Γράφει η μαθήτρια Πηνελόπη Μητσάκη (Β3)

Ο παππούς μου, Χριστόδουλος Χριστοδούλου, που υπηρέτησε το 1970 στην 33η μοίρα των Ειδικών Δυνάμεων Καταδρομών στην Κύπρο, μας ανοίγει την καρδιά του και μας μιλά για το πώς ήταν η ζωή στο νησί πριν την εισβολή, μας διηγείται το τι έγινε το 1974 και μας περιγράφει τα δύσκολα χρόνια που πέρασαν τότε οι δικοί του άνθρωποι. Ήταν νέος, μετανάστης στον Καναδά για λόγους εκπαίδευσης και επαγγελματικής εξειδίκευσης, όταν συνειδητοποίησε ξαφνικά, το καλοκαίρι του 1974, πως η ζωή του αλλάζει και πως το όνειρό του, να ξαναγυρίσει σύντομα πίσω στην πατρίδα του, δε θα πραγματοποιούνταν!

Παππού, θα σε πάω πίσω 50 χρόνια, να θυμηθείς την αγαπημένη πατρίδα σου, όταν ήσουν νέος, έφηβος, πριν την τουρκική εισβολή! Πώς ήταν η ζωή σου τότε;
Στην καταπράσινη κοιλάδα του ποταμού Καρκώτη και σε μέσο υψόμετρο 310 μ., βρίσκεται η Ληνού, το χωριό που μεγάλωσα, ένα πανέμορφο χωριουδάκι της επαρχίας Λευκωσίας, το οποίο απέχει περίπου 48 χλμ από την πρωτεύουσα. Το χωριό ήταν κοντά στη θάλασσα του Ξερού, από όπου καμαρώναμε τον Πενταδάκτυλο. Εκεί, στην θάλασσα του Ξερού αλλά και στον ποταμό Καρκώτη, πηγαίναμε για μπάνιο. Είχαμε τα χωράφια μας, τα περιβόλια μας. Τα σκαλίζαμε, τα ποτίζαμε, μαζεύαμε τις ελιές, τα λεμόνια, τα πορτοκάλια και τα πουλούσαμε. Οι άντρες δούλευαν σε μια εταιρεία που φόρτωνε χαλκό, στο μεταλλείο του Ξερού. Θυμάμαι το παιχνίδι που κάναμε στο προαύλιο της εκκλησίας μας, της Παναγίας της Χρυσοπαντάνασσας, αλλά και στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας. Περνούσαμε πάρα πολύ ωραία! Ήταν τα πιο ωραία μου χρόνια! Η δύναμη που πήρα από αυτά τα χρόνια με ώθησε να φύγω στο εξωτερικό και να παλέψω για το μέλλον μου! Ήμαστε και σε μια ηλικία που βλέπαμε τα πράγματα απλά, ζούσαμε μαζί με τους Τούρκους μονιασμένοι, φυσικά δεν δίναμε ιδιαίτερη σημασία στην ύπαρξή τους —βλέπεις εμείς ήμαστε το 80% και αυτοί το 20% περίπου. Μερικοί έλεγαν, όπως και σήμερα: «Κάποτε θα έρθουν οι Τούρκοι να μας πάρουν», κι αυτό το θεωρούσαμε αστείο και γελάγαμε. Κι όμως! Έγινε κι αυτό!

Πώς έμαθες για την εισβολή και τι θυμάσαι από αυτές τις στιγμές;
Καλοκαίρι του 1974… δεν θα το ξεχάσω ποτέ! Βρισκόμουν στον Καναδά. Θυμάμαι τα ξένα πρακτορεία να προαναγγέλλουν το γεγονός, αλλά εμείς δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Όταν έγινε το πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου, προσπάθησα να επικοινωνήσω με τους δικούς μου στην Κύπρο, αλλά μάταια, η επικοινωνία ήταν αδύνατη. Μετά από πέντε μέρες ακούμε στο ραδιόφωνο «…Turkey invaded Cyprus…» και να συνεχίζουν να λένε πως ο ήχος του πολέμου ήχησε στην Κύπρο! Χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια μου. Δεν ήξερα πού να πάω και τι να κάνω. Άκουγα να περιγράφουν πως χιλιάδες κάτοικοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τα αεροπλάνα πετούσαν πάνω από τα κεφάλια τους και οι βόμβες έπεφταν μέσα στον τόπο μου. Άκουγα να λένε πως οι περισσότεροι έφυγαν χωρίς να πάρουν τίποτα μαζί τους, και εγώ δεν γνώριζα αν ήταν οι δικοί μου άνθρωποι μέσα σε αυτούς. Τα άφησαν όλα όπως ήταν και έτρεξαν για να γλιτώσουν. Άλλοι ετοίμασαν μια βαλίτσα με μερικά πράγματα, με ένα κομμάτι ψωμί για τα παιδιά τους και έτρεχαν στα χωράφια, για να σωθούν. Όλοι πίστευαν πως θα ήταν κάτι παροδικό και πως μόλις τελειώσει όλο αυτό ο καθένας θα γυρίσει στο σπίτι του και θα επιστρέψει στην κανονική του ζωή. Αλλά έκαναν λάθος…. Ο πόλεμος είχε μόλις αρχίσει…

