Γράφουν οι μαθήτριες Άρτεμις Σταυριανοπούλου και Μυρτώ Τουτούζη (Β4)

Από τα αρχαία χρόνια, οι άνθρωποι σήκωναν το βλέμμα τους προς τον ουρανό προσπαθώντας να εξηγήσουν τα άστρα, τις εκλείψεις και τα παράξενα φαινόμενα. Δημιούργησαν μύθους και φαντάστηκαν τον κόσμο σαν σκηνή, όπου οι θεοί είχαν τον πρώτο λόγο. Μα αν αυτοί οι θεοί ζούσαν σήμερα, τι θα έλεγαν άραγε για την εποχή των διαστημικών αποστολών, των τηλεσκοπίων και των δορυφόρων;
Ας ξεκινήσουμε με τον μεγαλύτερο πλανήτη, τον Δία. «Μα πόσο θράσος έχουν αυτοί οι άνθρωποι! Στήνουν μηχανές και παρακολουθούν τον πλανήτη μου. Ξεχνάνε όμως το γεγονός, ότι εμένα υπακούν οι καταιγίδες, εμένα, τον βασιλιά των ουρανών! Και… ας τους θυμίσει κάποιος ότι, όπως εγώ κρατούσα την ισορροπία στον Όλυμπο, έτσι κι εκείνοι πρέπει να φροντίσουν την ισορροπία του πλανήτη τους, που την βλέπω να χάνεται…»
Ο Ποσειδώνας, ο θεός της θάλασσας, θα σκεφτόταν: «Βλέπω πια ότι οι άνθρωποι ταξιδεύουν όχι μόνο στις θάλασσές μου, αλλά και στον κοσμικό ωκεανό. Ο ουρανός τους έγινε το νέο πέλαγος!»
Η Αφροδίτη, η ομορφότερη θεά, θα αναλογιζόταν: «Εγώ, η δίδυμη αδερφή της Γης, και δεν μπορώ να προσφέρω ζωή στους ανθρώπους, αν χρειαστεί, λόγω της καυτής επιφάνειας του πλανήτη μου. Ο κόσμος μου έγινε παράδειγμα καταστροφής, με θερμοκρασίες που δεν αντέχονται. Ας γίνει αυτό ένα μάθημα για εσάς, τους ανθρώπους, ώστε να μην αφήσετε τη Γη σας να καταντήσει έτσι και να εξαφανιστεί…»
Ο Άρης, ο θεός του πολέμου, θα συλλογιζόταν: «Είμαι ο πιο βασικός πλανήτης, από ό,τι φαίνεται σήμερα. Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει τα ποτάμια μου και πιστεύουν ότι κάποια μέρα θα υπάρξει ζωή στον πλανήτη μου. Είμαι πολύ ευγνώμων, που μπορώ να βοηθήσω τους ανθρώπους, αντίθετα με άλλους πλανήτες!»
Ο Ερμής, ο αγγελιοφόρος των θεών, θα γελούσε με τους δορυφόρους, που στέλνουν μηνύματα απ’άκρη σ’άκρη του κόσμου και από το Διάστημα στη Γη: «Έγινα περιττός! Μα χαίρομαι, γιατί τώρα όλοι μιλάτε με ταχύτητα… θεϊκή!»
Οι θεοί, λοιπόν, θα είχαν ανάμεικτα συναισθήματα και σκέψεις για το σημερινό διάστημα. Ίσως, να μην το έβλεπαν ως τον ουρανό των θεών, αλλά ως το επόμενο σύνορο του ανθρώπου. Ίσως, να θαύμαζαν την ανθρώπινη επιμονή να φτάσει εκεί, όπου κάποτε μόνο οι ίδιοι μπορούσαν. Και ίσως τελικά, μέσα από διαστημόπλοια και τηλεσκόπια, να έβλεπαν τον άνθρωπο να πλησιάζει λίγο πιο κοντά στους ουρανούς τους.

Γράφουν οι μαθήτριες Δώρις Ρέππα (Β3), Νάγια Τσιτσώνη, Σάρα Φραγκουλοπούλου (Β4)

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα μικρό μπλε αστέρι, που το έλεγαν Γη, υπήρχε μια πολιτεία, που λεγόταν Χρωματούπολη. Ήταν γεμάτη χρώματα, κατακόκκινα λουλούδια, μπλε ποτάμια, καταπράσινα δέντρα και σπίτια βαμμένα με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Οι κάτοικοι αγαπούσαν τη φύση, όμως, σιγά-σιγά άρχισαν να την ξεχνούν… Έφτιαχναν εργοστάσια που έβγαζαν καπνούς, πετούσαν σκουπίδια όπου να ‘ναι, έκοβαν τα δέντρα για να φτιάξουν μεγάλα κτήρια.
Μια μέρα, τα χρώματα άρχισαν να χάνονται. Το ποτάμι θύμωσε κι έγινε γκρίζο, τα δέντρα ξεράθηκαν, ο ουρανός έχασε το χαμόγελό του και το γαλάζιο χρώμα του. Όλα έγιναν θαμπά και θλιμμένα. Οι κάτοικοι πανικοβλήθηκαν! Ένα μικρό παιδί, ο Φοίβος, αποφάσισε να ανακαλύψει γιατί είχαν χαθεί τα χρώματα! Περπάτησε στο δάσος, έφτασε στο βουνό και τελικά, βρήκε το γέρικο ουράνιο τόξο που του ψιθύρισε: «Τα χρώματα έφυγαν, γιατί κανείς δεν προσέχει τη φύση πια. Αν θέλεις να τα φέρεις πίσω, πρέπει να ξυπνήσεις τις καρδιές των ανθρώπων.»

