Το Σάββατο 18-2-23, στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Αρσάκεια Σχολεία, Ανοιχτά Σχολεία», οι επισκέπτες μαθητές και οι γονείς τους ξεναγήθηκαν στα πειράματα Φυσικής, που πραγματοποιήθηκαν στο εργαστήριο Φυσικής του Σχολείου μας από τους μαθητές Αλούπη Χριστίνα, Βασιλείου Σοφία του Παναγιώτη, Βεντούρη Μαρία, Δεμενεοπούλου Μαριάνα, Καγκάκη Χαρά, Κοκολάκη Ειρήνη, Κούρτης Χαράλαμπος, Κρούσκου Μαριάνθη, Μηλιώνη Μαρία, Μιχαλοπούλου Μελίνα-Μαρία και Τσακώνη Ναταλία. Συγκεκριμένα, οι επισκέπτες μας ενημερώθηκαν για το πλάσμα και είδαν τους λαμπτήρες φθορισμού να ανάβουν καθώς πλησίαζαν στη σφαίρα πλάσματος. Έμαθαν πώς δημιουργούνται οι κεραυνοί και δημιούργησαν σπινθήρα με την ηλεκτροστατική γεννήτρια, ενώ παρακολούθησαν ένα μπαλάκι του πινγκ-πονγκ να μεταφέρει ηλεκτρόνια, ώστε να ανάβει μια λάμπα νέον. Παράλληλα, παρατήρησαν στάσιμα εγκάρσια και διαμήκη κύματα καθώς και άλλα μοτίβα στάσιμων κυμάτων που δημιουργούνται στο βρόχο καλωδίων συντονισμού.
Το Σάββατο 18/2/23 σε ατμόσφαιρα χαράς και γιορτής οι μαθητές μας Ασημάκη Αγάπη, Βλάχου Έλενα, Γεωργακοπούλου Δήμητρα, Δρίβα Ελένη, Καλογείτων Κωνσταντίνος και Τσακώνη Μαρία Ελένη υποδέχτηκαν, παρουσίασαν και έπαιξαν με τους επισκέπτες του «Αρσάκεια Σχολεία – Ανοιχτά Σχολεία 2023» τα αγαπημένα τους μαθηματικά παιχνίδια:
«Μαθηματικο_μανία», «πες το αλλιώς», «ο χρόνος μετράει» και «έτερον ήμισυ».
Στα τραπέζια του «Σκάκι, ο βασιλιάς των παιχνιδιών» συναγωνίστηκαν επισκέπτες, μαθητές, καθηγητές και Διευθυντές.
Στο πλαίσιο τού μαθήματος τής Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, με διδάσκουσα τη φιλόλογο κ. Μαρίνα Μηλιδώνη, οι μαθητές τού τμήματος Α’3 τού Α΄Αρσακείου- Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης δραματοποίησαν απόσπασμα από το κείμενο «Νέα Παιδαγωγική» τού Ν. Καζαντζάκη.
Ο θεατρολόγος κ. Κωνσταντίνος Θεοδώρου καθοδήγησε σκηνοθετικά και ερμηνευτικά τους μαθητές, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με την τέχνη τού θεάτρου και με συγκεκριμένες θεατρικές τεχνικές.
Δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στην κατανόηση τού ήθους των ηρώων τού κειμένου, ώστε τα παιδιά να αντιληφθούν εις βάθος τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους και να τους αναπαραστήσουν. Έτσι, οι μαθητές χωρίστηκαν σε ομάδες και εκ περιτροπής απέδωσαν κινησιολογικά τις ιδιαίτερες πτυχές τού κάθε χαρακτήρα. Η σχολική αίθουσα έγινε μια ιδανική αφετηρία για βιωματική μάθηση!
Το Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2023 από τις 10.00 έως τις 14.30 τα Αρσάκεια – Τοσίτσεια Σχολεία Ψυχικού και Εκάλης ανοίγουν τις πόρτες τους και υποδέχονται μαθητές Νηπιαγωγείου, Δημοτικού και Γυμνασίου, με τους γονείς τους (Open Day).