Προσπάθησες να πας πίσω και ποιες δυσκολίες αντιμετώπισες;
Ναι, βέβαια και προσπάθησα! Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο εκτός από το πώς μπορούσα να φτάσω στην Κύπρο! Μαζευτήκαμε μια μεγάλη ομάδα από Έλληνες και Κύπριους, για να συναντήσουμε τον τότε Υπουργό Άμυνας του Καναδά μαζί με τον πρόξενο της Ελλάδας στον Άγιο Νικόλαο στο Τορόντο, για να μας βοηθήσουνε να φτάσουμε στην Κύπρο μέσω Ελλάδας! Ως καταδρομείς των ειδικών δυνάμεων είχαμε εκπαιδευτεί να πολεμήσουμε για την πατρίδα, για την οικογένειά μας, για το χώμα που μας μεγάλωσε! Κάνεις μας εκεί δεν δείλιασε ούτε μαθαίνοντας πως ήμαστε αντιμέτωποι με έναν βέβαιο θάνατο, ούτε όταν μάθαμε για την πτώση ενός αεροπλάνου, με το οποίο μας είχαν κανονίσει να πετάξουμε εμείς. Εκείνες τις μέρες επικρατούσε το απόλυτο χάος! Κάνεις δεν ήξερε τίποτα! Θυμάμαι μετά από πολλές πιέσεις και τρομερή απόγνωση να μας φωνάζουν «Φύγετε, σας παρακαλώ γιατί η Κύπρος θα μαυροφορεθεί και δεν θέλουμε να΄ναι κι οι μανάδες σας αυτές που θα φορέσουν μαύρα!» Εκείνη τη στιγμή, καταλάβαμε πως ο αγώνας για την Κύπρο είχε προδοθεί. Αισθάνθηκα να προδίδω κι εγώ την πατρίδα μου. Έζησα την προδοσία μέσα μου, αφού ενώ πίστευα ότι ο πόλεμος μπορούσε να κερδηθεί, αναγκάστηκα να δεχθώ μια ήττα.

Εξήγησέ μας παππού, τι ακριβώς συνέβη στην Κύπρο εκείνο το καλοκαίρι του 1974;
Αυτή είναι μια μικρή ιστοριούλα που πρέπει να μας πάει λίγο πίσω, πριν την εισβολή. Έχετε μάθει από την ιστορία στο σχολείο σας πως η Ελλάδα ήταν σκλαβωμένη στους Τούρκους για πάρα πολλά χρόνια. Το ίδιο και η Κύπρος. Αργότερα οι Τούρκοι νοίκιασαν την Κύπρο στους Άγγλους και οι Άγγλοι δεν δίνανε χρήματα και τους έλεγαν «άμα έχετε τα κότσια, ελάτε να την πάρετε την Κύπρο». Εμείς οι Κύπριοι, επειδή αισθανόμασταν Έλληνες, το 1955 κάναμε έναν ένοπλο αγώνα εναντίον των Άγγλων. Οι Άγγλοι για να μας τιμωρήσουν, έδωσαν το δικαίωμα στην Τουρκία, παρ’ όλο που είχε φύγει από την Κύπρο (αφού την είχε νοικιάσει σ’ αυτούς), να είναι εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο, μαζί με την Αγγλία και την Ελλάδα. Έτσι, λοιπόν, το 1974 που έγινε το πραξικόπημα στην Κύπρο, πέντε μέρες πριν την εισβολή, η Ελλάδα επενέβη στα εσωτερικά της Κύπρου, για να ανατρέψει τον Πρόεδρό της και τη νόμιμη κυπριακή κυβέρνηση. Τότε οι Τούρκοι επενέβησαν και είπαν: «Εφόσον η Ελλάδα επεμβαίνει στα εσωτερικά της Κύπρου, δικαιούμαστε να επέμβουμε κι εμείς». Κι έτσι, έκαμαν εισβολή στην Κύπρο. Βρήκαν, δηλαδή, την αφορμή. Η 20η Ιουλίου του 1974 αποτελεί μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του σύγχρονου Ελληνισμού. Η τουρκική εισβολή με την κωδική ονομασία «Αττίλας» είναι η ημέρα που ξεκινά η τουρκική εισβολή. Τα τουρκικά στρατεύματα, παραβιάζοντας κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου πραγματοποιήσαν, ανενόχλητα, απόβαση στο βόρειο τμήμα του νησιού. Η Τουρκία έχει βρει μία πρώτης τάξεως πρόφαση. Γιατί οι Τούρκοι πάντα ήθελαν την Κύπρο και, δυστυχώς, επειδή ήταν πολύ μακριά από την Ελλάδα και πολύ κοντά στην Τουρκία, τους ήταν πολύ εύκολο. Η Τουρκία λοιπόν, έχοντας δημιουργήσει προγεφύρωμα και έχοντας μεταφέρει στην Κύπρο αρκετές δυνάμεις από την Τουρκιά, κατέλαβε 36% της έκτασης του νησιού. Ήταν φυσικά πολύ περισσότεροι από εμάς. Τα όπλα μας ήταν πολύ παλιά. Δεν μπορέσανε οι Έλληνες να πάνε να βοηθήσουνε, ήταν διαλυμένος και ο στρατός της Ελλάδας λόγω της χούντας. Η λίστα των θυμάτων έγινε ιδιαίτερα μεγάλη, αριθμώντας πάνω από 6.000 νεκρούς, πάνω από 1.500 αγνοούμενους και πάνω από 200.000 εκτοπισμένους. Παιδί μου, υπήρχαν απώλειες, σκοτώθηκαν πολλά παιδιά! Πάρα πολλοί σκοτώθηκαν, και από εμάς και από τους Τούρκους. Ακόμα ψάχνουν να τους βρουν. Υπάρχουν πάρα πολλοί που αγνοούνται ακόμα και προφανώς, είναι σκοτωμένοι και θαμμένοι, ποιος ξέρει πού… Ίσως σε ομαδικούς τάφους. Πολλές φορές, ακόμα και σήμερα, βρίσκουν σκελετούς σε ομαδικούς τάφους και με την εξέταση DNA που γίνεται, ανακαλύπτουν σε ποιους ανήκουν.