-Τι μπορώ να κάνω εγώ; Είμαι μόνο ένα παιδί! απάντησε εκείνος.
Το ουράνιο τόξο χαμογέλασε: «Ακόμη κι ένα μικρό παιδί μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αν ξεκινήσει με μια μικρή πράξη αγάπης.»

Ο Φοίβος γύρισε πίσω και άρχισε να μιλάει σε όλους για τη Γη! Πήγε στους γείτονες, σε φίλους, ακόμα και στον δήμαρχο. Τους έδειξε πώς να φυτεύουν δέντρα, να μαζεύουν σκουπίδια, να ανακυκλώνουν και να σέβονται τη φύση.
Σιγά-σιγά, τα πρώτα χρώματα άρχισαν να επιστρέφουν: το πράσινο στα φύλλα, το μπλε στον ουρανό, το κόκκινο στις παπαρούνες. Οι άνθρωποι κατάλαβαν πως τα χρώματα της ζωής εξαρτώνται από το πώς φερόμαστε στη Γη. Κι έτσι, η Χρωματούπολη έγινε ξανά μια πόλη γεμάτη ζωή, ομορφιά και οικολογική σοφία. Από τότε, κάθε φορά που φυσάει απαλά ο άνεμος, τα παιδιά λένε πως είναι η Γη που τους ψιθυρίζει: «Να αγαπάτε το σπίτι σας, γιατί χωρίς αυτό δεν υπάρχει ζωή.»
Η Γη δεν ανήκει σε κανέναν· ανήκει σε όλους. Κάθε φορά που τη φροντίζουμε φυτεύοντας ένα δέντρο ή μαζεύοντας ένα σκουπίδι, κάνουμε το σπίτι μας λίγο πιο όμορφο!

Γράφουν οι μαθητές Δημήτρης Παπαδάκης και Αστέρης Παπαδόπουλος (Β2)

Στην αρχαία Ελλάδα τα Ασκληπιεία ήταν ιερά αφιερωμένα στον θεό της ιατρικής, Ασκληπιό. Λειτουργούσαν τόσο ως ιερά όσο και ως πρώιμες μορφές νοσοκομείων, συνδυάζοντας τη θρησκευτική λατρεία με ιατρικές πρακτικές. Εκεί οι άνθρωποι πήγαιναν, για να θεραπευτούν όχι μόνο με φάρμακα, αλλά και με πίστη, καθαρμούς, ύπνο και όνειρα. Οι ασθενείς περνούσαν από ειδικά τελετουργικά, έκαναν λουτρά, προσευχές και λάμβαναν συμβουλές από τους ιερείς-θεραπευτές. Το πιο γνωστό Ασκληπιείο ήταν αυτό της Επιδαύρου, όπου συνδυάζονταν η ιατρική γνώση με την τέχνη και τη φύση, καθώς πίστευαν ότι η ψυχή και το σώμα είναι αλληλένδετα. Ασκληπιείο υπήρχε και στην Κω (γενέτειρα του Ιπποκράτη), αλλά και στην Αθήνα (κάτω από την Ακρόπολη).
Σήμερα, στον 21ο αιώνα, αν υπήρχε ένα σύγχρονο Ασκληπιείο, θα ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό νοσοκομείο. Θα αποτελούσε ένα Κέντρο Ολιστικής Υγείας! Οι γιατροί θα χρησιμοποιούσαν την τεχνητή νοημοσύνη, για να διαγνώσουν ασθένειες και να δημιουργήσουν εξατομικευμένες θεραπείες με βάση το DNA κάθε ανθρώπου, ενώ η ρομποτική χειρουργική θα πρόσφερε ακριβείς και ασφαλείς επεμβάσεις. Όπως και στα αρχαία Ασκληπιεία, ο χώρος θα ήταν μέσα στη φύση, γεμάτος δέντρα, νερό και ήλιο, για να ενισχύει την ψυχική ηρεμία. Οι ασθενείς θα συμμετείχαν σε προγράμματα διατροφής, άσκησης, μουσικοθεραπείας, γιόγκα και διαλογισμού, ώστε να επιτυγχάνεται η ισορροπία σώματος και ψυχής. Οι άνθρωποι θα ένιωθαν ότι δεν είναι μόνο ασθενείς, αλλά μέλη μιας κοινότητας. Τέλος, ένα σύγχρονο Ασκληπιείο θα λειτουργούσε και ως κέντρο εκπαίδευσης/ σεμιναρίων για επαγγελματίες υγείας ή ως χώρος έρευνας.
Το Ασκληπιείο του 21ου αιώνα θα ήταν, λοιπόν, ένας τόπος που θα ένωνε το παλιό με το νέο, το πνεύμα με την επιστήμη και τη φύση με την τεχνολογία. Θα ήταν ένας χώρος, όπου ο άνθρωπος δε θα πήγαινε απλώς για να «θεραπευτεί», αλλά για να ξαναβρεί την αρμονία και την ισορροπία μέσα του.