Μέσα σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα, οι επισκέπτες θα περιηγηθούν στα Σχολεία και θα συμμετάσχουν σε βιωματικά εργαστήρια και δραστηριότητες ενταγμένες στην καθημερινή σχολική πραγματικότητα των Αρσακείων. Παράλληλα θα ενημερωθούν από τους Συντονιστές και τους Διευθυντές των Σχολείων για την παιδεία που προσφέρουν τα Αρσάκεια, τη στόχευσή τους, τον τρόπο λειτουργίας τους και το σύνολο των δράσεων και των εκπαιδευτικών προγραμμάτων που πραγματοποιούνται σε αυτά. Θα έρθουν έτσι σε επαφή με τη φυσιογνωμία και τη φιλοσοφία των Σχολείων: τα Αρσάκεια Σχολεία -ανοιχτά στη γνώση, στις επιστήμες, στην τεχνολογία, στον προφορικό και τον γραπτό δημιουργικό λόγο, στις ξένες γλώσσες, τις τέχνες, στον αθλητισμό- οραματίζονται τη διαμόρφωση ολοκληρωμένων και πολύπλευρων προσωπικοτήτων, διδάσκοντας τους μαθητές γράμματα και παρέχοντας αγωγή και διαρκή επαφή με τις επιστήμες και τον πολιτισμό.
Την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2023 πραγματοποιήθηκε η «Ημέρα Σταδιοδρομίας» των Αρσακείων- Τοσιτσείων Γυμνάσιων Εκάλης. Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄ τάξης, στο πλαίσιο του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού, παρακολούθησαν σε τρεις διαφορετικούς χώρους του σχολείου μας (Αμφιθέατρο, Χημείο, Αίθουσα Μουσικής) ομιλίες, σύμφωνα με τις επιλογές τους. Οι προσκεκλημένοι ομιλητές ήταν πανεπιστημιακοί και επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων, απόφοιτοι των σχολείων μας ή γονείς μαθητών μας, οι οποίοι δέχτηκαν πρόθυμα να μιλήσουν για την εκπαιδευτική και επαγγελματική τους διαδρομή. Η εμπειρία που αποκόμισαν και οι δύο πλευρές ήταν σημαντική. Στα παιδιά, που συμμετείχαν ενεργά στην εποικοδομητική αυτή διαδικασία, δόθηκε η δυνατότητα να ενημερωθούν για επαγγέλματα, να εκφράσουν την ανησυχία αλλά και την αγωνία τους για το εκπαιδευτικό και επαγγελματικό μέλλον που τους επιφυλάσσεται, να θέσουν ερωτήματα και να πάρουν ουσιαστικές απαντήσεις, οι οποίες στο μέλλον ενδεχομένως να διαμορφώσουν τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό. Από την άλλη πλευρά, οι επαγγελματίες είχαν τη δυνατότητα να ενημερώσουν και να κάνουν έναν γόνιμο διάλογο με τους μαθητές για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Τη διοργάνωση ανέλαβαν οι Σύμβουλοι Επαγγελματικού Προσανατολισμού των σχολείων μας κ. Ιωάννα Κούρτη (Α΄ Γυμνάσιο) και κ. Κατερίνα Ζαχαροπούλου (Β΄ Γυμνάσιο).
Αναδημοσιεύουμε κείμενο του Καθηγητή Γλωσσολογίας και Προέδρου των Αρσακείων Γ. Μπαμπινιώτη
Ο οικουμενικός χαρακτήρας τής ελληνικής γλώσσας
