Οι μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου του Α΄ Αρσακείου–Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης που συμμετέχουν στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Erasmus+ είχαν την ευκαιρία να ολοκληρώσουν μια ιδιαίτερα δημιουργική δραστηριότητα, μαζί με τους φιλοξενούμενους μαθητές από τη Γαλλία. Στο πλαίσιο της συνέχειας των κοινών δράσεων του προγράμματος, πραγματοποιήθηκε στο εργαστήριο καλλιτεχνικών του σχολείου ένα εργαστήριο ολοκλήρωσης των πήλινων αντικειμένων που οι μαθητές είχαν δημιουργήσει κατά την επίσκεψή τους στην Ault της Γαλλίας, στο εργαστήριο κεραμικής που είχαν τότε επισκεφθεί. Οι μαθητές, εμπνευσμένοι από το φυσικό περιβάλλον της περιοχής αλλά και από τη βιοποικιλότητα της Μεσογείου, είχαν αρχικά κατασκευάσει πήλινα αντικείμενα όπως ψάρια, βότσαλα και φώκιες. Στη συνέχεια, στο σχολικό εργαστήριο καλλιτεχνικών, προχώρησαν στο επόμενο στάδιο της δημιουργικής διαδικασίας: τη ζωγραφική και διακόσμηση των έργων τους. Με την καθοδήγηση της καθηγήτριας καλλιτεχνικών, οι μαθητές πειραματίστηκαν με χρώματα, μοτίβα και τεχνικές, δίνοντας ζωή και προσωπικό χαρακτήρα στις δημιουργίες τους. Η δραστηριότητα αυτή αποτέλεσε μια όμορφη ευκαιρία για καλλιτεχνική έκφραση, συνεργασία και ανταλλαγή ιδεών ανάμεσα στους μαθητές των δύο χωρών. Μέσα από τη συλλογική δημιουργία, οι μαθητές μοιράστηκαν εμπειρίες, ανέπτυξαν τη φαντασία τους και συνειδητοποίησαν πώς η τέχνη μπορεί να αποτελέσει έναν κοινό τόπο επικοινωνίας πέρα από γλώσσες και σύνορα. Παράλληλα, τα θέματα των έργων τους ανέδειξαν τη σημασία της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος και της θαλάσσιας ζωής, συνδέοντας τη δημιουργικότητα με την έννοια της αειφόρου ανάπτυξης και της περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης. Με αυτόν τον τρόπο, οι μαθητές δεν ολοκλήρωσαν μόνο τα καλλιτεχνικά τους έργα, αλλά και μια ουσιαστική μαθησιακή εμπειρία που αντανακλά το πνεύμα του Erasmus+: τη συνεργασία, τον διαπολιτισμικό διάλογο και τη δημιουργική ανταλλαγή ιδεών σε ένα κοινό ευρωπαϊκό πλαίσιο. 

Υπεύθυνη καθηγήτρια: κ. Πρεβενιού Κ., καθηγήτρια Καλλιτεχνικών  

Γράφει η μαθήτρια Ναταλία Βούρβαχη (Β1)

