Γράφει η μαθήτρια Μαρία Ανδρεάκου (Β1)

Ο Γουίλιαμ Καμκγουάμπα γεννήθηκε στο Μαλάουι, σε μια χώρα και σε μια εποχή στην οποία η επιστήμη αποτελούσε μυστήριο, η πείνα και η ξηρασία ήταν καθημερινή πραγματικότητα, η ελπίδα μάταιη και οι ευκαιρίες ανύπαρκτες. Οπλισμένος αποκλειστικά με κάποια ξεχασμένα εγχειρίδια και με οδηγό την απίστευτη αποφασιστικότητά του, ο Γουίλιαμ κυνήγησε το πάθος του για την επιστήμη κι έβαλε σε εφαρμογή την πιο «τρελή» ιδέα μεταμορφώνοντας τις ζωές των ανθρώπων γύρω του. Εξαιτίας ενός λοιμού που έπληξε ολόκληρη τη χώρα το 2001, η οικογένειά του δεν είχε τα χρήματα για να πληρώσει τα ετήσια δίδακτρα και ο Γουίλιαμ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο. Για πέντε ολόκληρα χρόνια και παρά τις επίμονες προσπάθειές του, δεν κατάφερε να επιστρέψει στο σχολείο. Ωστόσο, αντί να αποδεχτεί τη μοίρα του, σε ηλικία 14 ετών ξεκίνησε να δανείζεται βιβλία από τη μικρή δημοτική βιβλιοθήκη της κοινότητας. Αποφάσισε έτσι, να κατασκευάσει έναν ανεμόμυλο για να τροφοδοτήσει το σπίτι του με ηλεκτρικό ρεύμα και να απαλλάξει την οικογένειά του από τον φωτισμό με λάμπες κηροζίνης, τη μόνιμη κάπνα και τις αναθυμιάσεις. Τη στιγμή που όλοι τον περιφρονούσαν, αυτός κάνει το αδύνατο δυνατό διατηρώντας ακλόνητο ηθικό. Μετά την αποφοίτησή του από την Αφρικανική Ακαδημία Ηγεσίας το 2010, ο Γουίλιαμ σπούδασε στο Dartmouth College των ΗΠΑ.

Είναι μια αληθινή ιστορία, που με άγγιξε βαθιά και με συγκίνησε. Ένας ύμνος στην ανθρώπινη επιμονή, επινοητικότητα και υπέρβαση. Επιπλέον, η γλώσσα είναι απλή και κατανοητή, καθώς προορίζεται ειδικά για παιδιά και εφήβους. Τέλος, αποτελεί αφορμή για μία σε βάθος γνωριμία με τη ζωή σε μία άλλη ήπειρο και σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον. Δεν κατέχει άδικα τον τίτλο του Best seller για τους New York Times. Κατά τη γνώμη μου, αξίζει να το διαβάσετε!

Γράφουν οι μαθητές Οδυσσέας Ντέιβις, Νίκος Σεφεριάδης και Πολυνείκης Τσακανίκας (Β3)