Στην Ελλάδα δεν έχουμε εκτιμήσει, νομίζω, στην πραγματική του διάσταση το γεγονός τής οικουμενικής παρουσίας, τού κύρους και τής αίγλης που χαίρει η ελληνική γλώσσα ευρύτερα στον κόσμο. Δεν έχει εκτιμηθεί, κατ’ επέκταση, τί γόητρο πολιτισμικό και τί αναγνώριση ευρύτερης σημασίας έχει αποκτήσει η Ελλάδα ανά τους αιώνες χάρις στην ελληνική γλώσσα. Το γεγονός λ.χ. ότι σε σύνολο 166.724 λέξεων τής Αγγλικής ποσοστό περ. 30% (50.747 λέξεις) είναι ελληνικής προελεύσεως λέξεις (42.914) ή με ελληνικό α΄ ή β΄ συνθετικό (7.833), όπως έχει δείξει η έρευνα τού ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ [1], αποκαλύπτει εμπράκτως τί γλωσική και πνευματική διείσδυση έχει επιτελέσει η ελληνική γλώσσα. Από την δική μου έρευνα στο λεξικογραφικό πεδίο, όπως έχει αποτυπωθεί στο Ετυμολογικό αλλά και στο εκτενές ερμηνευτικό λεξικό μου, αποδεικνύεται ότι είναι τεράστιος γενικότερα ο αριθμός των «αντιδανείων» και ιδίως των «ελληνογενών» λέξεων που έχουν εισέλθει στην γλώσσα μας από λέξεις που πήραν οι ξένες γλώσσες και επιστρέφουν σε μάς με διαφορετική ίσως μορφή και σημασία [τα λεγόμενα «αντιδάνεια», π.χ. μπαρούτι (πυρίτις), μπουτίκ (αποθήκη), ταξί (τάξις), τζύρος (γύρος), τουρ (τόρνος)] ή από λέξεις που πλάστηκαν με βάση την ελληνική γλώσσα στις ξένες γλώσσες και εισάγονται μετά στην Ελληνική ως δάνεια ( οι «ελληνογενείς» λεγόμενες λέξεις, π.χ. πανδημία, ακτινίδιο, γονίδιο, ιδεολογία, ορμόνη, ώσμωση). Tην οικουµενικότητα τής ελληνικής γλώσσας µπορεί κανείς να την συλλάβει: α) αξιολογικά· τα ανεπανάληπτα σε σύλληψη, πρωτοτυπία, βάθος και πλούτο ιδεών κείµενα των µεγάλων Eλλήνων στοχαστών είναι φυσικό να επέδρασαν και καθαρώς γλωσσικά, µια που οι ιδέες έχουν ως όχηµα τις λέξεις. Όπως παρατηρεί ο µεγάλος γλωσσολόγος R.H. ROBINS [2]: «H πνευµατική ζωή τής Eυρώπης στο σύνολό της –η φιλοσοφική, η ηθική, η πολιτική και η αισθητική της σκέψη– έλκει την καταγωγή από το έργο των Eλλήνων στοχαστών. Kαι σήµερα ακόµη, όλο ξαναγυρνάµε πίσω σε ό,τι έχει αφήσει η πνευµατική δραστηριότητα των Eλλήνων, αναζητώντας ερεθίσµατα και κουράγιο. Mε τους Έλληνες, όσο µε κανέναν άλλον αρχαίο ή σύγχρονο πολιτισµό, ο σύγχρονος άνθρωπος αισθάνεται µιαν αναντίρρητη πνευµατική συγγένεια»· β) ιστορικά· η Eλληνική, στην µετακλασική περίοδο µε τον Aλέξανδρο, υπήρξε η πρώτη παγκόσµια γλώσσα, γλώσσα των συναλλαγών πολλών λαών (lingua franca) και συγχρόνως γλώσσα πολιτισµική (Kultursprache). O Γερµανός βυζαντινολόγος KARL KRUMBACHER (γνωστός από την διαµάχη του µε τον Xατζιδάκι για το γλωσσικό ζήτηµα) έχει γράψει: «Oὐ µόνον ὡς µέσον συνεννοήσεως σύµπαντος τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ ἑλληνίζοντος κόσµου εἰς τὰ ἀπώτατα αὐτοῦ µέρη καὶ εἰς διαφορώτατα φῦλα καὶ κοινότητας ἐχρησίµευεν ἡ ζῶσα ἑλληνικὴ κοινὴ γλῶσσα τῶν ἀλεξανδρεωτικῶν καὶ ῥωµαϊκῶν χρόνων, ἀλλὰ ἦτο καὶ ἡ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ γλῶσσα τῆς διεθνοῦς συγκοινωνίας τῶν βαρβάρων µετὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Ρωµαίων, καὶ δὴ καὶ τῶν βαρβάρων πρὸς ἀλλήλους, τελευταῖον καὶ ἐπίσηµος γλῶσσα τοῦ κράτους, ἐν ὀλίγαις λέξεσιν ἐξετέλει ἔργον παγκοσµίου γλώσσης» [3]. γ) γλωσσολογικά∙ Η τρίτη αυτή διάσταση τού οικουµενικού