Όταν γύρισες πίσω στην πατρίδα σου, πώς αισθάνθηκες και πώς τα ξαναβρήκες όλα;
Δύο χρόνια μετά την εισβολή, κατάφερα τελικά να πάω πίσω! Στο αεροδρόμιο με ενημέρωσαν πως ήμουνα στην λίστα με τους αγνοούμενους! Εκείνη την στιγμή έζησα μια δεύτερη προδοσία. Ένιωσα σαν να ήταν λάθος που ζούσα ή σαν να έφταιγα που ήμουν ακόμη ζωντανός… Θυμάμαι έντονα, πως το μόνο που ήθελα και λαχταρούσα ήταν να πάω να αγκαλιάσω την μάνα μου, τον πατέρα μου και τα αδέλφια μου. Στον πόλεμο δεν χάσαμε ευτυχώς κανέναν από την οικογένεια μου, αλλά έχασα φίλους, πολλούς φίλους που υπηρετήσαμε μαζί στην ίδια μοίρα ως φαντάροι, συγκεκριμένα 149 από την 33η μοίρα των Ειδικών Δυνάμεων Καταδρομών, όπου υπηρέτησα και εγώ. Αν πολεμούσα και εγώ τότε, σίγουρα ο αριθμός θα στρογγύλευε. Ναι, ήμαστε και τυχεροί που η οικογένειά μου ήταν ζωντανή και δεν χάσαμε τα σπίτια και το χωριό μας. Πολύ έντονα συναισθήματα ένιωθα εκείνη την μέρα της επιστροφής, χαρά, αγωνία καθώς και τον φόβο… Και παρακαλώ τον Θεό, να μην τον νιώσουν ποτέ τα παιδιά μου. Άκουσα και είδα τον πόνο, όσο παράξενα και να σου ακούγεται. Ο πόνος, κόρη μου, δεν σβήνει, κι ας έφτιαξαν τη ζωή τους μετά, κι ας προχώρησαν παρακάτω. Ο πόλεμος είναι μόνο βία. Και κάποιοι την έζησαν από πρώτο χέρι. Όπλα, τανκς, βιασμοί, αιχμαλωσίες, βασανισμοί, δολοφονίες. Όλα αυτά που μου περιέγραψαν οι δικοί μου και όσα μπόρεσα να δω, μου χάραξαν την καρδιά μου! Αυτό όμως που θα μείνει ανεξίτηλο στην ψύχη μου, είναι η στιγμή που είδα την τουρκική σημαία στον Πενταδάχτυλό μας, ήταν ορατή από χιλιόμετρα μακριά, στον δρόμο προς το χωριό μου. Και η ζωή μετά την εισβολή ήταν πολύ δύσκολη παιδί μου, δεν ήταν όπως παλιά. Φτώχεια, δυστυχία και δυσκολίες, έτσι δεν άργησα να καταλάβω πως η ελπίδα της επιστροφής χάθηκε.