Περάσαμε το Πάσχα στο Λιτόχωρο φέτος! Είναι χτισμένο στην πλαγιά της ψηλότερης κορυφής του Ολύμπου! Ο Όλυμπος… Το μυθικό βουνό των θεών, βρίσκεται στα όρια της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας και είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας με υψόμετρο 2.918 μέτρα (κορυφή Μύτικας). Από την αρχαιότητα θεωρούνταν ιερός τόπος, κατοικία των Δώδεκα Θεών του Ολύμπου και για αιώνες οι κορυφές του παρέμεναν απρόσιτες και μυστηριώδεις. Ωστόσο, στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Όλυμπος κατακτήθηκε από τον άνθρωπο για πρώτη φορά.
Στις 2 Αυγούστου 1913, δύο Ελβετοί ορειβάτες, ο Φρεντερίκ Μπουασονά (Frédéric Boissonnas) και ο Ντανιέλ Μπο-Βυ (Daniel Baud-Bovy), κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή του Ολύμπου, τον Μύτικα, κάνοντας έτσι την πρώτη επιτυχημένη ανάβαση που έγινε ποτέ! Ο Χρήστος Κάκκαλος, ένας ντόπιος κυνηγός και οδηγός, που γνώριζε το βουνό σαν την παλάμη του, ήταν ο άνθρωπος που τους βοήθησε περισσότερο, καθώς γνώριζε όλα τα μονοπάτια και τις δυσκολίες της διαδρομής. Έτσι, το τρίο ξεκίνησε την ανάβαση από το Λιτόχωρο και, μετά από μερικές ημέρες, κατάφεραν να φτάσουν σε ό,τι νόμιζαν πως ηταν η κορυφή. Όταν, όμως, η ομίχλη διαλύθηκε, συνειδητοποίησαν πως δεν είχαν φτάσει ακόμη στον Μύτικα. Η επιμονή του Κάκαλου ήταν καθοριστική. Αναρριχήθηκε ξυπόλητος, επειδή δεν ηθελε να χαλάσει τα παπούστια του. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των Ελβετών, οι δύο ορειβάτες ανέβηκαν ακολουθώντας της πατιμασιες από αιμα, που ειχε αφήσει ο Κάκκαλος.
Η πρώτη ανάβαση στον Όλυμπο είχε τεράστια συμβολική και επιστημονική σημασία: με αυτόν τον τρόπο, άρχισαν οι εξερευνήσεις πάνω στο βουνό και το 1938, ο Όλυμπος ανακηρύχθηκε ο πρώτος εθνικός δρυμός της Ελλάδας. Ο Χρήστος Κάκκαλος συνέχισε να οδηγεί ανθρώπους στην κορυφή και σήμερα, τιμάται ως ο πρώτος Έλληνας που κατάφερε να φτάσει στον Μύτικα. Το ορειβατικό καταφύγιο στο βουνό έχει πάρει το όνομά του.

Γράφουν οι μαθητές Οδυσσέας Ντέιβις, Νίκος Σεφεριάδης και Πολυνείκης Τσακανίκας (Β3)

Την περασμένη Κυριακή παρακολουθήσαμε την παράσταση «Το αγόρι με τις δύο καρδιές» στο θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου. Είναι ένα έργο βασισμένο στην αληθινή ιστορία μιας πενταμελούς οικογένειας από το Αφγανιστάν, που το 2000 αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο της προσφυγιάς.
Εδώ αξίζει να αναφερθούμε στη διαφορά ανάμεσα στις λέξεις «μετανάστης» και «πρόσφυγας». Μετανάστης καλείται κάποιος, που αφήνει τη χώρα του για μια άλλη χώρα, συνήθως για οικονομικούς λόγους, για εκπαίδευση ή για βελτίωση της ποιότητας ζωής του και η μετακίνησή του είναι εθελοντική. Από την άλλη, πρόσφυγας καλείται αυτός, που αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα του, επειδή κινδυνεύει η ζωή του. Αυτό μπορεί να συμβαίνει λόγω πολέμου, δίωξης, σοβαρών παραβιάσεων ανθρώπινων δικαιωμάτων ή άλλων κινδύνων, που απειλούν τη ζωή και την ασφάλειά του. Η μετακίνηση του πρόσφυγα είναι καταναγκαστική.
Η δασκάλα-μητέρα της ιστορίας τόλμησε να μιλήσει δημόσια κατά των Ταλιμπάν και η οικογένεια αναγκάστηκε να διαφύγει βεβιασμένα από τη χώρα, στοιβαγμένη για ώρες στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου. Έρμαιο διακινητών που υπόσχονταν πολλά και έπρατταν λίγα, με κίνδυνο πολλές φορές για τη ζωή τους, οι ήρωες ακολούθησαν ένα ταξίδι διάρκειας περίπου ενάμισι χρόνου, με ενδιάμεσους σταθμούς στη Ρωσία, την Αυστρία και τη Γαλλία. Τελικός τους προορισμός ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου βρήκαν την εξειδικευμένη θεραπεία που χρειαζόταν ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας, ο οποίος έπασχε από σοβαρή καρδιοπάθεια.

Η ιστορία είναι γραμμένη από τα δύο μικρότερα αδέρφια. Η αφήγησή τους, αν και με στοιχεία χιούμορ, φωτογραφίζει τις δυσκολίες, την εξαθλίωση, τους κινδύνους και τις αδικίες που ζουν καθημερινά εκατομμύρια πρόσφυγες. Ταυτόχρονα, μας μεταφέρει ένα μήνυμα ελπίδας, αισιοδοξίας και αγάπης από μία οικογένεια, που με επιμονή και αμοιβαία υποστήριξη, κατάφερε να φτάσει στον προορισμό που επιθυμούσε και να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή σε μια δεύτερη πατρίδα. Η παράσταση ανέβηκε πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο της Βρετανίας το 2023, ενώ εκδόθηκε και βιβλίο το 2021. «Το αγόρι με τις δύο καρδιές» είναι μια συγκινητική, ανθρώπινη ιστορία, που σας προτείνουμε ανεπιφύλακτα να δείτε!

