Γράφει ο μαθητής Μιχαήλ Άγγελος Παντελίδης (Β2)

Η παράσταση «Οι 12 Ένορκοι» του Reginald Rose, σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, συνεχίζει την αξιοσημείωτη πορεία της για 12η συνεχόμενη χρονιά στην Αθήνα. Πρόκειται για ένα δικαστικό δράμα, που έχει καθηλώσει χιλιάδες θεατές και παρουσιάζεται στη σκηνή του Θεάτρου Αλκμήνη.
Φανταστείτε να βρίσκεστε σε ένα δωμάτιο με άλλους έντεκα ανθρώπους και να πρέπει να αποφασίσετε για τη ζωή ενός νέου ανθρώπου. Είστε βέβαιοι ότι είναι ένοχος; Κι αν τελικά κάνετε λάθος; Θα μπορούσατε να ζήσετε με τις συνέπειες της απόφασής σας; Στη Νέα Υόρκη, ένας 16χρονος αλλοδαπός κατηγορείται για πατροκτονία. Δώδεκα ένορκοι κλείνονται σε ένα δωμάτιο, για να αποφασίσουν αν είναι ένοχος. Αν κριθεί ένοχος, τον περιμένει η θανατική ποινή. Τα στοιχεία δείχνουν να είναι ξεκάθαρα και οι περισσότεροι ένορκοι είναι έτοιμοι να ψηφίσουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Ένας, όμως, από αυτούς αρνείται να βιαστεί. Δεν ισχυρίζεται ότι ο νεαρός είναι αθώος· ζητά απλώς να εξεταστούν ξανά τα στοιχεία. Αυτή η διαφορετική στάση αρκεί, για να ξεκινήσει μια έντονη αντιπαράθεση, που σταδιακά φέρνει στο φως προσωπικές εμπειρίες, προκαταλήψεις, στερεότυπα και κρυμμένες αλήθειες. Με διάρκεια 105 λεπτών, χωρίς διάλειμμα, η παράσταση κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μετατρέποντας ένα δωμάτιο και μια συζήτηση σε μια δυνατή αναμέτρηση ιδεών…
Αυτό που κάνει το έργο ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι δεν παρακολουθούμε απλώς μια δικαστική υπόθεση. Βλέπουμε πώς λειτουργεί η ανθρώπινη σκέψη όταν καλείται να πάρει μια δύσκολη απόφαση. Πόσο αντικειμενικοί μπορούμε να είμαστε; Μήπως συχνά κρίνουμε τους άλλους με βάση την καταγωγή, την εμφάνιση ή τις δικές μας εμπειρίες; Και τελικά, πόσο εύκολο είναι να παραδεχτούμε ότι μπορεί να έχουμε άδικο; Ίσως, τελικά, το σημαντικότερο μάθημα των «12 Ενόρκων» να είναι πως η δικαιοσύνη δεν απαιτεί απλώς να αποφασίζουμε, αλλά να σκεφτόμαστε, να αμφισβητούμε και να ακούμε τον άλλον, πριν καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα. Γιατί μια βιαστική κρίση μπορεί να αλλάξει για πάντα τη ζωή κάποιου!