Τώρα που η είσοδος στα κατεχόμενα είναι ελεύθερη, εσύ πήγες παππού;
Θυμάμαι ήταν Μεγάλη Πέμπτη, Απρίλιος 2003, όταν μας ανήγγειλαν πως μπορούμε να πάμε ελεύθερα στα κατεχόμενα, όχι για να μείνουμε, αλλά να επισκεφθούμε τον τόπο μας. Με έβαλαν σε μεγάλο δίλημμα. Από τη μια ήθελα να ξαναδώ τον τόπο μου, από την άλλη δεν ήθελα να χαλάσω το μόνο που μου απέμεινε από τα νεανικά μου χρονιά, τις όμορφες αναμνήσεις που είχα από αυτές τις περιοχές. Κατά βάθος, δεν ήθελα να δω τα σπίτια μας που τα είχαν πάρει οι Τούρκοι και ζουν μέσα, αλλά τελικά από περιέργεια και μόνο, πήγα! Και τι κατάλαβα, κόρη μου… Καλύτερα να μην τα έβλεπα! Δεν ήταν ο τόπος μου, όπου έζησα, που θυμάμαι ως παιδί και νέος. Στην διαδρομή προς τον Απόστολο Ανδρέα, το ανατολικότερο σημείο της Κύπρου αντικρίσαμε χωριά ερειπωμένα… σχεδόν γκρεμισμένα -μην ξεχνάτε ότι βομβαρδίστηκε ο τόπος και είναι πάρα πολύ δύσκολο να τον βλέπεις έτσι. Επίσης, είναι πολύ θλιβερό να διαπιστώνεις πόσες δεκαετίες πίσω έγιναν αυτά. Στενοχωρήθηκα ακόμα περισσότερο, όταν είδα τις εκκλησίες να στέκουν βουβές και βεβηλωμένες. Ήταν κάτι που δεν θα ήθελα να επαναλάβω, νιώθω περίεργα…

Να μας κάνεις μια ευχή, παππού;
Πέρασαν ήδη 50 χρόνια, μισός αιώνας, από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. 50 ολόκληρα χρόνια προσφυγιάς, 50 χρόνια διαίρεσης του νησιού σε βόρεια και νότια Κύπρο, 50 χρόνια αγνοουμένων, 50 χρόνια παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, 50 χρόνια καταστροφής της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, 50 χρόνια αγώνα και προσπάθειας λύσης του κυπριακού προβλήματος! Ίσως, κόρη μου, θα περίμενες να σου έλεγα πως εύχομαι να απελευθερωθεί η Κύπρος μας και να επιστρέψουν οι πρόσφυγες στα σπίτια τους, αλλά αυτό είναι πολύ δύσκολο πλέον. Είναι ένα περίπλοκο πρόβλημα το Κυπριακό… Είναι μπερδεμένη η κατάσταση. Και για εκείνους τους Τούρκους εκεί είναι πλέον το σπίτι τους, η πατρίδα τους. Γι’ αυτό, όσο περνάνε τα χρόνια, είναι πιο δύσκολο να πάρουμε τα κατεχόμενα, γιατί εκεί πέρα έχουν γεννηθεί παιδιά που και για εκείνους είναι πατρίδα τους. Είναι το σπίτι τους τώρα. Η ευχή μου είναι να μην ξεχάσετε ποτέ εσείς, οι νέοι, την ιστορία της μαύρης αυτής μέρας, να τιμάτε τους αδικοχαμένους που έπεσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος, αλλά και τους αγνοουμένους. Η Κύπρος μας έχει αξιόλογη ιστορία μαχητών και ηρώων. Η ταυτότητά μας είναι η ιστορία μας! ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ…….κόρη μου!
Παππού μου, σε ευχαριστούμε παρά πολύ!!

Το Κινητό «Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης και Ανακύκλωσης» βρέθηκε στις εγκαταστάσεις σας των Αρσακείων-Τοσιτσείων Σχολείων για το χρονικό διάστημα 26/2-1/3/2024, προκειμένου να πραγματοποιήσει εκπαιδευτικές δράσεις για όλους τους μαθητές του Σχολείου μας από τη Δευτέρα 26/2/24 έως και την Παρασκευή 1/3/24.

Λίγα λόγια για τη δράση:

Το 1ο παγκοσμίως «Κινητό Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης & Ανακύκλωσης» έχει αναπτυχθεί με στόχο την ανάπτυξη της περιβαλλοντικής συνείδησης των μαθητών και την εκπαίδευση των δημοτών στα θέματα της βιώσιμης ανάπτυξης και της κυκλικής οικονομίας.

