκαν ήταν:     

• Βιοκλιματική αρχιτεκτονική- μείωση της ενέργειας στο σπίτι και στο Σχολείο    
• Τι είναι το οικολογικό μας αποτύπωμα και πως μπορούμε να το μειώσουμε;    
• Ανακύκλωση υλικών: πρώτη ύλη    
• Νερό, το πολύτιμο αγαθό    

Μετά από ψηφοφορία, επιλέχθηκε προς υλοποίηση η ιδέα που έλαβε τις περισσότερες ψήφους. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες εργασίας και, με την καθοδήγηση της καθηγήτριάς τους, κατασκεύασαν το παιχνίδι στο Εργαστήριο Καλλιτεχνικών του Σχολείου.   

Το δεύτερο  μισό του τμήματος Α3 έφτιαξε το παιχνίδι «Cluedo: Το περιβαλλοντικό αδίκημα», ένα παιχνίδι για την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και την αξία της ανακύκλωσης. Πρόκειται για μια παραλλαγή του γνωστού παιχνιδιού στρατηγικής Cluedo. Στόχος του παιχνιδιού είναι να βρεθεί ο ένοχος που μολύνει το περιβάλλον. Σε ένα περιβαλλοντικό θέρετρο, προστατευόμενη περιοχή, έχει προκύψει μια καταστροφική μόλυνση. Οι παίκτες που είναι ενεργοί περιβαλλοντικοί ακτιβιστές προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο που απειλεί την περιοχή και τους  κατοίκους της, ενώ παράλληλα να συμβάλλουν στην ανακύκλωση και στην προστασία του περιβάλλοντος. 

Οι εργασίες έγιναν ανά ομάδες στο εργαστήριο Καλλιτεχνικών του Σχολείου. Πιο συγκεκριμένα η ιδέα που ψηφίστηκε ήταν της μαθήτριας Αμελί Παπαβασιλείου. 

Οι ομάδες που σχηματίστηκαν ήταν:    

ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ: Αμελί Παπαβασιλείου 

ΟΜΑΔΑ ΛΟΓΟΤΥΠΟΥ: Μαρία Μπαγιάτη, Κωνσταντίνος Πετρόπουλος, Ειρήνη Πυλιώτη 

ΟΜΑΔΑ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑΣ-ΤΑΜΠΛΟ: Νίκη Παπανικολάου, Αθανασία Παπαχρήστου, Γιώργος Πατελάκης, Πολυνείκης Τσακανίκας 

ΟΜΑΔΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ & ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΕΛΟΥΣ:  Αμελί Παπαβασιλείου, Νικόλαος Σεφεριάδης , Μαρία – Ειρήνη Σικοτακοπούλου, Αλίκη Σταυράκη, Παναγιώτης Φούρκας 

Τα πιόνια του παιχνιδιού τα έφτιαξε η Κατερίνα – Αντιγόνη Τζουμάκα.

Στο πλαίσιο του θεατρικού μαθήματος της Ζώνης Πολιτισμού της Γ’ τάξης του Α’ Αρσακείου-Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης, επισκεφθήκαμε φέτος το Α2 τμήμα του Α’ Δημοτικού με στόχο να δημιουργήσουμε θεατρικές παραστάσεις από ζωγραφιές και αφηγήσεις μαθητών. Έτσι, στην πρώτη μας επίσκεψη μαθητές του Γυμνασίου έφτιαξαν μικρές ομάδες από μαθητές Δημοτικού και τους παρακίνησαν να ζωγραφίσουν και να φτιάξουν ιστορίες από τα έργα τους. Έπειτα από σύνθεση των ζωγραφιών και ιστοριών τους σε ένα θεατρικό κείμενο, οι μαθητές του Γυμνασίου επισκέφθηκαν ξανά το τμήμα του Δημοτικού και έπαιξαν το έργο που δημιούργησαν από τις ζωγραφιές τους. Εκπαιδευτικός μας στόχος ήταν η δημιουργική επικοινωνία με τη φαντασία του κοινού, μέσα από ζωγραφιές, αφηγήσεις και θεατρικά δρώμενα. 