χαρακτήρα τής ελληνικής γλώσσας, δεν έχει αρκούντως προσεχθεί: το γεγονός ότι οι Έλληνες υπήρξαν οι ίδιοι οι πρώτοι µελετητές τής ελληνικής και, γενικότερα, τής ανθρώπινης γλώσσας σε συνδυασµό µε το ότι η ανάλυση τής ελληνικής γλώσσας από τους αρχαίους γραµµατικούς και φιλοσόφους απετέλεσε (µέσω τής Λατινικής) την βάση τής ανάλυσης όλων των µετέπειτα γλωσσών. Aυτό συνέβη µόνο µε την ελληνική γραµµατική θεωρία και πράξη και την δηµιουργική προέκτασή της, την Λατινική. Eν ολίγοις, η ελληνική γλώσσα ως κύρια µορφή «µεταγλώσσας» (λόγου περί γλώσσας), µέσα από την σχολική-παραδοσιακή γραµµατική και µέσα από την Παιδεία (ιδίως από τους χρόνους τής Aναγέννησης) απέκτησε την φήµη τής κατεξοχήν καλλιεργηµένης γλώσσας, γλώσσας µε υψηλό επικοινωνιακό γόητρο και κύρος. H παρατήρηση τού R. H. ROBINS [4] είναι και γι’ αυτό το θέµα πολύ ενδεικτική: «O ελληνικός θρίαµβος στον πνευµατικό πολιτισµό είναι ότι έδωσε τόσα πολλά σε τόσους πολλούς τοµείς […]. Tα επιτεύγµατά τους στον τοµέα τής γλωσσολογίας όπου ήταν εξαιρετικά δυνατοί, δηλαδή στην θεωρία τής γραµµατικής και στην γραµµατική περιγραφή τής γλώσσας, είναι τόσο ισχυρά, ώστε και να αξίζει να µελετηθούν και να αντέχουν στην κριτική. Eπίσης είναι τέτοια που να εµπνέουν την ευγνωµοσύνη και τον θαυµασµό µας». δ) γλώσσα χριστιανικών κειμένων∙ η οικουµενικότητα τής Eλληνικής δεν είναι άσχετη προς το κύρος που απέκτησε διεθνώς η Eλληνική ως η γλώσσα τής Kαινής Διαθήκης, η γλώσσα των µεγάλων Πατέρων τής Xριστιανικής Eκκλησίας και, καθόλου λιγότερο, ως η κατεξοχήν γλώσσα τής υµνογραφίας και τής εκκλησιαστικής λατρείας (Θείας Λειτουργίας τού Iωάννου τού Xρυσοστόµου και τού Mεγάλου Bασιλείου). H Eλληνική συνδέεται επίσης µε την ελληνική µετάφραση τής Παλαιάς Διαθήκης από τους Eβδοµήκοντα για τις ανάγκες των ιουδαϊκών κοινοτήτων τής Aνατολής που ήταν ελληνόφωνες εκείνη την εποχή. H επιµονή τού EΡΑΣΜΟΥ, τού µεγάλου Oλλανδού φιλολόγου τής Aναγέννησης και πρώτου εκδότη τού ελληνικού κειµένου τής Kαινής Διαθήκης (το οποίο ως «Textus Receptus» εξακολουθούσε να χρησιµοποιείται σε ευρύτερη χρήση µέχρι την έκδοση τής Kαινής Διαθήκης από τον EBERHARD NESTLE το 1898), ότι δεν νοείται θεολόγος που να µη γνωρίζει την ελληνική γλώσσα, γιατί θα είναι ανίκανος να πλησιάσει την γλώσσα τής Kαινής Διαθήκης στο πρωτότυπο, είναι ενδεικτική τής αίγλης τής ελληνικής γλώσσας στους κόλπους τού Xριστιανισµού. Άλλωστε, η κυριαρχία τού Xριστιανικού Bυζαντίου στον Mεσαίωνα, µαζί µε την ακτινοβολία, τον πολιτισµό και την θρησκεία τού Bυζαντίου, περνούσε και στην ελληνική γλώσσα, τής οποίας το κύρος ήταν τέτοιο, ώστε έγινε αµέσως αποδεκτή και άρχισε να διδάσκεται στην Δύση από τους λογίους τού Bυζαντίου που κατέφυγαν εκεί λίγο πριν και µετά την πτώση τής Bασιλεύουσας, γεγονός που υπήρξε και η απαρχή τής Aναγέννησης στη Δύση. Τέλος, δεν είναι µόνον η οικουµενικότητά της που κατέστησε την Eλληνική µια