Μαθητές και εκπαιδευτικοί επισκέπτονται το «Κινητό Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης & Ανακύκλωσης» και, με χρήση του εγκεκριμένου από το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων εκπαιδευτικού προγράμματος, που πραγματοποιείται στο 2ο επίπεδο του κέντρου, συνειδητοποιούν τα σημαντικά οφέλη της ανακύκλωσης.

Η εξειδικευμένη εκπαιδευτική ομάδα μεταδίδει με βιωματικό τρόπο τις αρχές της ανακύκλωσης, μέσα από εκπαιδευτικές δραστηριότητες και πλούσιο ειδικά σχεδιασμένο υλικό, βοηθώντας τους μαθητές να γνωρίσουν ποια είναι τα ανακυκλώσιμα υλικά, να μάθουν έξυπνους τρόπους να ανακυκλώνουν στην καθημερινότητά τους, να εξοικειωθούν με την έννοια της ανακύκλωσης ως διαδικασία και ως πρακτική μεγάλης σημασίας για το περιβάλλον και να αντιληφθούν τη σημασία της ανακύκλωσης ως μέσο για έναν πιο πράσινο πλανήτη.

Παίζει ο λευκός και κάνει ματ σε δύο κινήσεις #2 (όσο καλά και αν αμυνθεί ο μαύρος).

Peter August d’Orville – Le Palamède, 1842

Στο πλαίσιο της εφαρμογής του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού πραγματοποιήθηκε την  Τετάρτη  21 Φεβρουαρίου 2024  η «Ημέρα Σταδιοδρομίας»  των  Αρσακείων – Τοσιτσείων Γυμνάσιων Εκάλης. 

 Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ’ τάξης από τις 9:00 έως και τις 14:50 παρακολούθησαν ομιλίες και παρουσιάσεις, ανάλογα με τις επιλογές τους, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν παράλληλα σε τρεις διαφορετικούς χώρους του Σχολείου μας (Αμφιθέατρο, Χημείο, Αίθουσα Μουσικής).  

Οι προσκεκλημένοι ομιλητές ήταν πανεπιστημιακοί και επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων, απόφοιτοι των Σχολείων μας ή γονείς μαθητών μας, οι οποίοι δέχτηκαν με θετική διάθεση να παρουσιάσουν την εκπαιδευτική και επαγγελματική τους διαδρομή. 

Οι μαθητές μοιράστηκαν τις σκέψεις τους και συζήτησαν με τους εισηγητές τους προβληματισμούς τους αναφορικά με τις σπουδές και τη σταδιοδρομία τους. 

Σκοπός της εκδήλωσης,  που πραγματοποιείται κάθε χρόνο, είναι οι μαθητές και οι μαθήτριές μας να ενημερωθούν, να προβληματιστούν και τελικά να διευκολυνθούν ως προς τις εκπαιδευτικές και επαγγελματικές  τους επιλογές και αποφάσεις.  

Τη διοργάνωση ανέλαβαν οι Σύμβουλοι Επαγγελματικού Προσανατολισμού των σχολείων μας κ. Ιωάννα Κούρτη (Α’ Γυμνάσιο) και κ. Κατερίνα Ζαχαροπούλου (Β’ Γυμνάσιο).

  

Την Παρασκευή 23/2/2024 η ερευνητική ομάδα του Αναπληρωτή Καθηγητή Χριστόφορου Κόκοτου του Τμήματος Χημείας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στην οποία ανήκουν η υποψήφια διδάκτορας Γαλαθρή Ειρήνη, ο υποψήφιος διδάκτωρ Πουρσαϊτίδης Ευθύμιος, απόφοιτος των Αρσακείων Σχολείων, και ο μεταπτυχιακός φοιτητής Κολάγκης Περικλής, οι οποίοι εργάζονται στο πεδίο της Οργανοκατάλυσης από το 2010 και στο πεδίο της Φωτοχημείας από το 2014, επισκέφθηκαν το Σχολείο μας και έκαναν μία παρουσίαση στους μαθητές όλων των τάξεων του Α’Αρσακείου- Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης.

Το τελευταίο έτος έχουν στρέψει την προσοχή τους στην ανάπτυξη φωτοχημικών αερόβιων πρωτοκόλλων για την ανακύκλωση πλαστικών και κυρίως πολυστυρενίου. Χρησιμοποιώντας την ακτινοβολία από λαμπτήρες LED και το οξυγόνο από τον αέρα έχουν αναπτύξει 3 πρωτόκολλα για τη μετατροπή προϊόντων πολυστυρενίου καθημερινής χρήσης (οτιδήποτε κυκλοφορεί στην αγορά με την ένδειξη PS, όπως πλαστικά πηρούνια, κουτάλια, ποτήρια, πιάτα, δοχεία μεταφοράς φαγητού, δοχεία μεταφοράς παγωτού κ.α) προς βενζοϊκό οξύ, που είναι πρόσθετο τροφίμων. Επιπλέον, σε δύο ακόμα βήματα μετατρέπουν το βενζοϊκό οξύ σε ασπιρίνη. Ολικά, επιτυγχάνουν τη μετατροπή πλαστικών αποβλήτων πολυστυρενίου σε φάρμακα. 