Η θεατρική παράσταση «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», το εμβληματικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, παρουσιάστηκε το 2026 σε μία σύγχρονη και δυναμική εκδοχή, που αναδεικνύει με εντυπωσιακό τρόπο τη διαχρονικότητά του. Πρόκειται ουσιαστικά για μια «επιθεώρηση» της ελληνικής ιστορίας, ένα θεατρικό ταξίδι που, μέσα από τη σάτιρα, το χιούμορ και τη συγκίνηση φωτίζει σταθμούς του παρελθόντος μας και τους συνδέει με το παρόν.
Ήδη από την πρώτη σκηνή δίνεται στο κοινό το «κλειδί» κατανόησης του έργου: «Η αίθουσα του τσίρκου μας έχει μια ιδιοτυπία όπως βλέπετε… δε θυμίζει ούτε τσίρκο ούτε καν θέατρο». Η φράση αυτή προϊδεάζει τον θεατή ότι δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη παράσταση, αλλά για έναν συμβολικό χώρο, όπου η Ιστορία «παρελαύνει» μπροστά στα μάτια μας.
Μέσα από το «τσίρκο» παρουσιάζονται σημαντικοί ιστορικοί σταθμοί του ελληνικού έθνους, από την περίοδο της Τουρκοκρατίας έως τη σύγχρονη εποχή. Με όχημα τα τραγούδια, τη ζωντανή μουσική και τους έντονα συμβολικούς χαρακτήρες, αναδεικνύεται ο διαρκής αγώνας του ελληνικού λαού για ελευθερία, αξιοπρέπεια και αυτογνωσία. Ιδιαίτερη θέση κατέχει ο Καραγκιόζης, τον οποίο ενσαρκώνει με μοναδικό τρόπο ο Γιάννης Ζουγανέλης προσδίδοντας ζωντάνια, χιούμορ, αλλά και βαθύτερο νόημα στον λαϊκό αυτόν ήρωα. Ξεχωριστή είναι και η παρουσία του Δημήτρη Γκοτσόπουλου, ο οποίος, πέρα από την υποκριτική του δεινότητα, αναδεικνύει και το ταλέντο του στο τραγούδι, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη συνολική επιτυχία της παράστασης. Αναπόσπαστο στοιχείο του έργου αποτελεί η μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, η οποία δε λειτουργεί απλώς συνοδευτικά, αλλά γίνεται ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα ιστορικά γεγονότα ενισχύοντας τη συναισθηματική ένταση και τη θεατρική δύναμη κάθε σκηνής.
Τελικά, τι είναι «Το Μεγάλο μας Τσίρκο»; Είναι μια βαθιά πολιτική και ιστορική επιθεώρηση, που μέσα από τη σάτιρα σχολιάζει τα δεινά, αλλά και τα κατορθώματα της Ελλάδας. Με έντονο διδακτικό χαρακτήρα, υπενθυμίζει τη σημασία της ιστορικής γνώσης και της συλλογικής μνήμης, καθώς η ιστορία συχνά επαναλαμβάνεται -ιδίως όταν επιλέγουμε να ξεχνάμε. Η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες στηλιτεύουν την αδράνεια και την αδιαφορία τονίζοντας πως η ευθύνη για το μέλλον βρίσκεται και στα δικά μας χέρια. Μία παράσταση ουσιαστική, επίκαιρη και βαθιά συγκινητική, που αξίζει να την δει κανείς. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Γράφουν οι μαθητές Δημήτρης Παπαδάκης, Αστέρης Παπαδόπουλος (Β2), Άρτεμις Σταυριανοπούλου, Μυρτώ Τουτούζη (Β4)

Πρόσφατα επισκεφθήκαμε με το σχολείο μας το θέατρο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», όπου παρακολουθήσαμε την παράσταση «Η Παναγία των Παρισίων», βασισμένη στο γνωστό μυθιστόρημα του Βίκτορος Ουγκό, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, με τη συμμετοχή 20 ταλαντούχων ηθοποιών. Ήταν μια εμπειρία που πραγματικά μας ταξίδεψε στον χρόνο!
Από την πρώτη κιόλας σκηνή νιώσαμε σαν να βρισκόμαστε στο μεσαιωνικό Παρίσι. Στο κέντρο της ιστορίας υψωνόταν επιβλητικός ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας των Παρισίων, γύρω από τον οποίο ξετυλιγόταν μια συγκλονιστική περιπέτεια. Ο ήρωας που μας άγγιξε περισσότερο ήταν ο Κουασιμόδος. Παρόλο που όλοι τον φοβούνταν, εξαιτίας της εμφάνισής του, εμείς είδαμε έναν άνθρωπο καλόκαρδο και βαθιά ευαίσθητο. Η μοναξιά του στο καμπαναριό και η αγάπη του για την Εσμεράλδα μάς συγκίνησαν ιδιαίτερα. Από την άλλη, η Εσμεράλδα μάς εντυπωσίασε με την ομορφιά αλλά και την καλοσύνη της. Δεν ήταν απλώς μια όμορφη κοπέλα· ήταν θαρραλέα και δίκαιη. Ιδιαίτερη εντύπωση μας προκάλεσε και ο αρχιδιάκονος Φρόλο, ένας χαρακτήρας σκοτεινός και βασανισμένος από τα πάθη του. Μέσα από τη στάση του καταλάβαμε πόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει το πάθος, όταν δε συνοδεύεται από ηθικές αξίες.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια μάς βοήθησαν να μπούμε ακόμη περισσότερο στο κλίμα της εποχής. Οι σκηνές με τους τσιγγάνους, οι φρουροί, οι πολίτες του Παρισιού και η ένταση σε ορισμένες στιγμές μάς έκαναν να παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα. Σε κάποιες σκηνές επικρατούσε απόλυτη σιωπή στην αίθουσα, ενώ σε άλλες νιώθαμε την αγωνία και τη συγκίνηση να κορυφώνονται.
Μέσα από την παράσταση καταλάβαμε πόσο άδικη μπορεί να γίνει μια κοινωνία απέναντι σε όποιον είναι «διαφορετικός». Παράλληλα όμως, είδαμε πως η αγάπη, η καλοσύνη και η αυτοθυσία μπορούν να γίνουν πιο δυνατές από την αδικία και το μίσος. Ήταν μια εμπειρία που δεν μας ψυχαγώγησε μόνο, αλλά μας έβαλε και σε σκέψεις. Σίγουρα, ήταν μια από τις πιο όμορφες θεατρικές εξόδους που έχουμε ζήσει ως τάξη!

