Γράφει ο μαθητής Μιχαήλ-Άγγελος Παντελίδης (Β2)
Για εκατομμύρια μαθητές, το πρωινό ξύπνημα είναι μια καθημερινή μάχη. Το ξυπνητήρι χτυπά, ο ύπνος μοιάζει να μην έχει τελειώσει και, λίγη ώρα αργότερα, οι μαθητές πρέπει να βρίσκονται στην τάξη, έτοιμοι να παρακολουθήσουν το μάθημα. Τι θα γινόταν, όμως, αν το σχολείο ξεκινούσε λίγο αργότερα;
Μια τέτοια αλλαγή δοκιμάστηκε στο σχολείο Monkseaton, στο North Tyneside της Αγγλίας. Από τον Οκτώβριο του 2009, περίπου 800 μαθητές, ηλικίας 13 έως 19 ετών, άρχισαν να παρακολουθούν τα μαθήματά τους στις 10 το πρωί, αντί για νωρίτερα. Τα πρώτα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά: οι συνολικές απουσίες μειώθηκαν κατά 8%, ενώ οι συστηματικές απουσίες κατά 27%. Ο διευθυντής του σχολείου, Paul Kelley, υποστήριξε ότι η αλλαγή θα μπορούσε να συμβάλει στη δημιουργία «πιο χαρούμενων και καλύτερα μορφωμένων εφήβων».
Γιατί, όμως, είναι τόσο δύσκολο για πολλούς εφήβους να ξυπνούν νωρίς; Η απάντηση δε βρίσκεται απαραίτητα στην τεμπελιά τους, αλλά στη λειτουργία του βιολογικού τους ρολογιού. Κατά την εφηβεία, ο φυσικός κύκλος ύπνου και αφύπνισης μετατοπίζεται, με αποτέλεσμα πολλοί έφηβοι να νυστάζουν αργότερα το βράδυ και να δυσκολεύονται να ξυπνήσουν πολύ νωρίς το πρωί. Όταν, λοιπόν, το σχολείο ξεκινά από νωρίς, είναι πιθανό να μην κοιμούνται όσο χρειάζεται. Έτσι, η έλλειψη ύπνου συσσωρεύεται μέσα στην εβδομάδα και μπορεί να επηρεάσει τη συγκέντρωση, τη διάθεσή τους και τη μάθηση.
Η ιδέα της μεταγενέστερης έναρξης των μαθημάτων δεν αποτελεί απλώς μια διευκόλυνση για όσους δυσκολεύονται να σηκωθούν από το κρεβάτι. Επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι η καθυστέρηση της έναρξης του σχολικού ωραρίου μπορεί να βοηθήσει τους εφήβους να κοιμούνται περισσότερο και να αισθάνονται λιγότερη υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ορισμένες έρευνες καταγράφουν, επίσης, θετικές ενδείξεις για την υγεία και τη σχολική τους επίδοση.
Μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να ξανασκεφτούμε το πρωινό σχολικό ωράριο; Ίσως, το ζητούμενο δεν είναι να ξεκινά η σχολική ημέρα όσο το δυνατόν νωρίτερα, αλλά να ξεκινά την κατάλληλη ώρα, ώστε οι μαθητές να μπορούν να αξιοποιούν ουσιαστικά τον χρόνο τους στην τάξη. Γιατί, τελικά, το σχολείο δεν χρειάζεται απλώς μαθητές που βρίσκονται στις θέσεις τους από το πρώτο κουδούνι, αλλά μαθητές ξεκούραστους, συγκεντρωμένους και έτοιμους να μάθουν!