Το 2024 συμπληρώνονται 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και τη διχοτόμηση του νησιού. Την Πέμπτη 25 Απριλίου 2024 στις 11:30 π.μ. διοργανώθηκε εκδήλωση μνήμης, για να δηλώσουμε ότι «ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ», ως ελάχιστο φόρο τιμής σε αυτή την ιστορική σελίδα του Ελληνισμού. Προβλήθηκαν σχετικά βίντεο και διαβάστηκαν κείμενα και ποιήματα, που συνέθεσαν μαθητές της Β’ τάξης του σχολείου μας, τόσο για τα τραγικά γεγονότα του Ιουλίου του 1974 όσο και για την περίοδο 1955-1959, οπότε έλαβε χώρα ο Απελευθερωτικός Αγώνας εναντίον της Αγγλοκρατίας. Επίσης, ο κ. Ιωάννης Καργάκος, φιλόλογος του Β’ Αρσακείου Γενικού Λυκείου Ψυχικού, μίλησε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο για την Κύπρο μας. Τέλος, ο φιλόλογος και Διευθυντής του Σχολείου κ. Μιχάλης Καπετανής μίλησε για την Κύπρο τού νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη. Την εκδήλωση επιμελήθηκαν ο θεολόγος κ. Λάσκαρης Ιατρόπουλος, η φιλόλογος κ. Μαρίνα Μηλιδώνη, ενώ την αφίσα μας φιλοτέχνησε η καθηγήτρια Καλλιτεχνικών κ. Κυριακή Πρεβενιού. Οι συμμετέχοντες στην εκδήλωση μαθητές ήταν οι: Κωνσταντίνος Χειρίδης, Μαρία Αντωνακοπούλου, Πηνελόπη Δημητρά, Έλενα Κατωπόδη, Πηνελόπη Μητσάκη, Αθηνά Ορφανού και Λήδα Σκαπινάκη.

Ακολουθεί το βίντεο της εκδήλωσης:

Γράφει η μαθήτρια Μελίνα Λαζάρου (Β2)

Έχουμε την τύχη – και ίσως την ατυχία – ως Έλληνες, να καταγόμαστε από μια χώρα με σπουδαίο και ένδοξο παρελθόν, αποτελώντας μέρος ενός λαμπρού πολιτισμού. Σε αυτήν ακριβώς την πρόταση εντοπίζεται το πρόβλημα. Πολύ συχνά, δυστυχώς, εμείς, ο ελληνικός λαός, πέφτουμε θύμα αυτής της παρελθοντικής ένδοξης λαμπρότητας θεωρώντας αυτονόητη τη διηνεκή ισχύ της. Λάθος! Μεγάλο λάθος! Κατά συνέπεια, η ψευδαίσθηση στην οποία παγιδευόμαστε, μας οδηγεί σταθερά σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι: γνήσιος πατριωτισμός ή «εξαιρετισμός«; Και εκεί είναι που καλούμαστε να επιλέξουμε το μέλλον του σύγχρονου Έλληνα. Με λίγα λόγια, έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στην πρόοδο -με κινητήριο δύναμη την περηφάνια- και σε μία διαστρέβλωση της έννοιας της «προόδου» -μέσω ενός υπερφίαλου πατριωτισμού- που με κινητήριο δύναμη τον φανατισμό, θα μας οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή. Αν, λοιπόν, είμαστε όντως Έλληνες, όπως θέλουμε να ισχυριζόμαστε, ας δούμε την επιλογή του πρώτου μονοπατιού ως μονόδρομο.
Το παρελθόν τροφοδοτεί το παρόν, το οποίο σταδιακά μετατρέπεται στο πολυπόθητο αύριο. Δεν το καθορίζει ωστόσο. Ναι, το χθες είναι τα θεμέλια του αύριο. Αλλά ποιος θα χτίσει πάνω σε αυτά; Ποιος θα λάβει αποφάσεις, για να διαμορφώσει αυτό το μέλλον; Τα θεμέλια, είναι ο πατριωτισμός. Αν όμως επιλέγουμε να πλάθουμε μία μη ρεαλιστική πραγματικότητα στηριζόμενοι σε μία παρελθούσα ένδοξη εποχή και νομίζοντας ότι είμαστε κάτι το εξαιρετικό, τότε μιλάμε για υπερεθνικισμό. Τώρα ή αύριο, αργά ή γρήγορα, ένα είναι βέβαιο: το οικοδόμημα αυτό θα καταρρεύσει και μαζί με αυτό ό,τι συνεπάγεται τη λαμπρότητα του προτύπου του.
Πάθος. Φανατισμός. Όλεθρος. Τρεις λέξεις που απορρέουν από τον υπερεθνικισμό. Χαρακτηριστική νοοτροπία αρκετών σύγχρονων Ελλήνων: νιώθουν πως με τη μεγαλοπρέπεια του παρελθόντος μπορούν να επιβάλλονται στον κόσμο. Να τον εξουσιάζουν, να είναι ανώτεροι και ότι τους παραχωρείται το δικαίωμα της υπεροχής. Μια ιδεολογία σαν αυτή είναι όμως, που εν τέλει χαράζει τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην ιστορία. Ένα παράδειγμα; Γερμανία Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Τότε, που η αντίληψη της «άριας φυλής» αποτέλεσε ένα όπλο, που κόστισε εκατομμύρια ζωές και έσπειρε τον όλεθρο. Και όλα αυτά, για ακόμη μία φορά, εξαιτίας του ανθρώπινου εγωισμού.
Από τον γνήσιο πατριωτισμό, όμως, αναδύονται υγιείς αρετές και αξίες με θετικό πρόσημο για το μέλλον μας. Υπερηφάνεια, σεβασμός, αίσθηση του χρέους, αλλά και σφοδρή επιθυμία εξέλιξης έχοντας ως πυξίδα μας τα λαμπρά πρότυπα της ιστορίας μας. Γι’αυτό, θα ήθελα κλείνοντας να κάνω μια παρότρυνση προς όλους: Ας ανοίξουμε τα μάτια μας, ας αφεθούμε στην καθοδήγηση του παρελθόντος, αλλά μόνο με την επίγνωση πως το μέλλον βρίσκεται στα δικά μας χέρια. Ας πάψουμε να επαναπαυόμαστε στις δάφνες μας…