Οι μαθητές του τμήματος της Ζώνης Πολιτισμού Β΄ Γυμνασίου, με τίτλο «Καλλιτεχνικό Εργαστήρι: Το σχολείο αλλιώς!», συμμετείχαν σε ένα δημιουργικό και βιωματικό εργαστήριο ψηφιδωτού, ανακαλύπτοντας στην πράξη την αξία μιας τέχνης που διατηρείται ζωντανή στο πέρασμα των αιώνων. Κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου, οι μαθητές κατασκεύασαν μόνοι τους ψηφίδες από πηλό, τις οποίες στη συνέχεια έβαψαν και αξιοποίησαν για να δημιουργήσουν το δικό τους ψηφιδωτό έργο τέχνης. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, βίωσαν όλα τα στάδια της καλλιτεχνικής δημιουργίας: από τον σχεδιασμό και την προετοιμασία των υλικών έως τη σύνθεση και την ολοκλήρωση του τελικού έργου. Το ψηφιδωτό, ως μορφή τέχνης με ρίζες στην ιστορία και ιδιαίτερη παρουσία στον ελληνικό πολιτισμό, αποτέλεσε αφορμή για να γνωρίσουν οι μαθητές την αισθητική και διαχρονική του αξία. Μέσα από τη βιωματική μάθηση κατανόησαν πώς μια καλλιτεχνική έκφραση και μια απαιτητική τεχνική μπορούν να συνδυαστούν, ώστε να παραχθεί ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης με αντοχή στον χρόνο. Πέρα από την καλλιτεχνική διάσταση, το εργαστήριο ανέδειξε σημαντικά παιδαγωγικά οφέλη. Οι μαθητές ανέπτυξαν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους, καλλιέργησαν τη λεπτή κινητικότητα και την αισθητική τους αντίληψη, ενώ παράλληλα ενίσχυσαν τη συνεργασία και το ομαδικό πνεύμα. Η διαδικασία της σύνθεσης του ψηφιδωτού απαιτούσε υπομονή, επιμονή, συγκέντρωση και υπευθυνότητα, δεξιότητες που αποτελούν βασικά στοιχεία της μαθησιακής και προσωπικής τους ανάπτυξης. Το «Καλλιτεχνικό Εργαστήρι: Το σχολείο αλλιώς!» επιβεβαίωσε ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως ένα ισχυρό παιδαγωγικό εργαλείο: να εμπνέει, να ενεργοποιεί και να δίνει στους μαθητές τη δυνατότητα να εκφραστούν δημιουργικά, μετατρέποντας το σχολείο σε έναν ζωντανό χώρο μάθησης, εμπειρίας και πολιτισμού. 