Γράφει η μαθήτρια Ιόλη Καραγεωργίου (Β1)

Ο 2ος Αρσάκειος Διαγωνισμός Ορθογραφίας διοργανώθηκε από τη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία (Φ.Ε.) και απευθύνεται σε μαθητές και μαθήτριες των Ε’ και Στ΄τάξεων του Δημοτικού, των Α’, Β’ και Γ’ τάξεων του Γυμνασίου και των Α’ και Β’ τάξεων του Λυκείου των Αρσακείων Σχολείων σε Ψυχικό, Εκάλη, Πάτρα, Θεσσαλονίκη και Ιωάννινα. Ο διαγωνισμός αποτελεί πρωτοβουλία του Προέδρου των Αρσακείων, καθηγητή κ. Γ. Μπαμπινιώτη, με στόχο την ενίσχυση της γλωσσικής παιδείας και της ορθογραφικής ικανότητας των μαθητών.
Αναμφίβολα, η ορθογραφία αποτελεί θεμέλιο της γλωσσικής ικανότητας, καθώς συνδέεται με την κατανόηση της δομής και της ετυμολογίας των λέξεων. Μέσα από τον διαγωνισμό αυτό οι μαθητές ερχόμαστε σε επαφή με την πλούσια ιστορία της ελληνικής γλώσσας, μαθαίνουμε κανόνες και ανακαλύπτουμε τη σημασία της σωστής γραφής. Γιατί η ορθογραφία δεν είναι απλώς θέμα αποστήθισης, αλλά απαιτεί αναλυτική και συνθετική σκέψη. Ο διαγωνισμός μάς βοηθά να εξασκήσουμε τη συγκέντρωσή μας και να αναπτύξουμε δεξιότητες, που μας είναι χρήσιμες σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα. Σε μια εποχή, όπου η χρήση της τεχνολογίας και των αυτοματοποιημένων εργαλείων γραφής συχνά οδηγεί σε παραμέληση της ορθογραφίας, ο διαγωνισμός υπενθυμίζει τη σημασία της σωστής γραφής.
Επομένως, ο Αρσάκειος Διαγωνισμός Ορθογραφίας δεν είναι απλώς ένας διαγωνισμός γνώσεων· είναι μια εκπαιδευτική εμπειρία, που βοηθά εμάς, τα παιδιά, να εξελιχθούμε και να αγαπήσουμε τη γλώσσα μας. Μέσα από αυτόν τον θεσμό η Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία συμβάλλει ενεργά στην ακαδημαϊκή εξέλιξη των μαθητών της όσο και στη διατήρηση και προώθηση της ελληνικής γλωσσικής παράδοσης.

Γράφουν οι μαθήτριες Αγάπη Κωσταρέλου και Νεφέλη Μακρυγιάννη (Β2)