Στη συνέχεια, ακολούθησε επίδειξη πειραμάτων υπό την καθοδήγηση της ερευνητικής ομάδας, στα οποία συμμετείχαν και οι μαθητές μας. Την εκδήλωση οργάνωσε και συντόνισε η χημικός του Σχολείου μας κ. Πάολα Μπούζη.

Η εποχή που ζούμε χαρακτηρίζεται από έντονα καιρικά φαινόμενα που δεν αντιμετωπίζαμε στο παρελθόν, ενώ η υπερθέρμανση του πλανήτη και το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι άλλες εκφάνσεις του ίδου προβλήματος, της Κλιματικής Αλλαγής.  Από το 1990, είχε γίνει αντιληπτό ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτά τα προβλήματα κι έτσι, γεννήθηκε ο κλάδος της Πράσινης Χημείας, που έχει ως στόχο την πρόληψη, παρά την αντιμετώπιση του προβλήματος. Στο πλαίσιο της Πράσινης Χημείας, κρίθηκε αναγκαίο οι επιστήμονες να αναπτύξουν εναλλακτικές αειφόρες τεχνολογίες, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην επίλυση του προβλήματος. Μια από αυτές τις τεχνολογίες είναι η Οργανοκατάλυση, η χρήση μικρών οργανικών μορίων ως πιθανών καταλυτών. Το πεδίο της Οργανοκατάλυσης εδραιώθηκε το 2000, ενώ το 2021 έλαβε το Βραβείο Nobel Χημείας. 

Μια επίσης δημοφιλής τεχνολογία είναι η Φωτοχημεία, η χρήση φωτός για την προαγωγή χημικών αντιδράσεων, που έχει γνωρίσει άνθιση από το 2008. Ο συνδυασμός της Οργανοκατάλυσης με τη Φωτοχημεία γέννησε τον κλάδο της Φωτοοργανοκατάλυσης. Από το 1950, η χρήση των πλαστικών έχει βελτιώσει εκθετικά την καθημερινή ζωή του ανθρώπου. Παρόλα αυτά, η υπερ-παραγωγή πλαστικών, καθώς και η αλόγιστη και σύντομη χρήση τους, έχει δημιουργήσει το πρόβλημα των πλαστικών αποβλήτων. Σύμφωνα με μελέτες, το 2019 υπήρχαν 12 δισεκατομμύρια τόνοι πλαστικών αποβλήτων παγκοσμίως, με μόνο 7% από αυτά να ανακυκλώνονται και η μεγάλη ποσότητα αυτών να καταλήγει σε χωματερές. Σύμφωνα με άλλες μελέτες, την επόμενη δεκαετία αναμένεται ο όγκος των πλαστικών αποβλήτων να διπλασιασθεί και να ξεπεράσει σε αριθμό τους ζώντες οργανισμούς στους ωκεανούς. Μια πιθανή λύση θεωρείται η ανακύκλωση πλαστικών αποβλήτων, που δυστυχώς οδηγεί σε χαμηλής ποιότητας προϊόντα, που τελικά καταλήγουν να είναι απόβλητα. Τα τελευταία 5 έτη, μια διαφορετική προσέγγιση έχει λάβει την προσοχή, η ανακύκλωση πλαστικών αποβλήτων σε ενώσεις υψηλής προστιθέμενης αξίας (upcycling). 

Οι μαθητές όλων των τμημάτων της Β’ δημιούργησαν στο μάθημα της Τεχνολογίας τις δικές τους επιχειρήσεις, με κύριο  γενικό  σκοπό να αποκτήσουν  γνώση της δομής των επιχειρήσεων και του τρόπου λειτουργίας τους. Οργανώθηκαν σε ομάδες, με καταιγισμό ιδεών αποφάσισαν το είδος της επιχείρησης και επέλεξαν ρόλους Διευθυντών για την οργάνωση των εταιρειών τους. Στη συνέχεια «βάφτισαν» τις επιχειρήσεις τους και μέσα από συζητήσεις με φαντασία, έντονες αντιπαραθέσεις και επιχειρήματα σχεδίασαν την επωνυμία και το λογότυπο των εταιρειών τους ως εξής:

Β1: Scermoland, Κινηματογράφος ταινιών θρίλερ, σχεδιασμός Βεντούρη Ιωάννα, Δελάνδρια Αγγελική.