Υπεύθυνη καθηγήτρια: Κυριακή Πρεβενιού, Καλλιτεχνικών 

Γράφουν οι μαθήτριες Άρτεμις Σταυριανοπούλου και Μυρτώ Τουτούζη (Β4)

Η Ρόουζ Βαλάν γεννήθηκε στην πόλη Saint-Étienne-de-Saint-Geoirs της Γαλλίας και ήταν κόρη σιδηρουργού. Ιστορικός τέχνης, μέλος της Γαλλικής Αντίστασης, Λοχαγός στον γαλλικό στρατό και μία από τις πλέον παρασημοφορημένες γυναίκες στην ιστορία της Γαλλίας. Κατέγραφε κρυφά λεπτομέρειες σχετικά με τις λεηλασίες των Ναζί επί της εθνικής γαλλικής και εβραϊκής ιδιωτικής τέχνης στη Γαλλία και, σε συνεργασία με τη Γαλλική Αντίσταση, κατάφερε να διασώσει χιλιάδες έργα τέχνης.
Το 1941, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Βαλάν τέθηκε σε μισθωτή υπηρεσία κι έγινε επιτηρήτρια του Μουσείου Ζε ντε Πομ κατά την εποχή της γερμανικής κατοχής στη Γαλλία. Σε μεταγενέστερο χρόνο, οπότε οι Γερμανοί άρχισαν τη συστηματική λεηλασία των έργων τέχνης από τα μουσεία και τις ιδιωτικές συλλογές σε ολόκληρη τη γαλλική επικράτεια, χρησιμοποίησαν το Μουσείο όπου δούλευε η Βαλάν ως το κεντρικό σημείο αποθήκευσης και διαλογής, εν αναμονή της διανομής των έργων προς διάφορα πρόσωπα και τόπους στη Γερμανία. Ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η λεηλασία, η Ρόουζ άρχισε να καταγράφει μυστικά όσο το δυνατόν περισσότερα από τα 20.000 αντικείμενα τέχνης, τα οποία μεταφέρθηκαν στο Μουσείο. «Τα σημειωματάριά μου κρατούσαν την αλήθεια», έλεγε.
Η Βαλάν δεν αποκάλυψε στους Γερμανούς ότι καταλάβαινε τη γερμανική γλώσσα και έτσι, συνομιλώντας με τους οδηγούς των φορτηγών, οι οποίοι απασχολούνταν από τους Γερμανούς, ήταν σε θέση να μαθαίνει για τα έργα τέχνης, τα οποία λεηλατούνταν και μεταφέρονταν κατευθείαν στους σιδηροδρομικούς σταθμούς. «Δε με κοιτούσαν ποτέ δεύτερη φορά. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος τους!», έλεγε η Ρόουζ. Η Βαλάν ενημέρωνε τακτικά τον Διευθυντή των Εθνικών Μουσείων σχετικά με την κατάσταση των λεηλασιών από τους Ναζί. Επιπλέον, για τέσσερα χρόνια, παρακολουθούσε πού και σε ποιον στη Γερμανία στέλνονταν τα έργα τέχνης και, με κίνδυνο της ζωής της, παρείχε αυτές τις πληροφορίες στη Γαλλική Αντίσταση, ώστε να μην ανατινάξουν κατά λάθος τις αμαξοστοιχίες, οι οποίες μετέφεραν τους ανεκτίμητους θησαυρούς της Γαλλίας. Ένας Γερμανός αξιωματικός είχε πει: «Ήταν πολύ απλή και πολύ σιωπηλή, για να είναι πρόβλημα.» Το μουσείο επισκέπτονταν υψηλόβαθμοι Ναζί αξιωματούχοι και η Βαλάν ήταν εκεί. Στις 3 Μαΐου 1941 το επισκέφθηκε ο Στρατάρχης Χέρμαν Γκάιρινγκ, προκειμένου να διαλέξει ο ίδιος κάποιους από τους κλεμμένους πίνακες για την προσωπική του συλλογή. Το εντυπωσιακό είναι ότι η Ρόουζ κατέθεσε στη δίκη της Νυρεμβέργης αντιμετωπίζοντας τον Γκάιρινγκ απευθείας. Ο άνθρωπος που την είχε αγνοήσει για τέσσερα χρόνια, τώρα έπρεπε να απαντήσει στις ερωτήσεις της. Οι σημειώσεις της Ρόουζ έγιναν το κλειδί για την ανεύρεση θησαυρών, που ήταν κρυμμένοι σε κάστρα, σήραγγες και αλατωρυχεία σε όλη την Γερμανία. Η γυναίκα αυτή βοήθησε να ανακτηθούν περίπου 60.000 έργα τέχνης. Τα 45.000 επιστράφηκαν στους νόμιμους κατόχους τους. «Δεν αποκαθιστούσαμε πίνακες.», είπε, «Αποκαθιστούσαμε οικογένειες.»

