Γράφει η μαθήτρια Ίριδα Μάρα (Β2)

Πόσες φορές, άραγε, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με τους φίλους μας έχουμε διαφωνήσει για κάτι και ο καθένας προσπαθεί να αποδείξει ότι έχει δίκιο; Ακόμη κι όταν υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι η άποψή μας μπορεί να είναι λανθασμένη, δυσκολευόμαστε να το παραδεχτούμε και να την αλλάξουμε. Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό;
Κατά τη γνώμη μου, πολλές φορές επιμένουμε σε μια άποψη, όχι επειδή πιστεύουμε πραγματικά ότι είναι σωστή, αλλά επειδή δε θέλουμε να παραδεχτούμε το λάθος μας. Φοβόμαστε μήπως οι άλλοι μάς κοροϊδέψουν ή μας θεωρήσουν λιγότερο έξυπνους. Έτσι, προτιμάμε να υπερασπιζόμαστε όσα ήδη πιστεύουμε, αντί να εξετάζουμε αν υπάρχει και κάποια άλλη, διαφορετική οπτική. Ωστόσο, το να παραδεχόμαστε ότι κάναμε λάθος, δε μας κάνει λιγότερο έξυπνους. Αντίθετα, δείχνει ότι είμαστε πρόθυμοι να μάθουμε και να εξελιχθούμε.
Ένας ακόμη λόγος, για τον οποίο δυσκολευόμαστε να αλλάξουμε γνώμη, είναι η προκατάληψη. Συχνά, δεν αναθεωρούμε τις απόψεις μας, επειδή προσκολλόμαστε σε όσα ήδη πιστεύουμε. Όταν θεωρούμε κάτι δεδομένο, δεν είναι εύκολο να δεχτούμε μια διαφορετική άποψη, ακόμη κι αν αυτή στηρίζεται σε ισχυρά επιχειρήματα. Για παράδειγμα, μπορεί να έχουμε σχηματίσει αρνητική γνώμη για έναν συμμαθητή μας και, ακόμη κι όταν η συμπεριφορά του δείχνει το αντίθετο, να επιμένουμε στην αρχική μας κρίση. Έτσι, όμως, δε δίνουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να δει τα πράγματα διαφορετικά και να αναγνωρίσει ότι μπορεί να έχει κάνει λάθος.

Εξίσου σημαντικό θεωρώ ότι είναι να μάθουμε να ακούμε πραγματικά τον συνομιλητή μας. Δεν αρκεί να περιμένουμε απλώς να ολοκληρώσει, για να πούμε τη δική μας άποψη. Χρειάζεται να προσπαθούμε να καταλάβουμε τι θέλει να μας πει, ακόμη κι αν διαφωνούμε μαζί του. Άλλωστε, μέσα από μια συζήτηση μπορούμε να ανακαλύψουμε νέες ιδέες, να αμφισβητήσουμε όσα θεωρούσαμε δεδομένα και να δούμε ένα ζήτημα από διαφορετική πλευρά. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε σε όλα, αρκεί να σεβόμαστε ο ένας τη γνώμη του άλλου.
Πιστεύω ότι το να αλλάζουμε γνώμη δεν είναι αδυναμία, αλλά δείγμα ωριμότητας! Κανείς δεν έχει πάντα δίκιο ούτε τα γνωρίζει όλα. Αντί, λοιπόν, να προσπαθούμε συνεχώς να αποδείξουμε ότι οι άλλοι κάνουν λάθος, είναι προτιμότερο να ακούμε, να συζητάμε και να προσπαθούμε να κατανοούμε ο ένας τον άλλον. Γιατί, τελικά, το σημαντικότερο δεν είναι να έχουμε πάντα δίκιο, αλλά να είμαστε πρόθυμοι να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.