Οι σεισμοί είναι φαινόμενα που συμβαίνουν, όταν η γη κάτω από τα πόδια μας κουνιέται ξαφνικά. Αυτό μπορεί να συμβεί για διάφορους λόγους, κυρίως λόγω της κίνησης των τεκτονικών πλακών. Η γη είναι χωρισμένη σε μεγάλα κομμάτια και όταν αυτά τα κομμάτια- πλάκες κινούνται ή συγκρούονται μεταξύ τους, δημιουργούνται σεισμοί.
Η Ελλάδα βρίσκεται πάνω στη σύγκλιση της Ευρασιατικής και της Αφρικανικής πλάκας, γεγονός που την καθιστά μία από τις πιο σεισμογενείς χώρες στον κόσμο. Περιοχές, όπως η Κρήτη, η Ζάκυνθος, η Κεφαλονιά, η Ρόδος και η ευρύτερη περιοχή του Κορινθιακού Κόλπου έχουν πληγεί από μεγάλους σεισμούς. Από τις 24 Ιανουαρίου, έχουν καταγραφεί πάνω από 1.200 σεισμοί μεταξύ Σαντορίνης και Αμοργού, με αποτέλεσμα χιλιάδες κάτοικοι και τουρίστες να εγκαταλείψουν την περιοχή. Πάνω από 200 σεισμοί έχουν καταγραφεί μόνο το τελευταίο 48ωρο! Οι αρχές έχουν κλείσει τα σχολεία σε διάφορα νησιά και έχουν αναπτύξει ομάδες έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση της κατάστασης.
Μερικοί από τους σημαντικότερους σεισμούς που έπληξαν τη χώρα μας είναι:
Σεισμός στην Αμοργό το 1956: Είχε μέγεθος 7,5 Ρίχτερ και ήταν ο ισχυρότερος σεισμός που έχει καταγραφεί στον ελληνικό χώρο. Προκάλεσε τσουνάμι ύψους 25 μέτρων στις Κυκλάδες και πολλές καταστροφές σε Αμοργό, Σαντορίνη και άλλα νησιά.
Σεισμός στη Θεσσαλονίκη το 1978: Είχε μέγεθος 6,5 Ρίχτερ και συνέβη στις 20 Ιουνίου 1978. Προκάλεσε 49 ανθρώπινες απώλειες και αρκετές καταστροφές στην πόλη της Θεσσαλονίκης και τις γύρω περιοχές.
Σεισμός στην Αττική το 1999: Ο σεισμός της 7ης Σεπτεμβρίου 1999 είχε μέγεθος 5,9 Ρίχτερ και συγκλόνισε την Αττική προκαλώντας τον θάνατο 143 ανθρώπων και σοβαρές καταστροφές στην Αθήνα, κυρίως σε παλαιότερα κτήρια.
Σεισμός στην Καλαμάτα το 1986: Είχε μέγεθος 6,2 Ρίχτερ και προκάλεσε 22 θανάτους και σοβαρές καταστροφές στην πόλη. Η παλιά πόλη υπέστη τις περισσότερες ζημιές, λόγω της κακής κατασκευής κτηρίων.
Πέρα από την Ελλάδα, ισχυροί σεισμοί σημειώνονται συχνά σε περιοχές του λεγόμενου «Δακτυλίου της Φωτιάς» (Ring of Fire), όπως είναι η Ιαπωνία, η Καλιφόρνια, η Χιλή και η Νέα Ζηλανδία. Αυτές οι περιοχές βρίσκονται κοντά σε ενεργά ρήγματα και έχουν ιστορικά καταγράψει μεγάλες σεισμικές καταστροφές.
Μερικοί από τους μεγαλύτερους σεισμούς σε παγκόσμια κλίμακα είναι:
Σεισμός στην Τουρκία (2023): Στις 6 Φεβρουαρίου 2023, δύο ισχυροί σεισμοί μεγέθους 7,8 Ρίχτερ έπληξαν τη νότια Τουρκία προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές σε δέκα επαρχίες και στη βόρεια Συρία. Τουλάχιστον 54.000 θάνατοι σημειώθηκαν στην πόλη Γκαζιαντέπ. Ένας δεύτερος ισχυρός σεισμός έλαβε χώρα 9 ώρες αργότερα στην πόλη Πάζαρτζικ της επαρχίας του Καχραμάνμαρας προκαλώντας 43.000 θανάτους.
Σεισμός στην Ινδονησία (2004): Σεισμός μεγέθους 9,1 Ρίχτερ στον Ινδικό Ωκεανό προκάλεσε ένα τεράστιο τσουνάμι. Περίπου 230.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην περιοχή, με την Ινδονησία να επηρεάζεται ιδιαίτερα.
Σεισμός στο Σιτσουάν της Κίνας (2008): Με μέγεθος 7,9 Ρίχτερ, ο σεισμός προκάλεσε πάνω από 87.000 θύματα. Η καταστροφή ήταν τεράστια και προκάλεσε μεγάλες ζημιές στις υποδομές της περιοχής.
Σεισμός στην Ιαπωνία (2011): Σεισμός μεγέθους 9,1 Ρίχτερ στον Ειρηνικό Ωκεανό, με επίκεντρο τη βόρεια Ιαπωνία, προκάλεσε τεράστιο τσουνάμι και την καταστροφή του πυρηνικού εργοστασίου Φουκουσίμα. Περίπου 20.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ή αγνοούνται.
Οι σεισμοί παραμένουν ένα από τα πιο αβέβαια και απρόβλεπτα φαινόμενα της φύσης. Η περίπτωση της Σαντορίνης υπενθυμίζει την ανάγκη για συνεχή επαγρύπνηση και προετοιμασία σε σεισμογενείς περιοχές. Μπορούν να προκληθούν μεγάλες καταστροφές, αλλά με την κατάλληλη ενημέρωση μπορούμε να μειώσουμε τους κινδύνους και να προστατευτούμε καλύτερα. Πρέπει να επικεντρωθούμε στον ενδεδειγμένο τρόπο κατασκευής των κτηρίων και την ετοιμότητα των αρχών, προκειμένου να μην υπάρχουν θύματα!