B1: SNOWFUN, Χιονοδρομικό κέντρο, σχεδιασμός Ασημένιου Λυδία.

B1: Octapus Studio, Κινηματογραφικές παραγωγές, σχεδιασμός Χανσίν Ζχαν (Σοφία), Καζαντζής Αριστοτέλης.

B1: Arcoliri, Εταιρεία χρωμάτων, , σχεδιασμός Δημητρά Πηνελόπη.

Β1: PandaBoys, Εμπορία ανδρικών ρούχων.

B2: WAKA, Αλκοολούχα ποτά, σχεδιασμός Κωστάκου Νέλλη.

B2: BALU, Κατασκευαστική εταιρεία,  σχεδιασμός Ιωσηφίδης Άλκης.

B2: MUSIC HEAVEN, Δισκογραφική εταιρεία, σχεδιασμός Λαλιώτη Μαργαρίτα.

Β2: MΠΑΚΕΤ TV, Τηλεοπτικός σταθμός.

Β2: ΤΟ ΜΠΟΥΤΑΚΙ, Εστιατόριο.

B3: Breath, Πάρκο αθλητικών δραστηριοτήτων, σχεδιασμός Κοντολιού Ελισάβετ.

B3: Le Pont, Κατασκευαστική εταιρεία, παραδοσιακό γεφύρι, σχεδιασμός Μητσάκη Πηνελόπη.

B3: The Block, Κατασκευαστική εταιρεία, κατοικία, σχεδιασμός Πέππα Νεφέλη.

B3: LOCKED DOORS, Δωμάτιο διαφυγής, σχεδιασμός Παριανού Αμαλία.

B4: Anore, Ρούχα και αξεσουάρ, σχεδιασμός Δοβλέτης Νικόλαος.

B4: Road Run, Πίστα αγώνων F1, σχεδιασμός Σακελλαρίου Βικτώρια.

B4: NATIONAL ATHLETS, Αθλητικός χώρος,  σχεδιασμός Χαρτζουλάκη Χριστίνα.

B4: GEMSID, Αδαμαντορυχείο,  σχεδιασμός Ψαρού Λεγάτου Ηλέκτρα.

Ομάδα μαθητών του Γ2 τμήματος (Ζαρμακούπη Λίνα, Θεοδωρόπουλος Μάριος, Καπετανή Ιωάννα) εκπόνησε δημοσκόπηση (προτίμηση κοινού) των λογοτύπων εταιρειών της Β’ Γυμνασίου στο πλαίσιο της εργασίας τους για το μάθημα της Τεχνολογίας. Όλοι οι μαθητές των τμημάτων Β1, Β2, Β3, Β4, Γ1, Γ2, Γ3, Γ4 συμμετείχαν στη δημοσκόπηση. 

Τα τελικά αποτελέσματα της δημοσκόπησης είναι: 

1η (Β1) Octapus Studio, Κινηματογραφικές παραγωγές, ψήφοι 77

Δοβλέτης Δημήτρης, Zhan Hanxin (Σοφία), Θεοχάρης Φώτης, Καζαντζής Αριστοτέλης, Καζέπη, Δέσποινα, Καυκά Μελίνα

2η  (Β3) LOCKED DOORS, Δωμάτιο διαφυγής, ψήφοι 68

Ορφανού Αθηνά, Παπαϊωάννου Βεατρίκη, Παριανού Αμαλία, Πετρόπουλος Θάνος, Πολυχρονάκη Λυδία, Ρέπουλη Μαρία

3η  (Β4) Anore, Ρούχα και αξεσουάρ, ψήφοι 62

Δοβλέτης Νικόλαος, Μαρσέλος Κωσταντίνος, Μπαζάν Άγγελος, Σπυρόπουλος Κωνσταντίνος, Σταυρίδη Φαίη, Σχοινιάδη Σοφία

Συγχαρητήρια σε όλους τους μαθητές για την προσπάθειά τους καθώς και στην καθηγήτρια Τεχνολογίας κ. Μαρία Σόφη για την υλοποίηση του πρότζεκτ.

Οι μαθητές της ζώνης πολιτισμού Β’ Γυμνασίου με τίτλο: »Καλλιτεχνικό εργαστήρι: Το Σχολείο αλλιώς…» του Σχολείου μας, ολοκλήρωσαν το έκτο τους έργο. Πρόκειται για μια έκθεση από χρωματιστά ζωγραφικά γλυπτά. Πιο συγκεκριμένα τα έργα των μαθητών είναι αφιερωμένα στον μεγάλο εικαστικό καλλιτέχνη και κύριο εκπρόσωπο του κινήματος του Σουρεαλισμού  Ζουάν Μιρό. Ο Μιρό επιλέχθηκε γιατί είναι ένας βαθιά συμβολικός καλλιτέχνης και έχει ένα μοναδικό ύφος. Η ζωγραφική που ακολούθησε χαρακτηρίζεται από έντονα χρώματα και σε συνδυασμό με τα απλά σχήματα που θυμίζουν σχέδια μικρών παιδιών.  