ξεχωριστή γλώσσα. Eίναι και το γεγονός ότι στην γλώσσα αυτή έχουµε προφορική παράδοση τουλάχιστον 4.000 χρόνων και γραπτή παράδοση 3.500 ετών. Η Eλληνική αποτελεί µοναδικό παράδειγµα γλώσσας µε αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια και µε τέτοια δοµική και λεξιλογική συνοχή, που να επιτρέπει να µιλάµε για µια ενιαία ελληνική γλώσσα από την αρχαιότητα έως σήµερα. Mε αυτό εννοούµε ότι ο ίδιος λαός, οι Έλληνες, στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, την Eλλάδα, χωρίς διακοπή 40 αιώνες τώρα µιλάει και γράφει –µε την ίδια γραφή (από τον 8ο π.X. αιώνα) και την ίδια ορθογραφία (από το 400 π.X.)– την ίδια γλώσσα, την Eλληνική. Aυτό δεν σηµαίνει, φυσικά, ότι η γλώσσα τού Ξενοφώντα ή τού Πλάτωνα ή τού Πλουτάρχου είναι φωνολογικά, γραµµατικά και λεξιλογικά ίδια και απαράλλακτη η γλώσσα που µιλάµε και γράφουµε στις αρχές τού 21ού αιώνα! Mεταβολές στην προφορά, στην γραµµατικοσυντακτική δοµή και στο λεξιλόγιο τής Eλληνικής πραγµατοποιήθηκαν πολλές. Ωστόσο, ούτε η δοµική φυσιογνωµία τής Eλληνικής ούτε το λεξιλόγιό της αλλοιώθηκαν τόσο πολύ, ώστε να µη γίνεται αντιληπτό ότι πρόκειται για την ίδια γλώσσα. O δοµικός σκελετός τής Eλληνικής, τα κύρια χαρακτηριστικά τής δοµής τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας εξακολουθούν να προσδιορίζουν την φυσιογνωµία και τής σύγχρονης ελληνικής γλώσσας. Θα τελειώσω με μια εκτίμηση που έχει κάνει για την ελληνική γλώσσα στο βιβλίο της «Γιατί η Ελλάδα» η διάσημη μελετήτρια τής ελληνικής γλώσσας και τού ελληνικού πολιτισμού, η Γαλλίδα καθηγήτρια JAQUELINE DE ROMILLY [5]: «Ανατρέχουν στα Ελληνικά για να ονομάσουν τις σύγχρονες ανακαλύψεις και εφευρέσεις (από την ευθανασία ως τον μεταβολισμό), χωρίς να αναφέρουμε τους πυραύλους ἢ τους μεγάλους επιστημονικούς στόχους πού ονομάζονται «Αριάδνη» ἢ «Ερμής». Αναπνέουμε με τον αέρα της Ελλάδος κάθε στιγμή, χωρίς να το ξέρουμε. Ὁ Μίτος της Αριάδνης, το Οιδιπόδειον σύμπλεγμα, όπως και τόσα άλλα, είναι αναμνήσεις ελληνικές. Το ίδιο και οι Ολυμπιακοί αγώνες και ο Μαραθώνιος δρόμος. Ἡ Ευρώπη που σφυρηλατούμε έχει ελληνικό όνομα. Ἡ Αρχαία Ελλάδα μάς προσφέρει μια γλώσσα για την οποία θα πω ακόμη μια φορά ότι είναι οικουμενική».
Γράφουν οι μαθήτριες Μαρία Καρακατσάνη και Σοφία Κορρέ (Γ2)
Αναρωτηθήκατε ποτέ ποιο ήταν το τελευταίο έργο των μεγαλύτερων ζωγράφων; Αν ναι, τότε τα παρακάτω έργα θα ικανοποιήσουν την περιέργειά σας…
Salvador Dali: The Swallow’s Tail (1983)
Ο Salvador Dali ολοκλήρωσε τον τελευταίο πίνακά του την άνοιξη του 1983. Το έργο ονομάστηκε «Shallow’s Tail» και είναι το τελευταίο από τη συλλογή έργων, που ζωγράφισε βασισμένος στη θεωρία της καταστροφής τού Rene Thom (τέλη δεκαετίας ’60). Η θεωρία της καταστροφής είναι μια μαθηματική θεωρία, η οποία αποδίδει τις απότομες και αναπάντεχες μεταβολές της συμπεριφοράς ενός συστήματος σε συνθήκες πολέμου, φυσικών καταστροφών κτλ.