Η «ΓΑΛΙΛΑΙΑ» αποτελεί την μοναδική Πρότυπη Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας στη χώρα μας, προσφέροντας δωρεάν ολοκληρωμένες υπηρεσίες σε ασθενείς με καρκίνο και σε ασθενείς με νόσο του κινητικού νευρώνα (ALS), μέσα από μια εξειδικευμένη διεπιστημονική προσέγγιση. Η Ανακουφιστική Φροντίδα καλλιεργεί το αίσθημα ασφάλειας και αξιοπρέπειας στον ασθενή, ο οποίος γνωρίζει ότι δίπλα του βρίσκονται άνθρωποι με βαθιά γνώση, ευαισθησία και αγάπη, έτοιμοι να τον στηρίξουν και να τον βοηθήσουν να διαχειριστεί τις δυσκολίες, τις ανησυχίες και τους φόβους που συνοδεύουν τη νόσο.

Την Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2025, οι μαθητές των τμημάτων Β4 του Σχολείου μας και Γ3 του Β’ Γυμνασίου πραγματοποίησαν εκπαιδευτική επίσκεψη στις εγκαταστάσεις της «ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ», στο πλαίσιο του μαθήματος των Θρησκευτικών με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Μαρία Χαλκιά. Κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα όλοι οι μαθητές και των δύο Αρσακείων-Τοσιτσείων Γυμνασίων Εκάλης συμμετείχαν ενεργά στη συγκέντρωση προσφορών για τη Μονάδα, συγκεντρώνοντας αναλώσιμα (όπως πάνες, υποσέντονα και μωρομάντηλα), καθώς και είδη ορθοπεδικής χρήσης (καροτσάκια, ορθοστάτες κ.ά.). Τα παιδιά μετέφεραν οι ίδιοι τις προσφορές από το Σχολείο στη Μονάδα, δείχνοντας έμπρακτα το πνεύμα αλληλεγγύης που χαρακτηρίζει την εκπαιδευτική μας κοινότητα.

Στη «ΓΑΛΙΛΑΙΑ» τους υποδέχθηκαν υπεύθυνοι της Μονάδας, οι οποίοι πραγματοποίησαν εκτενή παρουσίαση σχετικά με το έργο και τη λειτουργία της. Οι μαθητές ενημερώθηκαν για τον τρόπο φιλοξενίας των ασθενών, τα κριτήρια εισαγωγής, τη διάρκεια της νοσηλείας, καθώς και για τις δραστηριότητες του Κέντρου Ημέρας. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στον σημαντικό ρόλο των εθελοντών, οι οποίοι προσφέρουν χρόνο, γνώσεις και αγάπη, συμβάλλοντας ουσιαστικά στο πολύτιμο έργο της Μονάδας. Ακολούθησε μικρό διάλειμμα με κέρασμα για τους μαθητές, προσφορά του προσωπικού της Μονάδας. Στη συνέχεια, με τη μουσική καθοδήγηση της κ. Φανής Αβρανά, οι μαθητές τραγούδησαν στους ασθενείς τραγούδια που είχαν προετοιμάσει στο μάθημα της Μουσικής, προσφέροντας στιγμές χαράς, συγκίνησης και ελπίδας. Οι ασθενείς ανταπέδωσαν με ένα δικό τους τραγούδι, δημιουργώντας μια ζεστή ατμόσφαιρα αμοιβαίας προσφοράς. Οι μαθητές πρόσφεραν επίσης γλυκίσματα και χειροποίητες κάρτες που είχαν δημιουργήσει με αγάπη στο μάθημα Θρησκευτικών. Στο τέλος της επίσκεψης παρακολούθησαν ενημερωτικό βίντεο για τη δράση της «ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ» και αντάλλαξαν θερμές ευχές με το προσωπικό, ανανεώνοντας το ραντεβού για μελλοντικές δράσεις. Η επίσκεψη υπήρξε μια κορυφαία παιδαγωγική εμπειρία, μέσα από την οποία οι μαθητές γνώρισαν την αξία της προσφοράς, της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως καταγωγής, οικονομικής κατάστασης ή κοινωνικής θέσης. Διαπίστωσαν έμπρακτα πως η αληθινή προσφορά προέρχεται από την καρδιά και έχει βαθιά επίδραση τόσο σε εκείνον που τη δέχεται όσο και σε εκείνον που τη προσφέρει. Τους μαθητές συνόδευσαν οι καθηγήτριες: κ. Μαρία Χαλκιά (Θρησκευτικών – υπεύθυνη της επίσκεψης), κ. Φανή Αβρανά (Μουσικής) και κ. Κυριακή Πρεβενιού (Καλλιτεχνικών).