Γράφουν οι μαθήτριες Φιλαρέτη Ανδρομιδά (Β1) και Έλενα Κατωπόδη (Β2)

Χαρά για μάθηση ή συλλογή πτυχίων; Ευελιξία, κινητικότητα, δημιουργία δυνατών προσωπικοτήτων ή «παπαγαλάκια» και άνευροι πτυχιούχοι; Η εκπαίδευση λειτουργεί ως μια ασφαλής νησίδα κοινωνικοποίησης, μάθησης και πειραματισμού ή είναι ο προθάλαμος μιας αρένας, όπου κυριαρχούν ο ανταγωνισμός και η βαθμοθηρία; Το CineDoc έφερε στην Ελλάδα το ντοκιμαντέρ γερμανικής παραγωγής «Alpfabet» του Erwin Wagenhofer, που θίγει ζητήματα για τη σύγχρονη εκπαίδευση παγκοσμίως και ανοίγει τη συζήτηση για τη διαφορετικότητα των μαθητών, τον αναχρονισμό στα εκπαιδευτικά συστήματα και την αδυναμία τους να ανταποκριθούν στη ρευστότητα της εποχής.
Τα βασικά στοιχεία που πρέπει να αποκομίζει ο μαθητής μέσα από το σχολείο είναι η ικανότητα για κριτική σκέψη, η συγκέντρωση πληροφοριών από πολλαπλές πηγές, η αξιολόγηση των πηγών, η σύνθεση. Η μάθηση να προετοιμάζει για έναν κόσμο που συνέχεια αλλάζει και όχι να εστιάζει σε αποστήθιση πληροφοριών. Ας μην χανόμαστε σε επουσιώδη πράγματα! Ας εμβαθύνουμε στην ελληνική γλώσσα, στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία, στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, στην ουσιαστική αγάπη για τη χώρα μας, που θα συνοδεύει τους νέους, όταν βρίσκονται έξω από τα σύνορά της.
Το σημερινό σχολείο μπορεί και πρέπει να δώσει την εκπαίδευση, που χρειάζεται ο μαθητής και το σχολείο του 21ου αιώνα. Για να ολοκληρώσει όμως με επιτυχία μια τέτοια προσέγγιση χρειάζεται την συνδρομή της πολιτείας. Χρειάζεται πλαίσιο αυτονομίας. Χρειάζεται ελευθερία στο που να δίνει έμφαση στην ύλη και στον τρόπο διδασκαλίας της. Να δίνει ευκαιρίες στους καθηγητές του να εκπαιδευτούν για ένα διαφορετικό σχολείο, να είναι καινοτόμοι. Να αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο τα μέσα που έχει στη διάθεσή του και τις εγκαταστάσεις του. Να έχει ευθύνη και να λογοδοτεί για τα αποτελέσματά του.