Γράφει η μαθήτρια Μαρία Ανδρεάκου (Β1)

Η φύση αποτελεί ένα τέλειο δημιούργημα του ίδιου του Θεού, ένα πραγματικό θαύμα, που χαρίστηκε στον άνθρωπο καθιστώντας τον υπεύθυνο να την φροντίζει! Το φυσικό περιβάλλον που διαμορφώθηκε για να αποτελέσει το «σπίτι» μας, εφοδιάστηκε με όλα τα απαραίτητα συστατικά που θα κάνουν ιδανική και βιώσιμη τη διαμονή μας! Ωστόσο, φαίνεται πως ο άνθρωπος δε συμπεριφέρεται πάντοτε στη φύση με σεβασμό. Ο πλανήτης εκπέμπει «SOS» κι εμείς οφείλουμε να βοηθήσουμε με κάθε τρόπο για τη διάσωσή του- και κατ΄επέκταση για τη δική μας επιβίωση-!

Καθημερινά ενημερωνόμαστε για οικολογικές καταστροφές σε όλο τον κόσμο, για την αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος και τις συνέπειες που θα έχει αυτή η εξέλιξη στις ζωές μας. Ευτυχώς, ο σύγχρονος άνθρωπος φαίνεται να είναι πιο ευαισθητοποιημένος σε οικολογικά θέματα. Γι’ αυτόν τον λόγο, το σχολείο μας οργανώνει διάφορες περιβαλλοντικές δράσεις. Συγκεκριμένα, την τρέχουσα σχολική χρονιά 2024–25, μαθητές και μαθήτριες δημιούργησαν αφίσες που προωθούν την ανακύκλωση, αναδεικνύουν τη σημασία της και ενημερώνουν για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να γίνεται. Πέρα από αυτό, τοποθετήθηκαν ειδικοί κάδοι ανακύκλωσης σε διάφορους χώρους του σχολείου, αλλά και έξω από τις διδακτικές αίθουσες. Έτσι, μαθητές και εκπαιδευτικοί θα έχουν τη δυνατότητα να ανακυκλώνουν τις συσκευασίες των προϊόντων που καταναλώνουν (χαρτί και πλαστικό). Όλα τα τμήματα του Σχολείου μας θα αναλάβουν εκ περιτροπής τη συγκέντρωση των ανακυκλώσιμων υλικών, τα οποία θα απορρίπτουν σε κάδους που έχουν τοποθετηθεί στις πύλες του Σχολείων μας από τον Δήμο Διονύσου. Επιπλέον, προγραμματίζουμε να γίνει αναλυτική ενημέρωση από φορέα ειδικό στα θέματα αυτά.

Ας έχουμε όλοι υπόψη μας, ότι για να παραμείνει ο πλανήτης μας βιώσιμος, χρειάζεται να τον δούμε σαν ένα τμήμα του εαυτού μας που θέλουμε να φροντίζουμε με τον πιο ασφαλή τρόπο! Άνθρωπος και περιβάλλον είναι δυο κρίκοι άρρηκτα ενωμένοι στην αλυσίδα της ζωής και αν σπάσει ο ένας, αυτομάτως θα διαταραχθεί για πάντα η ισορροπία με ολέθριες συνέπειες…

Την Τρίτη 21 Μαΐου 2024, ενόψει των προαγωγικών και απολυτήριων γραπτών εξετάσεων, πραγματοποιήθηκε ενημέρωση στους μαθητές και τις μαθήτριες του Α’ Αρσακείου-Τοσιτσείου Γυμνασίου Εκάλης. 

Ο Διευθυντής του Σχολείου κ. Μ. Καπετανής ενημέρωσε τους μαθητές για τη διαδικασία διεξαγωγής των εξετάσεων.  Αναφέρθηκε σε θέματα προσέλευσης ή ειδικά σημεία, όπως η αποχώρηση, η κατανομή στις αίθουσες κ.ά., που χρειάζονται προσοχή, τα οποία εξήγησε τόσο στους μαθητές της Α’ γυμνασίου, που δίνουν για πρώτη φορά γραπτές προαγωγικές εξετάσεις, όσο και στους πιο… έμπειρους – μεγαλύτερους της Β’ και της Γ’ τάξης, με σκοπό τη διευκόλυνση τους και την ομαλότερη διεξαγωγή  των εξετάσεων. 