Οι μαθητές αφού παρακολούθησαν προβολή παρουσίασης αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του μεγάλου εικαστικού, με την καθοδήγηση της καθηγήτριας Καλλιτεχνικών κ. Κ. Πρεβενιού, μέσα από ένα πρωτότυπο επιτραπέζιο παιχνίδι έφτιαξαν από ένα «πολύχρωμο ζωγραφικό γλυπτό» από χαρτί και χρώμα. Πρόκειται ουσιαστικά για μια κατασκευή από χαρτί βασισμένη στα στοιχεία και στα χρώματα που χρησιμοποιούσε και στα έργα του ο καλλιτέχνης. Οι μαθητές μέσα από κολάζ και ζωγραφική με ακρυλικά χρώματα, μαρκαδόρους και χρωματιστά μολύβια κατάφεραν να κατανοήσουν τον πολύχρωμο κόσμο του Ζουάν Μιρό και να δημιουργήσουν μια έκθεση πρωτότυπων χρωματιστών κατασκευών.

Δείτε χαρακτηριστικά βίντεο από το Καλλιτεχνικό Εργαστήρι μας:

https://videopress.com/v/ooUcMlh5?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

https://videopress.com/v/8d55rIT0?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

Γράφουν οι μαθήτριες Φιλαρέτη Ανδρομιδά (Β1) και Κατωπόδη Ελένη (Β2)

Ο Ολυμπισμός, ως ιδέα, έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και στο πνεύμα των Αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων, το οποίο εμπεριείχε το θρησκευτικό στοιχείο, το κάλλος, την ευγένεια, τη λιτότητα, την αγνότητα, την εκεχειρία, την αγωνιστικότητα, και γενικά το πνευματικό ήθος και τον σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή. Οι αξίες του Ολυμπισμού κινούνται γύρω από δύο βασικούς άξονες: Το «εὖ αγωνίζεσθαι» και την «ευγενή άμιλλα».
Στον πρώτο άξονα εντοπίζονται οι αξίες της εντιμότητας, του σεβασμού των κανόνων διεξαγωγής των αγώνων, της ισότητας, της δικαιοσύνης, του σεβασμού των συναθλητών. Στον δεύτερο άξονα περιέχονται οι αξίες της αριστείας, του ευγενικού συναγωνισμού ανάμεσα σε άτομα και λαούς, της τάσης για διάκριση και υπεροχή μακριά από κάθε αντιπαλότητα.
Δυστυχώς όμως, καθημερινά οι δυσάρεστες ειδήσεις από τον χώρο του αθλητισμού πληθαίνουν και το ολυμπιακό ιδεώδες, οι αρχές του εὖ αγωνίζεσθαι αμαυρώνονται. Αυτό οφείλεται κυρίως στη μετατροπή του χώρου αυτού σε επένδυση βιομηχανιών μαζικής ψυχαγωγίας. Τηλεοπτικοί σταθμοί, εταιρείες που λειτουργούν ως χορηγοί, αλλά και οι ίδιοι οι αθλητές έχουν μερίδιο ευθύνης στην εμπορευματοποίηση του αθλητισμού. Ας μην ξεχνάμε και το φαινόμενο του «χουλιγκανισμού» ή του «ντοπαρίσματος» των αθλητών…
Είναι επιτακτική η ανάγκη να απαλλαγεί ο αθλητισμός από οικονομικοπολιτικά συμφέροντα και άλλες σκοπιμότητες! Ο Ολυμπισμός είναι φιλοσοφία ζωής, που προωθεί και συνδυάζει σε αρμονικό σύνολο τις αρετές του σώματος και της ψυχής. Συνδέοντας τον αθλητισμό με τον πολιτισμό και την παιδεία, ο Ολυμπισμός προσπαθεί να δημιουργήσει έναν τρόπο ζωής, που να στηρίζεται στη χαρά της προσπάθειας, την εκπαιδευτική αξία του καλού παραδείγματος και τον σεβασμό των οικουμενικών αξιών. Ο σκοπός του Ολυμπισμού είναι να θέσει τον Αθλητισμό στην υπηρεσία της αρμονικής ανάπτυξης του ανθρώπου, ενθαρρύνοντας τη δημιουργία μιας ειρηνικής κοινωνίας, η οποία ενδιαφέρεται για τη διατήρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.