Frida Kahlo: Viva La Vida, Watermelons (1954)
Το έργο «Viva la vida» της Frida Kahlo, ολοκληρώθηκε οκτώ μέρες πριν τον θάνατό της στις 13 Ιουλίου 1947, στα 47 της έτη. Στον πίνακα νεκρής φύσης βλέπουμε καρπούζια, ένα φρούτο που χρησιμοποιείται συχνά στο Μεξικό για να τιμήσουν την ημέρα των νεκρών ( Dia de los Muertos). Η Frida Kahlo έγραψε «Vida la Viva» στην κεντρική φέτα καρπουζιού στο κάτω μέρος του καμβά, το οποίο μεταφράζεται ως «Ζήτω η ζωή». Αυτή μπορεί να ήταν μια απλή δήλωση, καθώς ένιωθε πως πλησίαζε στον θάνατο. Μπορεί, όμως, να ήταν ένα ειρωνικό σχόλιο για τη γεμάτη πόνο ύπαρξή της, λόγω πολιομυελίτιδας, ατυχήματος σε λεωφορείο και πολλαπλών χειρουργικών επεμβάσεων.
Claude Monet: Water Lilies Murals (1926)
Η τέχνη του 20ού αιώνα είναι αδιανόητη χωρίς τους πίνακες με τα Νούφαρα του Μονέ. Συγκεκριμένα, η συλλογή με τις τοιχογραφίες «The Grandes Decorations» αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της δουλειάς του Claude Monet προς το τέλος της ζωής του. Απεικονίζονται τα αγαπημένα του νούφαρα, τα οποία ζωγράφιζε, καθώς η όραση και η υγεία του χειροτέρευαν. Λόγω του καταρράκτη, τα έργα του άλλαξαν από τα φωτεινά -μέχρι τότε- χρώματα, σε πιο σκοτεινά καστανά και κόκκινα, καθώς του ήταν δύσκολο να τα ξεχωρίσει.
Vincent Van Gogh: Tree Roots (1890)
Αν και ο πίνακας με τίτλο «Wheatfield With Crows» θεωρείται από πολλούς ως το τελευταίο έργο του Van Gogh, καθώς το τοπίο εκείνο ήταν ακριβώς το μέρος οπού ο ζωγράφος αυτοκτόνησε, ωστόσο το πιθανότερο είναι πως το «Tree Roots» είναι η τελευταίος του πίνακας, αμέσως μετά από την έξοδό του από το άσυλο στο Saint-Remy, στα τέλη Ιουλίου 1890. Ο θεατής πιστεύει ότι μπορεί να αναγνωρίσει τις ρίζες και τους κορμούς των δέντρων, αλλά είναι δύσκολο να αναγνωρίσει το θέμα στο σύνολό του.
Pablo Picasso’s Last Self-Portrait (1972)
Το τελευταίο έργο του Pablo Picasso, ήταν ένα πορτραίτο του εαυτού του, το οποίο ζωγράφισε με κηρομπογιά. Ο Picasso συνήθιζε να ζωγραφίζει μέχρι και τις 3 το πρωί μέχρι την ημέρα που πέθανε, στα 91 του έτη. Η τελευταία γνωστή αυτοπροσωπογραφία του, με τίτλο «Αυτοπροσωπογραφία, αντιμέτωπος με τον θάνατο», ολοκληρώθηκε λιγότερο από ένα χρόνο πριν τον θάνατό του.
Rembrandt: Simeon With The Christ Child In The Temple (1669)
Το έργο του Rembrandt van Rijn, βρέθηκε ανολοκλήρωτο στο ατελιέ του μετά τον ξαφνικό θάνατό του στα 63 του χρόνια και βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Σουηδίας στη Στοκχόλμη. Απεικονίζεται ένας ηλικιωμένος να κρατά ένα μωρό, ένα θέμα το οποίο ο Rembrandt είχε ζωγραφίσει δύο φορές ακόμη. Το έργο αποτελεί μια εικονογραφία του δοκιμίου του Ευαγγελίου του Άγιου Λουκά, στο οποίο η Παναγία και ο Ιωσήφ πηγαίνουν τον Χριστό στον ναό της Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, η γυναικεία φιγούρα στον πίνακα λέγεται πως ζωγραφίστηκε αργότερα από κάποιον άλλο και πιθανόν να μην είναι η Παναγία, αλλά η προφήτισσα Άννα.
μαθητική παρουσία 