Στη συνέχεια η κ. Ι. Κούρτη, Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού του Σχολείου, πραγματοποίησε παρουσίαση με τίτλο «Οργάνωση Χρόνου – Τεχνικές Μελέτης» στους μαθητές και τις μαθήτριες. Ο τρόπος με τον οποίο θα οργανώσουν τον χρόνο και το διάβασμα τους αυτή την απαιτητική περίοδο, πώς θα διαχειριστούν τη γραπτή εξέταση σε κάθε μάθημα, ποιες τεχνικές μελέτης θα εφαρμόσουν με σκοπό να είναι πιο αποτελεσματικοί, πώς θα αντιμετωπίσουν το άγχος των εξετάσεων, ήταν μερικά από τα θέματα που συζήτησαν οι μαθητές και των τριών τάξεων με την κ. Κούρτη. 

Ευχόμαστε σε όλους τους μαθητές μας καλή επιτυχία στις εξετάσεις! 

Οι μαθητές της Α’ τάξης του σχολείου μας, στα μέσα Οκτωβρίου, φύτεψαν εποχικά λαχανικά, μαρούλι, σέλινο, μαϊντανό, κρεμμύδι, με την επίβλεψη της κ. Λουκίας Σπυράτου, καθηγήτριας της Οικιακής Οικονομίας. Τα λαχανικά που παράγουν τα παιδιά είναι βιολογικά, καθώς δε γίνεται χρήση χημικών λιπασμάτων και εντομοκτόνων. Οι μαθητές μας θα προσφέρουν τα λαχανικά σε κοινωφελή ιδρύματα μέσω της ΜΚΟ «Μπορούμε», μια συνεργασία που ξεκίνησε το 2011 και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, στο πλαίσιο των προγραμμάτων εθελοντισμού και φιλανθρωπίας του σχολείου μας.
Η συγκεκριμένη βιωματική δράση αποτελεί για τους μαθητές έναν εύκολο τρόπο εκμάθησης στοιχείων βιολογίας των φυτών και απόκτησης δεξιοτήτων καλλιέργειας της γης (σπορά, φύτευση, σκάλισμα, ξεβοτάνισμα, πότισμα). Το σημαντικότερο όμως είναι, ότι οι μαθητές μας νιώθουν χαρά και περηφάνια που παράγουν οι ίδιοι τρόφιμα φυσικά και υγιεινά, τα οποία και προσφέρονται σε ανθρώπους που τα έχουν πραγματική ανάγκη.

Σε μια εποχή που τα κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά προβλήματα πληθαίνουν, αυτό που πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας είναι ότι η πραγματική ευημερία επιτυγχάνεται μέσα από μικρές καθημερινές αλλαγές, που ο καθένας μας οφείλει στον εαυτό του, στους συνανθρώπους του, αλλά και στις επόμενες γενιές.

Γράφουν οι μαθήτριες Αγάπη Ασημάκη (Γ1) και Μελίνα Μιχαλοπούλου (Γ3)

Ο Αγαμέμνων Τσελίκας είναι ένας από τους κορυφαίους παλαιογράφους του κόσμου. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν το πολύ δέκα και στον κόσμο δεν ξεπερνούν τους πενήντα. Είναι φιλόλογος, παλαιογράφος και προϊστάμενος του Ιστορικού & Παλαιογραφικού Αρχείου του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1949. Το κύριο έργο του συνίσταται στην οργάνωση παλαιογραφικών αποστολών στην Ελλάδα και το εξωτερικό για τη φωτογράφιση χειρογράφων, με στόχο τη δημιουργία μιας μικροφιλμοθήκης ελληνικών χειρογράφων από βιβλιοθήκες της Ελλάδας και της Μέσης Ανατολής. Μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 250 αποστολές, κατά τη διάρκεια των οποίων έχουν φωτογραφηθεί και ψηφιοποιηθεί περίπου 9.500 χειρόγραφοι κώδικες και πολλές χιλιάδες ιστορικά έγγραφα κι έχει ταξιδέψει σε απομακρυσμένα μοναστήρια και βιβλιοθήκες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στα Ιεροσόλυμα, την Αλεξάνδρεια κ.α. Σε μία από αυτές τις αποστολές του, στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Χαλκίδας το 1993, ανακάλυψε και το περίφημο ελληνικό χειρόγραφο μαγειρικής.