Οι μαθητές της ζώνης πολιτισμού της Β’ Γυμνασίου συμμετείχαν με ενθουσιασμό σε ένα μοναδικό εργαστήριο δημιουργίας χειροποίητου ανακυκλωμένου χαρτιού. 

Το εργαστήριο είχε δίωρη διάρκεια και χωρίστηκε σε δύο φάσεις: 

• Πρώτη ώρα: Μέσα από παρουσιάσεις και προβολές, οι μαθητές γνώρισαν την ιστορία του χαρτιού, τη χρήση του στη ζωγραφική και τη χαρακτική, καθώς και τη διαδικασία κατασκευής χειροποίητου χαρτιού. 

• Δεύτερη ώρα: Ήρθε η στιγμή της πράξης! Αξιοποιώντας υπολείμματα χαρτιού από τον καταστροφέα εγγράφων του Σχολείου, οι μαθητές τα πολτοποίησαν σε λεκάνες με ζεστό νερό και, με τη χρήση ειδικής σίτας, δημιούργησαν τα δικά τους χειροποίητα χαρτιά. 

Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό! Οι μαθητές όχι μόνο έμαθαν μια τεχνική με βαθιές ιστορικές ρίζες, αλλά ταυτόχρονα είδαν πώς ένα υλικό που θα μπορούσε να θεωρηθεί σκουπίδι μεταμορφώνεται σε κάτι χρήσιμο και καλαίσθητο. Τα χειροποίητα χαρτιά που δημιούργησαν θα γίνουν ο καμβάς για τα δικά τους έργα ζωγραφικής, υπενθυμίζοντας σε όλους την αξία της δημιουργικότητας και της ανακύκλωσης. Με αυτή την εμπειρία, οι μαθητές απέκτησαν γνώσεις και δεξιότητες που συνδυάζουν την ιστορία, την τέχνη και τη βιωσιμότητα, επιβεβαιώνοντας ότι η δημιουργία μπορεί να ξεκινήσει από τα πιο απλά υλικά. 

 Υπεύθυνη καθηγήτρια: Κυριακή Πρεβενιού, Καλλιτεχνικών  

Η κ. Κυριακή Πρεβενιού, καθηγήτρια Καλλιτεχνικών του Σχολείου μας, παρακολούθησε το Συνέδριο Καλλιτεχνικής Παιδείας, που πραγματοποιήθηκε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, από 3 έως 6 Σεπτεμβρίου 2025, με θέμα: «Οι Εικαστικές Τέχνες για το Σχολείο και τον Κόσμο μας». 

Το συνέδριο, που διοργανώθηκε από την Ε.Ε.Ε.Μ  και απευθυνόταν σε εκπαιδευτικούς ΠΕ08, περιλάμβανε: 

• Εισηγήσεις με παρουσίαση φωτογραφικού και εικαστικού υλικού, συνοδευόμενες από σύντομη θεωρητική ανάλυση. 

• Βιωματικά εργαστήρια, στα οποία οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να εφαρμόσουν στην πράξη καινοτόμες μεθόδους διδασκαλίας. 

Οι θεματικές που αναπτύχθηκαν αφορούσαν: 

• μεθόδους εφαρμογής της διδασκαλίας των εικαστικών, 

• παιδαγωγικές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση δυσκολιών στην τάξη, 

• τη συμπερίληψη μαθητών με τη διαφοροποιημένη διδασκαλία, 

• τη χρήση ψηφιακών εργαλείων και εφαρμογών, 

• καινοτόμες εικαστικές δραστηριότητες και διεπιστημονικές συνεργασίες με άλλες ειδικότητες. 

Η συμμετοχή της εκπαιδευτικού σε αυτό το συνέδριο συμβάλλει ουσιαστικά στον εμπλουτισμό της διδακτικής εμπειρίας και αναμένεται να αποφέρει πολλαπλά οφέλη στη σχολική μας κοινότητα μέσα από την εφαρμογή νέων ιδεών και διδακτικών πρακτικών.