Οι σημερινοί μαθητές έχουν χάσει το κέφι τους, τη διάθεσή τους για μάθηση και βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που μόνο άγχος, κούραση και αδιαφορία τους προκαλεί. Τα περισσότερα από τα σχολικά εγχειρίδια ευθύνονται γι’αυτό που, αντίστοιχα για τους εκπαιδευτικούς, δεν αποτελούν τα καταλληλότερα εργαλεία. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ότι τα παιδιά έχουν πολύ αυξημένο άγχος για τις επιδόσεις τους και το μέλλον τους. Το γεγονός ότι το εκπαιδευτικό σύστημα αλλάζει συνεχώς, δε βοηθάει καθόλου τα παιδιά ούτε ακαδημαϊκά, αλλά ούτε και ψυχολογικά. Βρίσκονται σε μια συνεχή αλλαγή. Το πρόγραμμά τους είναι πολύ επιβαρυμένο και ειδικά στις τελευταίες τάξεις του λυκείου δεν έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο. Υπάρχουν, επίσης, πολλοί μαθητές, οι οποίοι δυσκολεύονται πολύ να αποδώσουν σε αυτό το σύστημα, μαθητές με πολύ καλή κριτική σκέψη, που όμως δεν μπορούν να μάθουν τα μαθήματα «παπαγαλία». Το άγχος που βιώνουν, μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να οδηγήσει σε άλλες δυσκολίες, όπως διατροφικές διαταραχές, κρίσεις πανικού και γενικότερα σε συναισθηματικές δυσκολίες. Πολλοί εκπαιδευτικοί καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες να καλλιεργήσουν το ενδιαφέρον και τη δημιουργικότητα των παιδιών, αλλά συχνά δεν έχουν κι αυτοί τα απαραίτητα εργαλεία.

Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αλλάξει κατεύθυνση! Πρέπει να προσαρμοστεί στη σημερινή εποχή και να μεριμνήσει σοβαρά για την καλύτερη αξιοποίηση του μαθητικού του δυναμικού.

Γράφει η μαθήτρια Μαρία Αντωνακοπούλου (Β3)

Πρόσφατα, παρακολούθησα τη θεατρική παράσταση «Η εκατομμυριούχος». Πρόκειται για μια αισθηματική κωμωδία του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, με κεντρικό άξονα το τρίπτυχο: αγάπη- χρήμα- ευτυχία. Σκηνοθετεί ο Γιάννης Κακλέας και πρωταγωνιστούν η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, ο Νίκος Κουρής, ο Βασίλης Κούκουρας, ο Ιβάν Σβιτάιλο, η Μαριλού Κατσαφάδου, ο Βασίλης Τσιγκριστάρης, η Ροζαμάλια Κυρίου, ο Στράτο Λύκο και η Κατερίνα Σούσουλα. Παίζεται στο θέατρο Παλλάς, στο κέντρο της Αθήνας. Ομολογουμένως, είναι ένα πνευματώδες και στοχαστικό έργο, που εξερευνά με αριστοτεχνικό τρόπο τη σχέση μεταξύ Πλούτου και Ευτυχίας.

Το έργο αφηγείται την ιστορία της Επιφάνια ντι Πάρεργα, η οποία αφότου κληρονόμησε τον πατέρα της, εγκαταλείπει απογοητευμένη τον μποξέρ σύντροφό της κι ερωτεύεται έναν ιδεαλιστή γιατρό, προστάτη των φτωχών, με τον οποίο αποφασίζουν να μπουν σε αμοιβαία δοκιμασία, για να ανακαλύψουν, εάν ταιριάζουν.
Η παράσταση αυτή θίγει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, εάν τα χρήματα είναι παράγοντας της ευτυχίας. Από την μια πλευρά, αναμφίβολα το χρήμα δίνει την ευκαιρία σε κάθε άνθρωπο να ελιχθεί, να μπορέσει να κυνηγήσει με μεγαλύτερη ευκολία τα όνειρά του. Ακόμα, διευκολύνει τις οικογενειακές σχέσεις, αφού πολλές φορές η έλλειψή του συνδέεται, δυστυχώς, με προστριβές, εντάσεις και αψιμαχίες.
Τι συμβαίνει όμως, όταν το χρήμα αντικαταστήσει ανθρώπινες αξίες και από ένα μέσο διευκόλυνσης της ζωής γίνεται αυτοσκοπός; Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, από τις απαρχές μέχρι σήμερα, υπάρχουν τρανταχτά παραδείγματα ανθρώπων, που για λίγα χρήματα ξεπούλησαν κάθε ψήγμα ηθικής. Ίσως, γιατί η λανθασμένη εκτίμησή τους για τις ανθρώπινες αξίες, τους έκανε να θεωρούν ότι η ευτυχία τους θα εξαρτάται από μπλε, πράσινα και κόκκινα χαρτονομίσματα…
Μια ερώτηση θέτω: θα θέλατε να είστε πλούσιοι αλλά δυστυχισμένοι ή φτωχοί και ευτυχισμένοι; Δείτε την παράσταση και τα συμπεράσματα δικά σας!