Σε αυτό το χειρόγραφο, το οποίο ήταν το μοναδικό ελληνικό χειρόγραφο μαγειρικής του 18ου αιώνα, ανακάλυψε τι έτρωγαν οι Έλληνες το 1821. Μαζί με αυτό υπήρχαν και άλλα δύο, τα οποία φωτογράφισε με την άδεια της Βιβλιοθήκης. Πρόκειται για ένα χειρόγραφο βιβλίο μαγειρικής, γραμμένο με σύστημα και μέθοδο, ώστε να είναι εύχρηστο, που καλύπτει μεγάλο φάσμα μαγειρικών και ζαχαροπλαστικών συνταγών, καθώς και άλλων συνοδευτικών σκευασμάτων. Θεώρησε το περιεχόμενο ιδιαίτερης σπουδαιότητας, καθώς στα τόσα χιλιάδες χειρόγραφα που έχει πιάσει στα χέρια του, όπως ο ίδιος δηλώνει: «δεν είχα δει ποτέ κανένα να έχει μαγειρικές συνταγές», γι’ αυτό του έκανε μεγάλη εντύπωση. Το ελληνικό κείμενο του χειρογράφου είναι μετάφραση από μια ιταλική έκδοση του έτους 1781, που φέρει τον τίτλο «Il Cuoco Francese». Ανατρέχοντας στη γαλλική μαγειρική βιβλιογραφία, ήταν εύκολο να εντοπίσει τον αρχικό συγγραφέα, ο οποίος είναι ο περίφημος για την εποχή του Βουργουνδός François Pierre de la Varenne. Με τον ίδιο τρόπο εντόπισε και την πρώτη έκδοση του έργου (1651) στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, η οποία φέρει τον τίτλο «Le Cuisinier François». Έκτοτε, το βιβλίο αυτό γνώρισε πολλές εκδόσεις, μεταφράστηκε στα ιταλικά και τα αγγλικά και επικράτησε ως το σπουδαιότερο βιβλίο μαγειρικής για όλο τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Και παρόλο που πρόκειται για μετάφραση, μιλάμε για ελληνική μαγειρική και όχι για γαλλική ή ιταλική, διότι η σύγκριση της αντιστοιχίας των κεφαλαίων μεταξύ της ιταλικής έκδοσης και του ελληνικού χειρογράφου έδειξε προσθήκες, που δεν υπήρχαν ούτε στο γαλλικό ούτε στο ιταλικό. Το χειρόγραφό μας, λοιπόν, αποτελεί πρωτότυπη συγγραφή μαγειρικών συνταγών, των οποίων η καταγραφή και η μελέτη δείχνουν ότι προέρχονται από περιοχές του μείζονος ελληνισμού από τη Μολδοβλαχία και την Κωνσταντινούπολη μέχρι την Πελοπόννησο, το Αιγαίο, τα Επτάνησα, την Κρήτη, την Κύπρο και τη Μικρά Ασία, αλλά και από κάποιες ευρωπαϊκές. Τα κείμενα που ο ίδιος μέχρι τότε είχε μελετήσει, μιλούσαν για μαγείρους, μιλούσαν για γεύσεις, ακόμα και στους «Δειπνοσοφιστές» του Αθήναιου δίνονται πληροφορίες για φαγητά, αλλά ποτέ για συνταγές!

Λέει ο κ. Τσελίκας: «Πλούσιος δεν έγινα ποτέ και δεν με ενδιέφερε κιόλας, να σας πω την αλήθεια. Το μόνο που λαχταρούσα, ήταν να σαρώσουμε την Ελλάδα, όλες τις βιβλιοθήκες, και να καταγράψουμε τότε, το 1980, όλα τα χειρόγραφα, να τα φωτογραφίσουμε και να φέρουμε τις φωτογραφίες στην Αθήνα, να δημιουργηθεί δηλαδή ένα κέντρο, όπου να μπορεί ο καθένας να βρει και να συμβουλεύεται τον θησαυρό αυτόν. Θέλει ένας ερευνητής ένα χειρόγραφο από την Κοζάνη, να το βρει στην Αθήνα!»